1. ۱دید فلاطون مرضی در مزاججست ز شاگرد خود آنرا علاج
2. ۲گفت ز روی ادب ای ذوفنونصد چومنی را تو بره رهنمون
3. ۳ما ز تو علم و هنر‌ آموختیمنزد تو اندوخته اندوختیم
4. ۴گفت بلی لیک گه اعتدالنی گه بیماری و نقص کمال
5. ۵عقل که رنچور شد اندر بدنموجد صحت نتواند شدن
6. ۶آنکه مریض است نباشد طبیبپیچ و خم کوچه نداند غریب
7. ۷ای بشر ای گشته ز سر تا بپاعضو بعضوت به مرض مبتلا
8. ۸روز بروزت مرض افزون شودخود بنگر عاقبتت چون شود
9. ۹با مرض مهلکی اینسان مخوفچاره خود چون کنی ای بی‌وقوف
10. ۱۰نبض یسار تو و نبض یمینهر دو مریضند ز روی یقین
11. ۱۱از پی تشخیص مرض این بآنچند سپاری و کنی‌امتحان
12. ۱۲چند به تجویز خود ای خیره سرز هر خوری در عوض گل شکر
13. ۱۳نسخه نما پاره و بشکن قلمتجریهٔ خود بهل از بیش و کم
14. ۱۴نسخه از آن گیر که خود سالم استهم بمرض هم بدوا عالم است
15. ۱۵تا نشوی بندهٔ فرمان اوتا نروی در پی درمان او
16. ۱۶بهر تو آسایش و یهبود نیستهیچ تو را غیر زیان سود نیست
17. ۱۷ماحصل این است که دستور حقبهر بشر باید و نظم و نسق
18. ۱۸بایدمان آنچه که از بهر ماعقل کل آورده ز نزد خدا
19. ۱۹تا که از این تیه ضلالت رهیمور نه که تا شام ابد گمرهیم
20. ۲۰راهبران ره ز حق‌ آموختندشمع از آن مشعله افروختند
21. ۲۱دل بندا داده منادی شدندخویش هدایت شده هادی شدند
22. ۲۲ما همه نفسیم و هوی و هوسنفس خود از نفس بر آرد نفس
23. ۲۳در کرهٔ خاک بجز خاک نیستخاک از آلایش خود پاک نیست
24. ۲۴خلقت آن تیره و ظلمانی استروشنی‌اش ز اختر نورانی است
25. ۲۵کس نتواند که در این شام داجراه سلامت سپرد بی‌سراج
26. ۲۶کس نتواند که به ظن و گمانره بسلامت برد اندر جهان
27. ۲۷نور یقین باید ر آنهم بدلجز که ز قرآن نشود متصل
28. ۲۸هرکه در این راه مؤید رودهمچو صغیر از پی احمد رود