1. ۱فغان ز عشق که آسان نماید اول بارچو مدتی گذرد سخت میشود دشوار
2. ۲گمان عاشق بیچاره اینکه بی‌زحمتتوان رسید بوصل و گرفت کام از یار
3. ۳ولیک یار پریوش ز غمزهٔ دلکشچو دید از دل عاشق ربوده صبر و قرار
4. ۴ز طره سلسله اندازدش بپا اولکه تا برون رود او را ز سر هوای فرار
5. ۵سپس طریق وفا را بر او کند مسدوددر جفا بگشاید بروی او یکبار
6. ۶گهی دهد بکف ترک چشم ز ابر و تیغکه چاک چاک نماید از او دل افکار
7. ۷گهش ز ترکش مژگان بسینه مجروحخدنگ‌ها به یکی دم زند هزار هزار
8. ۸بزخم دل نمک و مشگ گاه‌گاه او رابریزد از لب می‌گون و جعد غالیه‌بار
9. ۹ز داغ نقطه خال سیاه خود کندشبگرد عالم سرگشته گاه چون پرگار
10. ۱۰گهی بگوید خونش بدل کنند اعداگهی بگوید سنگش بسر زنند اغیار
11. ۱۱بکار خویش بخنداندش بشیوه برقبحال خویش بگریاندش چو ابر بهار
12. ۱۲گهی چو بلبلش آرد بنغمه و گاهیدهد بکنج خموشیش جا چو بوتیمار
13. ۱۳گهی بگوید از کیش خویش دست بکشگهی بگوید ز آئین خویش دل بردار
14. ۱۴گهی نماید ابرو که این ترا قبله استنبود باید با کعبه و کنشتت کار
15. ۱۵گهی بگوید بگسست بایدت تسبیحگهی بگوید بر بست بایدت زنار
16. ۱۶گهیش بالش و بستر بشیوه مجنونیکی ز خاره بیاراید و یکی از خار
17. ۱۷گهی چو موسیش از جلوهٔی کند مدهوشگهی چو عیسی بهرش بپا نماید دار
18. ۱۸گهی نهد چو ذبیحش بحلق تیغ و گهیبجان و دل چو خلیلش ز غم فرو زد نار
19. ۱۹گهی بچاه در اندازدش چو یوسف و گاهدهد بباد فنا هستیش سلیمان وار
20. ۲۰گهش بهجر چو یعقوب جان کند مهجورگهش ز غصه چو ایوب تن کند بیمار
21. ۲۱گهی ببطن نهنگ بلاش چون یونسدهد مقام که تا مسکنت کند اظهار
22. ۲۲غرض ز جانب معشوق چونکه بر عاشقعتاب و جور و جفا زین قبل رود بسیار
23. ۲۳بهرطرف که کند روی گرد خود بیندز خشت غصه و غم تا فلک کشیده حصار
24. ۲۴ز پا درآید و بیخویش گردد و دیگرنمی‌ بخندد شاد و نمی‌ بگرید زار
25. ۲۵نه آگهیش ز عقلست و نی زدین نه ز دلنه با کسش سر انس و نه حالت گفتار
26. ۲۶نه شوق نام دگر دارد و نه غصه ننگنه پا ز کفش کند فهم و نی سر از دستار
27. ۲۷نه فکر سود و زیان و نه قید عیب و هنرنه عاقلست و نه مجنون نه مست و نه هشیار
28. ۲۸چو دید یار بدینگونه حال عاشق خویشبسوزدش دل سنگین و را بحال نزار
29. ۲۹جفا بدل بوفا سازد و بدلجوئیبیایدش بسر آن لعبت پری رخسار
30. ۳۰کشد ورا ببر و پرده گیرد از عارضبآب لطف همی شویدش ز چهره غبار
31. ۳۱مر آن بلاکش مهجور باز دریابدحیات تازه ز فیض نسیم وصل نگار
32. ۳۲دو دیده باز کند از هم و بدار وجودبغیر یار نیاید بچشم او دیار
33. ۳۳چو شیر و شکر با یار خود در آمیزدیکی شوند و دوئی از میان رود بکنار
34. ۳۴دگر دو خواندنشان کافری بود زان پسچو جان حیدر کرار و احمد مختار
