1. ۱اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی
2. ۲فلک ها را توانی پشت سر دیدبه نور عشق اگر دل زنده باشی
3. ۳اگر دل برکنی زین چاردیواردر خیبر ز جا برکنده باشی
4. ۴نسازی از منی گر پاک خود راهمان یک قطره آب گنده باشی
5. ۵گریبان تو طوق لعنت توستاگر از کبر و عجب آکنده باشی
6. ۶لباس آدمیت بر تو پینه استاگر چون گرگ و سگ درنده باشی
7. ۷خط آزادگی بر جبهه داریاگر در خواجگی ها بنده باشی
8. ۸به غیر از پشت پای خود چو نرگسنمی بینی، اگر بیننده باشی
9. ۹ثناگوی تو باشد هر گیاهیاگر سرچشمه زاینده باشی
10. ۱۰مکن چون صبحدم در فیض تقصیرکه دایم با لب پرخنده باشی
11. ۱۱دعای تیره روزان آب خضرستاگر چون مهر و مه تابنده باشی
12. ۱۲پریشانی ز آفت ها حصارستهمان بهتر که زیر ژنده باشی
13. ۱۳چنان گرم از بساط خاک بگذرکه شمع مردم آینده باشی
14. ۱۴برات رستگاری جبهه توستگر از اعمال خود شرمنده باشی
15. ۱۵چو خواهد بخش کردن مرگ مالتهمان بهتر که خود بخشنده باشی
16. ۱۶کم از گوی سعادت نیست فرداسری کز شرم پیش افکنده باشی
17. ۱۷به دعوی چون صدف مگشای لب رااگر پر گوهر ارزنده باشی
18. ۱۸ندارد زندگانی آنقدر قدرکه بر جان چون شرر لرزنده باشی
19. ۱۹به کوشیدن توان آباد گردیدشوی آباد گر کوشنده باشی
20. ۲۰به جستن یافت هر کس یافت چیزینمی جویی تو، چون یابنده باشی؟
21. ۲۱زلیخای جهان کوتاه دست استاگر پیراهن تن کنده باشی
22. ۲۲تو آن روز از عزیزانی که از خودزیاد از دیگران شرمنده باشی
23. ۲۳دهان خویش را گر پاک سازیبه گوهر چون صدف زیبنده باشی
24. ۲۴اگر شب را چو انجم زنده داریهمیشه با رخ تابنده باشی
25. ۲۵توانی دست با رستم فرو کوفتاگر خود را ز پا افکنده باشی
26. ۲۶اگر زین جسم خاکی برنیاییغبار دیده بیننده باشی
27. ۲۷ندارد احتیاج شمع خاکتاگر با سینه سوزنده باشی
28. ۲۸ترا صبح از غریبی می رهاننداگر چون شمع، شب گرینده باشی
29. ۲۹نخواهی خنده زد بر گریه شمعز شهد وصل اگر دل کنده باشی
30. ۳۰ز آب زندگانی سربرآریاگر در آتش سوزنده باشی
31. ۳۱بود همت پر و بال آدمی رامبادا طایر پرکنده باشی
32. ۳۲در آن عالم توانی زیست ایمندرین عالم اگر ترسنده باشی
33. ۳۳توانی کوس شاهی زد در آفاقاگر صائب خدا را بنده باشی