شاعر کلاسیک

ادیب صابر

۵۰۵–۵۴۶ ق.ترمذ

شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن ‌اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.

جستجو در آثار ادیب صابر

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۵۴ اثر

شمارهٔ ۱

ساقی کمی قرین قدح کن شراب را • مطرب یکی به زخمه ادب کن رباب را

شمارهٔ ۲

ساقی بده آن می مصفا را • آن راحت روح پیر و برنا را

شمارهٔ ۳

ساقی بده آن شراب گلگون را • کز گونه خجل کند طبر خون را

شمارهٔ ۴

دوش نبرده‌ست مرا هیچ خواب • خفتن عشّاق نباشد صواب

شمارهٔ ۵

گر باده با مشافههٔ دوستان خوش است • جای چمانه بر چمن بوستان خوش است

شمارهٔ ۶

روی من چین از فراق آن نگار چین گرفت • عیش من تلخی ز عشق آن لب شیرین گرفت

شمارهٔ ۷

چهرهٔ باغ زعفرانی گشت • گونهٔ باده ارغوانی گشت

شمارهٔ ۸

عید خوبان را چو روی خویشتن آراسته است • راست پنداری ز رویش عید، عیدی خواسته است

شمارهٔ ۹

زبس گل که در باغ ماوی گرفت • چمن رنگ ارژنگ مانی گرفت

۱۰

شمارهٔ ۱۰

چون زلف تو بی قرارم از عشقت • چون چشم تو با خمارم از عشقت

۱۱

شمارهٔ ۱۱

بر سپهر نیکویی رویش چو مه خرمن زده است • آتش عشق آن مه خرمن زده در من زده است

۱۲

شمارهٔ ۱۲

آن باده را که گونه بیجاده آمده است • بویش چو بوی سوسن آزاده آمده است

۱۳

شمارهٔ ۱۳

باد سحری طرب فزاید • غم از دل غمکشان زداید

۱۴

شمارهٔ ۱۴

می خوارگان که باده ز رطل گران خورند • رطل گران ز بهر غم بی کران خورند

۱۵

شمارهٔ ۱۵

گرچه رخش همیشه حکایت ز مه کند • مه چون جمال صورت او دید خه کند

۱۶

شمارهٔ ۱۶

هر که معشوق محتشم دارد • دلبر و کام دل به هم دارد

۱۷

شمارهٔ ۱۷

آن عهد و وفای ما کجا شد • از هر دو دلت چرا جدا شد

۱۸

شمارهٔ ۱۸

دیده که رخ و زلف تو از دور ببیند • بر روز منور شب دیجور ببیند

۱۹

شمارهٔ ۱۹

چشم من بی روی تو روشن مباد • روی تو جز پیش چشم من مباد

۲۰

شمارهٔ ۲۰

دلم بی روی تو خرم نباشد • چو دلبر نیست دل بی غم نباشد

درباره‌ی ادیب صابر

شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن ‌اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود.

اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت.

سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت.

اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.

۴۲۵

شعر در دیوان

۵۴

غزلیات

۱۱۶

قصاید

۸۶

رباعیات