1. ۱این منتی بر اهل زمین بود از آسمانوین رحمت خدای جهان بود بر جهان
2. ۲تا گرد نان روی زمین منزجر شدندگردن نهاده بر خط و فرمان ایلخان
3. ۳اقصای بر و بحر به تأیید عدل اوآمد به تیغ حادثه دربارهٔ امان
4. ۴بوی چمن برآمد و برف جبل گداختگل با شکفتن آمد و بلبل به بوستان
5. ۵آن دور شد که ناخن درنده تیز بودو آن روزگار رفت که گرگی کند شبان
6. ۶بر بقعه‌ای که چشم ارادت کند خدایفرماندهی گمارد بر خلق مهربان
7. ۷شاهی که عرض لشکر منصور اگر دهداز قیروان سپاه کشد تا به قیروان
8. ۸گر تاختن به لشکر سیاره آورداز هم بیوفتند ثریا و فرقدان
9. ۹سلطان روم و روس به منت دهد خراجچیپال هند و سند به گردن کشد قلان
10. ۱۰ملکی بدین مسافت و حکمی برین نسقننوشته‌اند در همه شهنامه داستان
11. ۱۱ای پادشاه مشرق و مغرب به اتفاقبل کمترینه بندهٔ تو پادشه نشان
12. ۱۲حق را به روزگار تو بر خلق منتیستکاندر حساب عقل نیاید شمار آن
13. ۱۳در روی دشمنان تو تیری بیوفتادکز هیبت تو پشت بدادند چون کمان
14. ۱۴هر که به بندگیت کمر بست تاج یافتبنهاد مدعی سر و بر سر نهاد جان
15. ۱۵با شیر پنجه کردن روبه نه رای بودباطل خیال بست و خلاف آمدش گمان
16. ۱۶سر بر سنان نیزه نکردیش روزگارگر سر به بندگی بنهادی بر آستان
17. ۱۷گنجشک را که دانهٔ روزی تمام شداز پیش باز، باز نیاید به آشیان
18. ۱۸نفس درنده، پند خردمند نشنودبگذار تا درشت بیوبارد استخوان
19. ۱۹گردون سنان قهر به باطل نمی‌زندالا کسی که خود بزند سینه بر سنان
20. ۲۰اقبال نانهاده به کوشش نمی‌دهندبر بام آسمان نتوان شد به نردبان
21. ۲۱بخت بلند باید و پس کتف زورمندبی‌شرطه خاک بر سر ملاح و بادبان
22. ۲۲ای پادشاه روی زمین دور از آن تستاندیشه کن تقلب دوران آسمان
23. ۲۳بیخی نشان که دولت باقیت بردهدکاین باغ عمر گاه بهارست و گه خزان
24. ۲۴هر نوبتی نظر به یکی می‌کند سپهرهر مدتی زمین به یکی می‌دهد زمان
25. ۲۵چون کام جاودان متصور نمی‌شودخرم تنی که زنده کند نام جاودان
26. ۲۶نادان که بخل می‌کند و گنج می‌نهدمزدور دشمنست تو بر دوستان فشان
27. ۲۷یارب تو هرچه رای صوابست و فعل خیراندر دل وی افکن و بر دست وی بران
28. ۲۸آهوی طبع بنده چنین مشک می‌دهدکز پارس می‌برند به تاتارش ارمغان
29. ۲۹بیهوده در بسیط زمین این سخن نرفتمردم نمی‌برند که خود می‌رود روان
30. ۳۰سعدی دلاوری و زبان‌آوری مکنتا عیب نشمرند بزرگان خرده‌دان
31. ۳۱گر در عراق نقد تو را بر محک زنندبسیار زر که مس به درآید ز امتحان
32. ۳۲لیکن به حکم آنکه خداوند معرفتداند که بوی خوش نتوان داشتن نهان
33. ۳۳گر چون بنفشه سر به سخن برنمی‌کنمفکر از دلم چو لاله به در می‌کند زبان
34. ۳۴چون غنچه عاقبت لبم از یکدگر برفتتا چون شکوفه پر زر سرخم کنی دهان
35. ۳۵یارب دعای پیر و جوانت رفیق بادتا آن زمان که پیر شوی دولتت جوان
36. ۳۶دست ملوک، لازم فتراک دولتتچون پای در رکاب کنی بخت هم عنان
37. ۳۷در اهتمام صاحب صدر بزرگوارفرمانروای عالم و علامهٔ جهان
38. ۳۸اکفی الکفاة روی زمین شمس ملک و دینجانب نگاه‌دار خدای و خدایگان
39. ۳۹صدر جهان و صاحب صاحبقران که هستقدر مهان روی زمین پیش او مهان
40. ۴۰گر مقتضی نحو نبودی نگفتمیبا بحر کف او خبر کان و اسم کان
41. ۴۱نظم مدیح او نه به اندازهٔ منستلیکن رواست نظم لالی به ریسمان
42. ۴۲ای آفتاب ملک، بسی روزها بتابوی سایهٔ خدای بسی سالها بمان
43. ۴۳خالی مباد گلشن خضرای مجلستز آواز بلبلان غزل‌گوی مدح‌خوان
44. ۴۴تا بر درت به رسم بشارت همی زننددشمن به چوب تا چو دهل می‌کند فغان