1. ۱الا تا خویشتن بینی نبینی روی جانان رابلی ابر از نظر پنهان کند خورشید تابان را
2. ۲مقام وحدت است اینجا تو و جانان نمی‌گنجداز آن مگذر که خود بینی ز خود بگذر ببین آن را
3. ۳چو جویی آن صنم باز آی از دیر و حرم یعنیز پای جان خود بردار قید کفر و ایمان را
4. ۴ز عشق آن پری ناصِح مکن منعم که می‌دانمنبیند این سر شوریده دیگر روی سامان را
5. ۵من اندر خواب زلفش دیدم و حالم پریشان شدتو هم چون من شوی بینی گر این خواب پریشان را
6. ۶وصالش جوی در محنت که توأم ساخته حکمتطواف کعبه و پیمودن کوه و بیابان را
7. ۷گر افتادی ز پا می‌رو به سر کارد برون روزیجمال کعبه از پای دلت خار مغیلان را
8. ۸ترش‌روییِ دی از پی بهاری آورد شیرینببینی سبز و خرم کوه و صحرا و گلستان را
9. ۹به تحقیق ار گشایی دیدهٔ دل را توان دیدنخود اندر دامن ابر سیه گل‌های خندان را
10. ۱۰شنیدی زنده دارد آب حیوان خضر را بازیتو هم در ظلمت گیتی طلب کن آب حیوان را
11. ۱۱تویی آن کس که حق گوید نفخت فیه من روحیخود ار ناخوانده‌ای می‌پرس از آن کو خوانده قرآن را
12. ۱۲بسی جای شگفت است این چو نیکو بینی ای انسانکه با آن روح رحمانی بری فرمان شیطان را
13. ۱۳سیه گشته است چشمت از شتاب گردش گردوناز این رو می‌نیاری دید دست چرخ گردان را
14. ۱۴خط پرگار دوران نقطه‌ای اندر میان داردبجو آن نقطهٔ مرکز مشو سرگشته دوران را
15. ۱۵اگر آن نقطه را جویی صفت زان نقطه دان دائرمدارِ گنبدِ گردون، نظامِ مُلکِ امکان را
16. ۱۶ز قُرب و بُعد آن نقطه است کآید در میان صحبتبیان سازند اهل دل چو شرح وصل و هجران را
17. ۱۷اگر آن نقطه را خواهی محل جو در دل آنانکه دیو نفس کشتند و طلب کردند یزدان را
18. ۱۸به دست صدق دامان گروهی گیر کز صفوتبه ناپاکی و بی‌باکی نیالودند دامان را
19. ۱۹به درویشان عالی‌رتبتی پیوند کز همتفرو نارند سر مر تاج قیصر تخت خاقان را
20. ۲۰سخن بی‌پرده گر خواهی ز جان شو بندهٔ آنانکه راه بندگی پویند از جان شاه مردان را
21. ۲۱شهنشاهی که آید هر که در خیل غلامانشبه خود همدوش بیند آدم و نوح و سلیمان را
22. ۲۲برای هرچه جز حق فرض کن آغاز و پایانیبه دست مرتضی دان امر آن آغاز و پایان را
23. ۲۳مجو بی‌مهر او غفران حق کاندر صف محشربه شرط مهر او دارد خدا مبذول غفران را
24. ۲۴شها ای کوه حِلم و بحر علم و معدن حکمتکه از خو آن عطای خویش دادی لقمه لقمان را
25. ۲۵تویی مقصود از این مطلب تویی منظور از این معنیکه حق بر صورت خود خلق فرموده است انسان را
26. ۲۶تو روشن می‌کنی ماها چه آفاق و چه انفس راتو روزی می‌دهی شاها چه کافر چه مسلمان را
27. ۲۷شهنشاها تویی کت بینم اندر حیطهٔ قدرتمسخر شش جهت هم پنج حس هم چار ارکان را
28. ۲۸صلت خواهم بدین اشعار و آن این است کافزاییبه روح پاک پیر و باب من اکرام و احسان را
29. ۲۹چه گویم من به وصفت با وجود اینکه می‌بینمدر اوصاف تو از قول خدا آیات قرآن را
30. ۳۰صغیر از شرم شد خاموش آری کی بود در خورثنای چون تو دانایی من ناچیز نادان را