1. ۱خمار داد سرم را به چشم نیم خمارز من ببرد به زلفین بی قرار قرار
2. ۲اگر به می لب و رخسار او نسب داردچرا که در دل من جای ساخته است خمار
3. ۳وگر قرار دل من دو زلف او بردندچرا شدند زمن بی قرارتر صد بار
4. ۴وگر به تیر همی قد او نکو ماندچرا شده ست دل من دو نیمه چون سوفار
5. ۵کمان نکرد کس از تیر و کرد دلبر منبه تیر هجران قد مرا کمان کردار
6. ۶مرا به ناله کشد خویشتن کشیدن اوبلی به قوت کشیدن کمان بنالد زار
7. ۷ز نور عارض او گرچه نار دارم بهرمرا خوش است که باری به نور ماند نار
8. ۸به نار اگر دو رخ آبدار او ماندچرا سرشک من آمد به رنگ دانه نار
9. ۹ز سیم زر نتوان کرد و این بدیع تر استکه کرد سیم عذارش چو زر مرا رخسار
10. ۱۰به نزد خلق گرامی تر است زر از سیمچراکه زر مرا رد کند به سیم عذار
11. ۱۱زکار او به تحیر درند جان و خردچو از عطای اجل مجددین سحاب و بحار
12. ۱۲شب است زلفش و روزم به زلف او ماندشبم ز حسرت آن شب شریک روز شمار
13. ۱۳اگر ندید کسی آفتاب را درشبشبش چگونه گرفت آفتاب را به کنار
14. ۱۴چو شب بود سبب خواب و راحت همه خلقچرایم از شب زلفینش رنجه و بیدار
15. ۱۵وگر ستاره گردون به شب نماید رخشب است زلفش و اشکم ستاره سیار
16. ۱۶قرار و صبر دلم زلف او شکار گرفتکدام شب کند از دل قرار و صبر شکار
17. ۱۷که دید شب که بدو پست گشت قیمت عطرکه دید شب که از او رنجه شد دل عطار
18. ۱۸به شب کنند همه جادویی و طرفه تر آنکشب است زلفش و خود جادویی کند هموار
19. ۱۹گهی ز غالیه بر ارغوان زند نقطهگهی ز عنبر بر یاسمین کشد پرگار
20. ۲۰به زلف رونق حسنش همی بیفزایدچو مدح عمده اسلام رونق اشعار
21. ۲۱چو نیست بهره مرا از بهار چهره اوبه چهره برگ خزانم به دیده ابر بهار
22. ۲۲اگر نزاری و زردی مرا ز عشق رسیدنه عاشق است درخت از چه گشت زرد و نزار
23. ۲۳زمانه گویی مهمان مهرگان ماندکه شاخه ها همه زرش همی کنند نثار
24. ۲۴مگر رسید عروسان باغ را ماتمکه زاغ جامه سیاه است و زرد رو اشجار
25. ۲۵اگر چنار نبوده است باغ را دشمنچرا به ماتم او دست خویش کرد نگار
26. ۲۶مگر ز کرده پشیمان شدش که لرزانندچو دشمن شرف ساده پنجه های چنار
27. ۲۷میان باغ و خزان گر نرفت پیکاریچرا که نار چنان خسته گشت بی پیکار
28. ۲۸چو قطره قطره خون فسرده دانه اوهمی درفشد و برجسته خون بود ناچار
29. ۲۹اگر درخت بهی جز بهی ندید از باغچراست تنش به تیمار و چهره چون بیمار
30. ۳۰ز روی آب هزاران زره پدید آردخلنده باد چو بر وی گذشت پیکان وار
31. ۳۱زره به پیکان درند و باد چون پیکانهمی ز آب سپر سازد اینت نادره کار
32. ۳۲کنون که آب زره گشت و باد پیکان شدسزد کز آتش باده همی کنیم حصار
33. ۳۳بیار آنکه خبر گوید از دل عاشقز رنگ عارض معشوق اندر او آثار
34. ۳۴عدوی عنبر و صراف مشک و ناقد عودوعید ظالم و زندان ایزد دادار
35. ۳۵کجاست آنکه حاکیت کند به گونه و طبعاز این گران سبک وزن و زان گرامی خوار
36. ۳۶نشاط پیشه یکی گوهری که گوهر مردعیار گیرد و حاجت نباشدش به عیار
37. ۳۷چو جان صافی و جام زدوده او را تنهمیشه جان و تن او را به طبع خدمتکار
38. ۳۸به تن چو خدمت فخر الشرف دهد قوتز جان چو مدحت فخر الشرف برد زنهار
39. ۳۹چو عارض و رخ معشوقه از نقاب تنکزآبگینه به بینندگان دهد دیدار
40. ۴۰یکی حریف نوآیین خوش نوا داردنشاط پرور و انده زدا و معنی دار
41. ۴۱ز عشق بی خبر و گوژ پشت چون عاشقز حال عشق روایت همی کند اخبار
42. ۴۲فزون ز بیست زبان پیش تو سخن گویدچنانکه عشق کهن بر تو نو کند بازار
43. ۴۳به یک زبان ز تو معشوق دل همی ببردگراو به بیست زبان دل برد عجب مشمار
44. ۴۴به بزمگاه خداوند چون فراز رسیدبر اهل عشق بدرید پرده اسرار
45. ۴۵امیر سید عالم علی که حضرت اوبلند کرد معالی و علم را مقدار
46. ۴۶سپهر همت خورشید رای کیوان قدرزمانه بسطت دریا نوال کوه وقار
47. ۴۷بر درخت نبوت نهال باغ شرفجمال عترت جد آفتاب هفت و چهار
48. ۴۸عنایتش همه قادر کننده عاجزکفایتش همه آسان کننده دشوار
49. ۴۹سخا چو بحر و در او سیرتش بجای گهرسخن چو زر و در او مدحتش به جای عیار
50. ۵۰زمین به جای سپهرست و طلعتش خورشیدزمان به جای زبان است و مدحتش گفتار
51. ۵۱زمین حضرت او عز و نعمت آرد بردرخت خدمت او جاه و دولت آرد بار
52. ۵۲جهانیان را گفتار نیست صد یک از آنکز او به شاعر و زایر همی رسد کردار
53. ۵۳اگر بزرگی جویی بدو ستایش بروگر سعادت خواهی بدو نگر گه بار
54. ۵۴ایا بزرگی کز غایت بزرگی هستزمانه را به تو فخر و تو را ز گردون عار
55. ۵۵در آن مکان که بزرگی و جود و جاه برندپیاده اند بزرگان و همت تو سوار
56. ۵۶دو چیز را به بزرگی دوم نداند کسیکی تو را و دوم هم به نزد تو زوار
57. ۵۷یکی تویی که به فضل از هزار بگذشتییکی بود که رساند حساب را به هزار
58. ۵۸اگر نه زر و درم در کف تو اضدادندچرا ز صحبت او نیستند برخوردار
59. ۵۹اگر ز سیرت خوب تو نیست آزردنچرا رسید ز جودت به زر و سیم آزار
60. ۶۰زمانه ای که در او چون تو مکرمی باشدچگونه یارم گفت آن زمانه را غدار
61. ۶۱زبان اهل شکایت طریق شکر گرفتبه روزگار تو از روزگار ناهموار
62. ۶۲سخاوت تو عداوت ببرد و کین بستردز روزگار حرون و سپهر کینه گزار
63. ۶۳همیشه تا رخ خوبان ز باده باشد لعلبه روی لاله رخان باده های لعل گسار
64. ۶۴چنانکه وارث جد و پدر به علم توییهمیشه بادی در عمر وارث الاعمار