1. ۱ما ز غفلت رهزنان را کاروان پنداشتیمموج ریگ خشک را آب روان پنداشتیم
2. ۲خاکدان دهر را دارالامان پنداشتیمخانهٔ صیّاد را ما آشیان پنداشتیم
3. ۳تا ورق برگشت، محضرها به خون ما نوشتچون قلم آن را که با خود یکزبان پنداشتیم
4. ۴شهپر پرواز ما خواهد کف افسوس شدکز غلط بینی قفس را آشیان پنداشتیم
5. ۵بس که چون منصور بر ما زندگانی تلخ شددار خون آشام را دارالامان پنداشتیم
6. ۶بیقراری بس که ما را گرم رفتن کرده بودکعبه‌ی مقصود را سنگ نشان پنداشتیم
7. ۷نشأهٔ سودای ما از بس بلند افتاده بودهر که سنگی زد به ما، رطل گران پنداشتیم
8. ۸خون ما را ریخت گردون در لباس دوستیاز سلیمی گرگ را صائب شبان پنداشتیم