35. ۳۵همان دو نفس مقدس که هست وحدتشانچو آفتاب عیان در بر اولوالابصار
36. ۳۶همان دو صورت انور که معنی ایشانکند ندای انا الله واحد القهار
37. ۳۷همان دو جان مجسم که هستشان یکسانطریق و پیشه و آئین و شیوه و کردار
38. ۳۸همان دو روح مکرم که شد به خم غدیرفراز دست مشیت ز ایزدی در بار
39. ۳۹گرفتشان ز عذار یگانگی پردهکه تا بوحدتشان ماسوی کنند اقرار
40. ۴۰هنوز اهل دل از گوش جان همی شنوندندای وحدت‌آمیز سید ابرار
41. ۴۱که هرکه بنده مولائی من است او راعلی است سید و مولا و سرور و سالار
42. ۴۲زهی شریف مکان و خهی رفیع مقامکه گشت کشف در آنجا خدای را اسرار
43. ۴۳لسان حق ید حق را بامر حق از لعلهمی بوصف فرو ریخت لؤلؤ شهوار
44. ۴۴کرام را ز ازل تا ابد نمودی وصفبه مدح ابن عم خویش حیدر کرار
45. ۴۵الا که جویی دیدار شاهد وحدتبکوش تا که شوی خویش قابل دیدار
46. ۴۶اگر که قابل دیدار او شوی فکندتو را در آینه عکس از جمال پر انوار
47. ۴۷علی عالی اعلا که اهل بینش رابود بدیده عیان نورش از در و دیوار
48. ۴۸علی که باشد امروز قاسم الا رزاقعلی که باشد فردا قسیم جنت و نار
49. ۴۹علی که یافت چو از غیب ذات خویش ظهورز کاروان وجودش بدست بود مهار
50. ۵۰هم اختیارش فرمانده قضا و قدرهم اقتدارش دائر مدار لیل و نهار
51. ۵۱بهر طرف نگری رو بسوی او داریچه در جنوب و شمال و چه در یمین و یسار
52. ۵۲مطیع نفس نفیسش در انفس است انفاسرهین پرتورویش در اعین است انظار
53. ۵۳شریف جانی کاورا علی بود جانانخوشا بحال دلی کش علی بود دلدار
54. ۵۴حلاوت رطب مهرش آن چشد که سبکتوان بنخل برآید چه میثم تمار
55. ۵۵هوای عالم عشق ورا پرد مرغیکه بال وام نماید ز جعفر طیار
56. ۵۶کس ار بنصرت او در زمانه شد منصورز نیک بختی دارین گشت برخوردار
57. ۵۷گرفت کام ار این گنبد ترنجی دورگزید مهروی نکو در این سپنجی دار
58. ۵۸بحیرتم که چه گویم بمدح آنکه اگرشود بحور مداد و نه آسمان طومار
59. ۵۹قلم شود همه اشجار و تا به یوم نشورشوند جن و ملک سر بسر صحیفه نگار
60. ۶۰یک از دو صد ننویسند دو صف آن انسانکه بندگان درش را همی رود به شمار
61. ۶۱بر آستانش بی پا و سر گدایانندکه هستشان به گدائی ز پادشاهی عار
62. ۶۲زنند بوسه بدرگاه مرتضی و زندبخاک درگهشان بوسه گنبد دوار
63. ۶۳یکی ز جمله چو صابر علی که سر تا سرتو ان در آینه‌اش دید طلعت اخیار
64. ۶۴در او نهفته ز اهل یقین هر آن خصلتاز او پدید ز ارباب دین هر آن آثار
65. ۶۵منم صغیر که خاک قدوم آن شه راکشم بدیده بصد عجز و لابه‌و زنهار
66. ۶۶بهر مقامم جز آستان او بی‌میلز هر طریقم غیر از طریق او بیزار
67. ۶۷بدهر تا که بود این اثر ز مرد راکه کور میشود از دیدنش دو دیده مار
68. ۶۸ز دوستان علی (ع) دشمنان او مغلوببحق جاه محمد (ص) و آله الاطهار