1. ۱چرا چو ابر نبارد سرشگ از بصرمکه همچو برق گذر کرد عمر از نظرم
2. ۲ز بسکه موج سرشگم فرو گرفته کناربدان رسیده که این آب بگذرد ز سرم
3. ۳بهار عمر گذشت و رسید فصل خزانهنوز غنچه صفت من درون پرده درم
4. ۴مکررات همانا چو اشتر عصاربخط دایره مانند کرده ره سپرم
5. ۵چو کرم پیله همی گرد خود تنم ای کاشبشیوه مگس نحل بود بال و پرم
6. ۶تو گر ز ماضی و مستقبل آگهی خوشباشمن فلک زده از حال خویش بی‌خبرم
7. ۷سفر ز کتم عدم کرده‌ام بملک وجودولیک بیخبر از سیر خود در این سفرم
8. ۸یکی درخت ز بستان گیتیم امابحیرتم که کدام است سایه و ثمرم
9. ۹زبسکه بار گنه راستی بدوش منستعجب مبر که شود خم چو بیستون کمرم
10. ۱۰نکرده لغزش و عصیان خویش را جبرانبهر دقیقه گرفتار لغزش دگرم
11. ۱۱همه زبان ملامت بود ز من بر منهر آنچه موی بینی ز پای تا به سرم
12. ۱۲نه همتی که ببندم بخود ره از دشمننه خدمتی که کند نزد دوست معتبرم
13. ۱۳عجب نباشد اگر لاله رویدم ز مزارکه داغ بندگی دوست مانده بر جگرم
14. ۱۴ز طبع آتشیم هیچ طرف بسته نشدکنون چه صرفه برم چون زیخ فسرده‌ترم
15. ۱۵ز هیچ روی ندارم بخویش چشم امیدجز اینکه بنده درگاه خواجه بشرم
16. ۱۶حبیب حق شه کونین قائد اسلامکه من ز بندگیش در دو کون مفتخرم
17. ۱۷شهی که حضرت او را محب مادرزادمن از نتیجه پاکی دامن پدرم
18. ۱۸به پیشه و هنر خود خوشم که در مه و سالمدیح احمد و آل است پیشه و هنرم
19. ۱۹چنین که در خطر آباد این جهان خرابعلی بود همه جا دستگیر و راهبرم
20. ۲۰امیدوار چنانم که هم در آن عالمعلی نجات دهد از مهالک و خطرم
21. ۲۱چه غم ز دست تهی رفتنم که بس باشدمحبت علی و آل زاد و ماحضرم
22. ۲۲چه باک از گنهم چون بوصف معصومینخدای کرده موفق به سفتن گهرم
23. ۲۳دلم تهی است زهر آرزو بغیر از اینکه منتظر به ظهور امام منتظرم
24. ۲۴بصد هزار غمم شاد کز جوان بختیبلطف حضرت پیراست دیدگان ترم
25. ۲۵کجا صغیر گذارند من ز پا افتمچو دستگیر بزرگان شدند در صغرم