1. ۱خورشید و تیغ و آینه درویش این چهارباید برهنه ور نه نیاید به هیچ کار
2. ۲توضیح اگر که بایدت اینست در نیوشتفسیر اگر که شایدت اینست گوشدار
3. ۳خورشید چون بکسوت ابر است مختفیکمتر برند بهره از آن خلق روزگار
4. ۴بنگر که چون برهنه شود فصل دی ز زرپوشد چگونه جامه بعوران دل فکار
5. ۵گاه برهنگی چو بتابد به بوستاناز خاک لاله سر زند و از شجر ثمار
6. ۶سرپوش ظلمت از سر عالم بر افکندهر صبح چون برهنه برآید ز کوهسار
7. ۷خلق جهان ز معدن و کانند بهره‌ورزانرو که خور برهنه بر آنها کند گذار
8. ۸بین فیض بخشیش که به گاه برهنگیبر شاه و بر گدا طبق زر کند نثار
9. ۹شمشیر تا نهان به غلافست کی توانرنگین ز خون خصم کند دشت کار زار
10. ۱۰بنگر که چون برهنه شود در گه ستیزبرد میان مرد زره‌پوش چون خیار
11. ۱۱تا ناید از غلاف برون کس نداندشچو بست یا که آهن و فولاد آبدار
12. ۱۲در رزمگاه شاهد مقصود را همیتیغ برهنه پرده بر اندازد از عذار
13. ۱۳عریان شود چو تیغ بدست دلاورانپوشد لباس فتح و ظفر جسم شهریار
14. ۱۴آئینه تا بزنگ کدورت نهفته استکی باشدش نصیب ز وصل رخ نگار
15. ۱۵هرگاه از لباس کدورت برهنه شدگردد بخویش عکس پذیر از جمال یار
16. ۱۶تا صاف و بی‌کدورت و روشن نبیندشهرگز نخواند آینه‌اش مرد هوشیار
17. ۱۷با خشت تیره‌اش چه تفاوت توان نهادآئینهٔی که آن بود آلودهٔ غبار
18. ۱۸درویش تا بکسوت هستی در است کیلایق شود بخلعت عرفان کردگار
19. ۱۹هرگاه خود درآمد از این پرده میشودبی‌پرده یار پرده‌نشین بر وی آشکار
20. ۲۰قصد مسیح کندن این جامه بد که گفتباید ز پوست‌ها بدر آئید همچو مار
21. ۲۱آنموت قبل موت حقیقت برهنگی استزین جامه مجازی و ملبوس مستعار
22. ۲۲آنکو برهنه گشت ازین جامه هست قطبوین آسیای چرخ از او هست بر مدار
23. ۲۳شد ز ابر هستی آنکه بدر نور فیض اوتابد بذره‌های وجود آفتاب‌وار
24. ۲۴وین جاه و قدر نیست میسر برای کسجز در پناه خسرو اقلیم اقتدار
25. ۲۵بحر سخا محیط عطا قلزم کرمکز جود او بنای وجود است استوار
26. ۲۶یکتای بی‌دوم که سه روح و چهار رکنچون پنج حس و شش جهت از اوست برقرار
27. ۲۷هفت اخترش مطیع نه تنها بود که هستبر هشت خلدونه فلک او صاحب اختیار
28. ۲۸نور بصر سرور دل آرام جان علیای جان فدای نام شریفش هزار بار
29. ۲۹شاهی که شد پدید چو در خانه خداچشم خدای جو بدر آمد ز انتظار
30. ۳۰یارب چه آورم بمدیحش که گشته‌ایممن مات و خامه منفعل و صفحه شرمسار
31. ۳۱پرسیدم از خرد که چه گویم بوصف اوگفتا مرا بحیرت دیرینه واگذار
32. ۳۲کردم سؤال این سخن از عشق پرده درگفتا صفات حق همه در حق وی شمار
33. ۳۳دروی ببین جلال و جمال خدا که هستمظهر باسم ذات و صفات آن بزرگوار
34. ۳۴آنکو سپرد سر به غلامی مرتضیزیبد بسروران جهان از وی افتخار
35. ۳۵آنکو فکند چنگ بدامان وی کشیدرخت از میان بحر بلیات بر کنار
36. ۳۶خواهی که دامن علی افتد تو را بکفدامان شاه صابر از اخلاص بر کف آر
37. ۳۷شاهی که عنایتش از طبع چون صدفریزد صغیر جای سخن در شاهوار