1. ۱مرد که بر کند دل ز آرزوی تنمرد همانست غیر او همگی زن
2. ۲آرزوی تن طراز زن بود ای مردنیستی ار زن مخواه آرزوی تن
3. ۳مرد بمیدان بود مبارز و بر زینصورت مردست مرد خانه و بر زن
4. ۴کرد بسر استوار مغفر مردانمرد نکرد ار ز معجر زن جوشن
5. ۵حربه زن سوزنست و در بر خفتاننیزه رستم بود بکار نه سوزن
6. ۶بیژن جان در چه طبیعت و چه راستاز دل سنگین بسر نهاده نهنبن
7. ۷از سر این چاه تیره سنگ چنین سختسست نگیرد مگر توان تهمتن
8. ۸دل بکن از شهوت منیژه دنیاای به چه افتاده از منیژه چو بیژن
9. ۹گلشن علوی مقام قرب الوهیعرش جلال تو و تو مانده بگلخن
10. ۱۰باز سپیدی نشین بساعد سلطانصعوه نئی کش حیات بسته بارزن
11. ۱۱ارزن مرغ دلست دانه توحیدماء/من موسای روح وادی ایمن
12. ۱۲ایمن سالک بود بسینه سیناآری دل را بسینه باشد مسکن
13. ۱۳از شجر طور دل تجلی انوارگر زندی بر بکوه وقت دمیدن
14. ۱۴کوه بلرزد بگونه تن موسیوقت ظهور تجلی دل روشن
15. ۱۵دل نه مر این سنگ سخت سینه خاکیسنگ بسختی ز روی برده و آهن
16. ۱۶جان نه مر این مرغ مانده در قفس جسمریزه خور خوان دیو و خانه اهرن
17. ۱۷تا کی گوئی که بهمن آمد و دی رفتدل ببر از این شد آمد دی و بهمن
18. ۱۸آب ز آبان مجوی و داد ز خردادز آمد و شدشان نه شاد باش و نه غمگن
19. ۱۹چنگ مزن گردسان بدامن دنییتات بچنگ فنا نیفتد دامن
20. ۲۰جو الوهی ندید و بام ربوبیمرغ کزین آب و خاک کرد نشیمن
21. ۲۱ای دل سنگین پی حقیقت عامیریخته ئی گوئی از خماهن هاون
22. ۲۲خانه رحمن نئی بدین همه سختیخانه شیطانی ای فشرده خماهن
23. ۲۳گنج تو در زیر خاک و شهوت ناریتبر زبر گنج پاک اژدر ریمن
24. ۲۴دوست پس در نشسته و تو گدای خویگنج باژدر سپرده خانه بدشمن
25. ۲۵چند کنی همسرای امام تو کمپیرمعجزه انبیا بحیله جوزن
26. ۲۶دوک بود در مصاف رمح عجائزآن رجال جیال رمح جبل کن
27. ۲۷بینش اگر جوئی این حقیقت پیداستبرهان گر خواهی این خداست مبرهن
28. ۲۸در دل پاکان جمال حق گل خود روستتخم که گفتت بشوره زار پراکن
29. ۲۹خانه خالی ز بت مکان الوهیستسینه که گفت از بت هوای بیا کن
30. ۳۰طره جانان بدست جانت نیفتدایدلت از موی آرزوی تن آون
31. ۳۱تنت بود بام خانه دل و خورشیدتابدت ار بام خانه کردی روزن
32. ۳۲زین شب و روزم نکرد سودی چندانکدرد سر خویش را بسودم چندن
33. ۳۳دردسر جان ز تن بود هله سایمچندن تا چندتن بباید سودن
34. ۳۴ای دل آزاده گر بقلب خلیلیسر بزن این چار مرغ دشمن رهزن
35. ۳۵بشکن از تیشه مجاهده آنگاههمچو خلیل این بت هوی را گردن
36. ۳۶نیست بتی چون تو سد راه تو خود رایار براهیم بت شکن شو و بشگن
37. ۳۷مندیش ای بت شکن ز آتش نمرودبشکن کاین آتش از تو گردد گلشن
38. ۳۸موسی بیضا کفی تو نفس تو فرعونعقل عصا نفی نیل و یار مهیمن
39. ۳۹ای شده از مصر تن بطور معانیاژدر و فرعون و نیل تست معین
40. ۴۰تا نکنی غرق نیل نفی هوی رازنهار ارنی مگو که میشنوی لن
41. ۴۱عیسی وقتا جنود نفس بهیمیچند یهودند کار دید، و پر فن
42. ۴۲بر فلک عقل شو چو روح و رها کندار و ز دارالامان خود کن ماء/من
43. ۴۳ای پسر این دار دنیی آفت داناستز آفت رستن به ارتوانی رستن
44. ۴۴ما می پستان او سیاه چنو قیرباغی ریحان او تباه چو راسن
45. ۴۵دار یقین ناخوشیش و ناسره کاریشنیز نگوئی ز نابکار مبر ظن
46. ۴۶گشتن گردونش کاسیای سر ماستبا سر ما کرد آنچه کرد بگشتن
47. ۴۷زاد مر آن را هزار فتنه که دانستمادر دهرستش از همال سترون
48. ۴۸اختر او آفتاب روزن نادانبارش او آبیار مزرع کودن
49. ۴۹گردش او بر مراد یکدوسه کشخانشاه و امیر و وزیر و غرچه و غر زن
50. ۵۰دست تبرکش زد این عجوز سیه کارکرد بدست از هلال دست برنجن
51. ۵۱تا که برد دستبرد دست خدا رازال بدستینه کی تواند بردن
52. ۵۲برق بخرمن زدم که سوزد و تابیدطلعت بختم چنو که ماه ز خرمن
53. ۵۳کثرت ما برد و غافل آنکه بتجریدوحدت بختست و تخت و یاره و گر زن
54. ۵۴آتش نمرود شعله ور بود امابهر خلیلست لاله و گل و سوسن
55. ۵۵باد بود خصم عاد شرک و بتوحیدهست چراغ مرا فتیله و روغن
56. ۵۶من ننهم دل بمهر چرخ و معاداشبا که وفا کرد این دو رنگ که با من
57. ۵۷چشم نگوئی ز حد ناوک زوبینداشتن از چشم رستنستی روین
58. ۵۸نقش تو قدسیست با دغل مکنش یارلاد میامیز ای رفیق بلادن
59. ۵۹پرده این پیر پرده دار بپردازبیرون از پرده تا ببینی ذوالمن
60. ۶۰مکمن سر تو دزد خانه اخفاستداری گوهر بکان و دزد بمکمن
61. ۶۱روزی زین سر خبر شوی که تو دروادزد پریشان و خالی از زر مخزن
62. ۶۲معدن فیروزه است و کان نشابوردزد دغل باز فتنه عامل معدن
63. ۶۳شد که قارن ز گفت من متاء/ثرسخت ترست ایندل تو از که قارن
64. ۶۴پند صفا را بگوش جان کن مرجانریشه تن را ز بیخ و از بن بر کن
65. ۶۵تا فکنی رخت جان بمقصد اقصیشهر خدا بی زوال و محکم و متقن
66. ۶۶شو ز خم لا مکان حقیقت انسانباده توحید ذات میخور و میدن
67. ۶۷دفتر دانش به هم زن از ره تحقیقدر سبق ما نه ابجدست و نه کلمن