1. ۱امروز باز گیتی در نشو و در نماستحشرست اینکه در بنه بوستان بپاست
2. ۲اجساد سر زدند باشکال مختلفبا تا الف قیامت موعود گشت راست
3. ۳سر زد ز خاک سبزه بشکل زبان مارزاب کبود رنگ که مانند اژدهاست
4. ۴داود وار مرغ سلیمان بصرح کوهاندر ترانه ئیست کزان کوه پر صداست
5. ۵از بسکه ابر ریخت گهرهای قیمتیسنگ سیه خزینه لؤلؤی پر بهاست
6. ۶زر کرد خاک گونه ز گلهای رنگ رنگخاکی که زر کند نبود خاک کیمیاست
7. ۷از سبزه ما سر زد و ناهید و آفتابدر حیرتم که دشت زمینست یا سماست
8. ۸بر طرف جوی مینگری جملگی سهیلبر صحن باغ میگذری سر بسر سهاست
9. ۹هر بر که ئی که بود بدی آهنین سلبامروز ز انعکاس شقیق آتشین قباست
10. ۱۰باد از شمر زره کند از سرخ گل سپروز برق تیغ ابر چمن عرصه وغاست
11. ۱۱پیکان نمود غنچه ز سوفار تا سنانسوفار او ز پیش و سنان وی از قفاست
12. ۱۲گل گوش پهن کرده ز شاخ کج و خموشکز نای عندلیب نیوشد مقام راست
13. ۱۳از بار گل دوتاست قد شاخ و مرغ صبحاز عشق این دوتائی در زیر و در ستاست
14. ۱۴بستان عقیق روی و گلستان عقیق رنگوادی عقیق خیز و بیابان عقیق زاست
15. ۱۵بیگانه است مرغ زانسان و من ز مرغهر نغمه ئی که میشنوم بانگ آشناست
16. ۱۶از چشم خلق باشد پنهان خدا و منبر هر طرف که مینگرم جلوه خداست
17. ۱۷بارنگ و بوی گل بود و نای عندلیتدر بوستان و باغچه و خلوت و سراست
18. ۱۸در چشم من خداست باطراف بوستاناطراف بوستان نبود مشهد لقاست
19. ۱۹دامان و جیب کرده پر از مشگ تبتیتبت اگر نخوانم من باغ را خطاست
20. ۲۰مرغان بکار اصل مقامات معنویداود را رسیل بدون کمند و کاست
21. ۲۱بلبل زند صفاهان صلصل زند عراقناروست در رهاوی سارویه در نواست
22. ۲۲ملبوس لاله ژاله بسقائی سحابمفروش شاخ و بید بفراشی صباست
23. ۲۳گلبن نهاده تخت زمرد بطرف جویگل بر نشسته بر زبر تخت پادشاست
24. ۲۴ساری قصیده خواند در پیشگاه گلچون مرغ روح من که ستایشگر رضاست
25. ۲۵فرمانده قدر ملک الملک دادگرشاه رضا که مقتدر ملکت قضاست
26. ۲۶بگذشت دور جم هله زان جام خسرویساقی بیار باده که امروز دور ماست
27. ۲۷ما بنده ولایت سلطان مطلقیمکی شاه ملک را بچنین رتبه ارتقاست
28. ۲۸موریم و دستگیر سلیمان حشمتیماز ران بساط کرده و یکران ماهواست
29. ۲۹گر دائر فضای ولایت کنیم سیرروحم مساوی طرب از روح این فضاست
30. ۳۰باشد بنای پایه کاخ ولی امربر بام عقل اول کان اولین بناست
31. ۳۱از گرد سم رفرف معراج رفعتشآئینه مه و خور گردون بانجلاست
32. ۳۲بی دست پخت دار شفای کرامتشعقل سپهر پیر بصد درد مبتلاست
33. ۳۳زین آسیای چرخ نجنبد بنای عشقچرخ آسیا و عشق ولی قطب آسیاست
34. ۳۴شب نیست در طلوعش باشد تمام صبحخورشید این ولایت بر خط استواست
35. ۳۵از عقل تا هیولی ماء/لوه سر اوستکز بندگی بخوان الوهیتش صلاست
36. ۳۶شمس سپهر سایه خورشید مطلقستاو کیست آنکه صاحب این صفه صفاست
37. ۳۷آب بقا ز خضر مجو از رضا طلبخاک در رضاست که سرچشمه بقاست
38. ۳۸حاجی رود بکعبه و من در طواف دوستدر خلوتی که آن حرم خاص کبریاست
39. ۳۹آن کعبه مجاز بود با ریا و کبراین کعبه حقیقت بی کبر و بی ریاست
40. ۴۰تا چند در غطائی بفزای بر یقینخاکستر مکاشف حق کاشف غطاست
41. ۴۱در ختم انبیا بود آنچ از خدای سردر خاتم ولایت از ختم انبیاست
42. ۴۲نه آسمان بهیکل پرگار مستدیربر دور اینحرم که چنو نقطه پا بجاست
43. ۴۳امر تمام هستی از غیب تا شهوددر کفه کفایت سلطان اولیاست
44. ۴۴ذات قدیم یم گهر یم صفات ذاتگنج آن برد که مقتدر غوص و آشناست
