1. ۱من آن بدیع صفت را به ترک چون گویمکه دل ببرد به چوگان زلف چون گویم
2. ۲گرم به هر سر مویی ملامتی بکنیگمان مبر که تفاوت کند سر مویم
3. ۳تعلقی است مرا با کمان ابروی اواگرچه نیست کمانی به قدر بازویم
4. ۴رقیب گفت برین در چه می‌کنی شب و روز؟چه می‌کنم؟ دل گم کرده باز می‌جویم
5. ۵وگر نصیحت دل می‌کنم که عشق مبازسیاهی از رخ زنگی به آب می‌شویم
6. ۶به گرد او نرسد پای جهد من هیهاتولیک تا رمقی در تنست می‌پویم
7. ۷درآمد از در من بامداد و پنداریکه آفتاب برآمد ز مشرق کویم
8. ۸پری ندیده‌ام و آدمی نمی‌گویمبهشت بود که در باز کرد بر رویم
9. ۹ولیک در همه کاشانه هیچ بوی نبردمگر شمامهٔ انفاس عنبرین بویم
10. ۱۰هزار قطعهٔ موزون به هیچ بر نگرفتچو زر ندید پریچهره در ترازویم
11. ۱۱چو دیدمش که ندارد سر وفاداریگرفتمش که زمانی بساز با خویم
12. ۱۲چه کرده‌ام که چو بیگانگان و بدعهداننظر به چشم ارادت نمی‌کنی سویم
13. ۱۳گرفتم آتش دل در نظر نمی‌آیدنگاه می‌نکنی آب چشم چون جویم
14. ۱۴من آن نیم که برای حطام بر در خلقبریزد اینقدر آبی که هست در رویم
15. ۱۵به هرکسی نتوان گفت شرح قصهٔ خویشمگر به صاحب دیوان محترم گویم
16. ۱۶به سمع خواجه رسانید اگر مجال بودهمین قدر که دعاگوی دولت اویم