1. ۱ای بشر ای آیت کبرای حقآینهٔ طلعت زیبای حق
2. ۲ای بشر ای ماحصل ممکناتای تو گل سر سبد کاینات
3. ۳ای در یک دانهٔ دریای دلای گهر گمشده در آب و گل
4. ۴ای فلکی از چه زمینی شدیشاد به این خاک‌نشینی شد
5. ۵از چه سبب دیده ز خود دوختیاین همه غفلت ز که آموختی
6. ۶خرگه تو بوده فراتر ز ماهحال تو چون است در این قعر چاه
7. ۷قوس نزول تو بیامد بسرقوس صعودت نبود در نظر
8. ۸آن فلکی وصف تو بر باد رفتآن ملکی خوی تو از یاد رفت
9. ۹روی ز خوی ملکی تافتیبین که چه دادی چه عوض یافتی
10. ۱۰نیک نظر کن که ز پا تا بسرچیستی ای گشته ز خود بیخبر
11. ۱۱کیدی و تزویری و مکر و حیلظلمی و بیدادی و جور و دغل
12. ۱۲رنگ تو بی‌رنگی و آن شد ز چنگبوقلمون را رشدی رنگ رنگ
13. ۱۳از بشرت بهر چه بیزاریستفکر تو دایم بشر آزاریست
14. ۱۴ما ولد هفت اب و چار‌امخویشی ما از چه سبب گشت گم
15. ۱۵ای بشر خیره سر خودپرستچند دهی رسم معیت ز دست
16. ۱۶تا کی و چند این بهم آویختنخون برادر به زمین ریختن
17. ۱۷چند وفا پشت سر انداختنبا بشر این نرد جفا باختن
18. ۱۸از بشریت چه زیان دیده‌ئیاین سبعیت ز چه یگزیده‌ئی
19. ۱۹اینهمه با نوع تطاول چراغارت و یغما و چپاول چرا
20. ۲۰آنکه گشائی بهلاکش تو دستروی زمین حق حیاتیش هست
21. ۲۱همچو تو او هست از این آب و خاکاز چه بمانی تو شود او هلاک
22. ۲۲جای تو تنگ است مگر در جهانیا خورد او قسم تو از آب و نان
23. ۲۳یا مگر آن بنده خدائیش نیستیا که عمل هست و جزائیش نیست
24. ۲۴ای که خدا داده زبر دستیتهان نکند پست ابد مستیت
25. ۲۵تا که زبردستیت ای دوست هستبه که تفقد کنی از زیر دست
26. ۲۶نی که توانا شوی و پهلواندر پی آزردن هر ناتوان
27. ۲۷در چمن دهر مشو خار بنگل شو و دلهای حزین شاد کن
28. ۲۸ور بودت تیشه فرو زن بجایجامعه را خار کن از پیش پای
29. ۲۹گر ز صغیر است و گر از کبیرهر سخن نیک بجان در پذیر