1. ۱از خویش گریزانم راهیم به خود بنماسرگشته و حیرانم چون باد پریشانم
2. ۲ای سرو خرامانم راهیم به خود بنمادر کعبه ثناخوانم در صومعه رهبانم
3. ۳در مدرسه مولانا در میکده دربانمفرعونم و هامانم گه حیه و ثعبانم
4. ۴گه موسی و عمرانم راهیم به خود بنماگه دیدهٔ گریانم پوشیده و عریانم
5. ۵چون زلف سیه بختم گه موی پریشانمگه نادر دورانم گه خار مغیلانم
6. ۶گاهی گل و ریحانم راهیم به خود بنماگه لعل بدخشانم گه سنگ درخشانم
7. ۷گه کوهکنم گویند گه خسرو [و] خاقانمگه شیخم و رهبانم گه صاحب عرفانم
8. ۸دانم که نمی دانم راهیم به خود بنماگه بندهٔ سبحانم گه نوکر سلطانم
9. ۹گه فقر فقیرانم گه عاشق خوبانمگه صاحب ایمانم گه تابع شیطانم
10. ۱۰گه عارف یزدانم راهیم به خود بنماگه رند غزلخوانم گه دیو گه انسانم
11. ۱۱موسای کلیم الله یا آذر و رهبانممن هیچ نمی دانم ای اصل تن و جانم
12. ۱۲یا اینم و یا آنم راهیم به خود بنماگه در بر جانانم گه منتظر آنم
13. ۱۳گاهی هدف تیری گه در خم چوگانمچون بید به ایمانم از خوف تو لرزانم
14. ۱۴من بندهٔ فرمانم راهیم به خود بنمامشکل شده آسانم هر شی شده برهانم
15. ۱۵موسی شده هامانم جهل آمده عرفانمگه عاشق جانانم گاهی ز رقیبانم
16. ۱۶نی رنجم و رنجانم راهیم به خود بنمااز دشنهٔ خوبانم صد زخم نمایانم
17. ۱۷هر لحظه به دل آید من روی نگردانممن بی سر و سامانم از خانه خرابانم
18. ۱۸می دانی و می دانم راهیم به خود بنماتن گفت سرابانم جان گفت که مهمانم
19. ۱۹خود گوی به جانانم ناسوخته بریانمدل گفت سعیدا را ای عارف حق دانم