1. ۱ما گرانی از دل صحرای امکان می‌بریمیوسف بی‌قیمت خود را ز کنعان می‌بریم
2. ۲همچو گل یک چند خندیدیم در گلشن، بس استمدتی هم غنچه سان سر در گریبان می‌بریم
3. ۳ریشه‌ی ما نیست در مغز زمین چون گردبادرخت هستی از بساط خاک آسان می‌بریم
4. ۴گر چه چندین خرمن گل را به یکدیگر زدیمدامن و دست تهی زین باغ و بستان می‌بریم
5. ۵نیست برق خرمن گل، پنجه‌ی گستاخ ماما به جای گل ز گلشن چشم حیران می‌بریم
6. ۶می‌کند منزل تلافی راه ناهموار راما به امید فنا از زندگی جان می‌بریم
7. ۷نیست صائب بی‌غمی از وصل گل آیین ماما ز قرب گل چو شبنم چشم گریان می‌بریم