1. ۱دو تن پهلوان سخن در میانسخن بودشان از تن و از روان
2. ۲یکی گفت بایست نیروی تنکه گفتار فردوسی است این سخن
3. ۳«ز نیرو بود مرد را راستی»«ز سستی کژی زاید و کاستی»
4. ۴یکی گفت پرورد باید روانکه فرموده آن شاعر پاک‌جان
5. ۵«توانا بود هرکه دانا بود»«ز دانش دل پیر برنا بود»
6. ۶سخن بس به پیرایه آراستندخود از بنده سنجیدنش خواستند
7. ۷بگفتم که در این ره رهروانبسی ره سپردند اندر جهان
8. ۸دو رهرو که مانند ایشان کم استهمانا که فردوسی و رستم است
9. ۹ببینیم از این دو در روزگارچه ماند از هنر سال‌ها یادگار
10. ۱۰ببینیم باشد که را برتریز تن‌پروری وز روان‌پروری
11. ۱۱برِ مرد دانا روان دانش استتن ار پروری بهر دانش خوش است
12. ۱۲نگویم مپرور تن ای پهلوانبپرور ولی هم تن و هم روان
13. ۱۳بود تن چو اسب و روان چون سوارچو نبود سوار اسب ناید به کار
14. ۱۴سوار اسب را چون کشد زیر رانخود این رام گردد به نیروی آن
15. ۱۵زهی خاوری اوستاد سخنکه خورشیدوش گشت پرتوفکن
16. ۱۶به سبک خوش و گفتهٔ دل‌فروزشب تار ایرانیان کرد روز
17. ۱۷نبود ار که فردوسی نیک‌خویچه نامی بد از رستم جنگجوی
18. ۱۸اگر بود رستم در آن روزگارکه فردوسی از خامه شد مشکبار
19. ۱۹چو پیکارش بنوشت با اشکبوسبه دستش همی‌داد با اشک بوس
20. ۲۰ز رزمش به پرّان خدنگ گزینبه میدان اسفندیار گزین
21. ۲۱سخن گفت آن سان که گویندگاننیارند گفتن به گیتی چو آن
22. ۲۲به دیوانش ار باز بینی درستیکی پهن میدان بود کز نخست
23. ۲۳در آن کرده‌ آماده نیروی جنگبه دشمن سر راه بر بسته تنگ
24. ۲۴خدنگ از الف کرده وز نون کمانز را تیغ وز میم گرز گران
25. ۲۵سنان کرده از لام آن ارجمندز تشدید ترکش هم از مد کمند
26. ۲۶کشیده ز دشمن شب و روز کینبه نام دلیران ایران‌زمین
27. ۲۷فرامرز و برزو فریبرز و گیوکز ایشان جهانی بود پر غریو
28. ۲۸همه سایه‌پروردِ آن پرچمندهمه زندهٔ آن مسیحادمند
29. ۲۹یکی خوان به پهنای روی زمینبگسترده آن اوستاد مهین
30. ۳۰جهانی بدان خوان شده میهمانزهی خوان رنگین زهی میزبان
31. ۳۱پی حق‌گذاری ز مهمانی‌اشستاید صغیر سپاهانی‌اش
32. ۳۲روان‌بخشی‌اش بر عجم یاد بادروان روان‌پرورش شاد باد