45. ۴۵روشنگر مجالی کثرتگه ظهورخورشید واحدیت از مغرب خفاست
46. ۴۶ای آفتاب بر شده تا آسمان غیبتو آفتاب غیبی و هفت آسمان هباست
47. ۴۷ای وحدت وجود که چندین هزار جوداز فیض اقدس تو باعیان ماسواست
48. ۴۸فوق محدد از تو پر از ما سوی تهیستبرهان اینکه لا خلاء استی و لاملاست
49. ۴۹عشق تو و مساوی آن شعله این سپندحب تو و معاصی آن برق و این گیاست
50. ۵۰نعمای تست هر چه بنه سفره بر طبقآلای تست آنچه زده پرده بر ملاست
51. ۵۱خاک ره تو ایمن با نور و با شجرمور در تو موسی با دست و با عصاست
52. ۵۲نه صبح و نه مساست در آنجا که جان تستوانجا که پیکرت همگی صبح بی مساست
53. ۵۳شرق وجوب و مغرب امکان ز شید شمسپیدا و روشنست که هم نور و هم ضیاست
54. ۵۴ای قامت تو راست تر از قد رستخیزگر خوانمت قیامت کبرای کل رواست
55. ۵۵قیوم محشرست قیام ولی امراو فانی است و در بر او نور حشر لاست
56. ۵۶خلوتگه فنای الوهی مقام تستشاه بقاست انکه بخلوتگه فناست
57. ۵۷ذات تو و صفات تو فانیست در وجودچون بنده گشت فانی حق خواست هر چه خواست
58. ۵۸چتوان نمود درک ز من گر کنم سکوتنه گویمش خدا و نگویم کزو جداست
59. ۵۹سری که نیست در خور هر درک واجبستگفتنش بار خاطر و ناگفتنش بلاست
60. ۶۰ساکت شوم نگویم سر خدا بخلقگویم چرا نگویم حق راست را گواست
61. ۶۱تو منبع علوم و دلت کشتی نجاتتو نخبه وجود و درت قبله دعاست
62. ۶۲ایجاد را بحبل وجود تو اعتصامموجود را بسایه جود تو التجاست
63. ۶۳جز روزی و لای تو درویش راه راگر خوان سلطنت بود از خوردن احتماست
64. ۶۴حوریه جنانرا در این بساط سیرآهوی لامکان را از این چمن چراست
65. ۶۵مسکین با یسار ترا سلطنت رهیستدرویش خاکسار ترا پادشه گداست
66. ۶۶افسانه ات معلم پوران پارسیدیوانه ات مکمل پیران پارساست
67. ۶۷هر قطره از بحار تو سرچشمه محیطهر ذره در هوای تو روشنگر ذکاست
68. ۶۸مفتون خاک کوی تو با افسر و سریرمجنون عشق روی تو با دانش و دهاست
69. ۶۹صهبای امتثال تو بی حدت و خمارگردون اعتدال تو بی شدت و رخاست
70. ۷۰چشم عطای خاک ز هورست و هور چرخخاک گدای مور ترا چشم بر عطاست
71. ۷۱گویم ثنای ذات تو و نز جهالتستدانم که حضرت تو برون از حد ثناست
72. ۷۲عطشان شنیده ئی که نگوید سخن ز آبمستسقی ار بمیرد از آب در ظماست
73. ۷۳گفتم ز وحدت تو و وصف کمال توکاین قوم بینوا و ترا گونه گون نواست
74. ۷۴دامان و آستین و کنار تو پر گهرگم کرده گوهر خود یکخلق و در عناست
75. ۷۵بی دست و دیر پای تو کی ابر را مجالبی امر زود سیر تو کی با در امضاست
76. ۷۶بارایت تو هر که ز راء/ی دوئی بریستدر ماء/من تو هر که ز بند خودی رهاست
77. ۷۷در روزگار هر که ز توحید آیتیجوید چو ژرف بینی در دفتر صفاست
78. ۷۸تا لایزال هر که ز دولت نشانه ئیخواهد چه باز پرسی در خانه شماست
79. ۷۹ای هفت تن نیای توده عقل را مدیروین نه پدر سلاله آن هفت تن نیاست
80. ۸۰وان چار تن کیا که برایشان توئی پدراین چار مام کودک این چارتن کیاست
81. ۸۱تو گوهر جلالی و آن هفت تن محیطتو جوهر جمالی و این چار تن جلاست
82. ۸۲بی حضرت تو طاعت بیقدر و بیمحلبی خدمت تو دولت بیکار و بی کیاست
83. ۸۳از پادشه غنیست گدای در ولیجز بنده کیست آنکه در این پادشه گداست
84. ۸۴چندانکه بندگان ترا نیستی و فقرای پادشاه امر ترا دولت و غناست
85. ۸۵چندانکه دشمنان ترا ضیق و انقباضدست وجود بخش ترا بسطت و سخاست
86. ۸۶بردار ذره را که ترا ذره آفتاببنواز بنده را که ترا بنده پادشاست