1. ۱هیچ کاری نشد به تدبیرمچه کنم، مبتلای تقدیرم
2. ۲با قضا من نه مرد مصلحتمبا قدر، من که و چه تدبیرم
3. ۳چون گریزم ز دست بختِ سیاهپشهٔ پای مانده در قیرم
4. ۴محنت شهر را امانت‌دارغصه دهر را ضمان گیرم
5. ۵خم شد از غم قدم بسان کمانبسکه بر سنگ آمده تیرم
6. ۶شده نخجیرم از کف و ماندهچشم بر نقش پای نخجیرم
7. ۷محنت روزگار گرسنه چشمکرده از جان خویشتن سیرم
8. ۸بسکه شایسته‌ام به ناشایستگبر و ترسا کنند تکفیرم
9. ۹در غمش سوختیم و در نگرفتمی‌ ندانم که چیست تقصیرم
10. ۱۰اشک و آهم دگر جهان گیر استشاید ار گوئیم جهان گیرم
11. ۱۱در بهاری چنین چه دلتنگمدر هوائی چنین چه دلگیرم
12. ۱۲مطربی کو که پرده‌ای سازدشاهدی کو که ساغری گیرم
13. ۱۳با جوانان همیشه بازم عشقهست این پند یاد از پیرم
14. ۱۴مرغ و ماهی نمیکشم در دامشده ماهی و ماه تسخیرم
15. ۱۵گشته‌ام استخوانی از دردتبو که سازی نشانه تیرم
16. ۱۶در تمول اگرچه هیچ نیمدر توکل ببین جهان گیرم
17. ۱۷چون شوم زیر بار روی زمینکاسمان اوفتاده در زیرم
18. ۱۸غم پیریت در جوانی خورهست این پند یاد از پیرم
19. ۱۹شده‌ام چون مسخر عشقتماه و ماهی شده است تسخیرم
20. ۲۰از تف دل چو موم بگدازمگر ز آهن کنند تصویرم
21. ۲۱نه خرابم چنانکه روح‌اللّهبتواند نمود تعمیرم
22. ۲۲سر بی شور ننگ مردان استتا کی این ننگ را به سر گیرم
23. ۲۳تیر بر من چه میکشی چون منکشته شصت و دست زهگیرم
24. ۲۴در هلاکم چه میکنی تقصیرمی ندانم که چیست تقصیرم
25. ۲۵نه چنانست با تو پیوندمکه بریدن توان به شمشیرم
26. ۲۶در چه پیچم گر از تو سرپیچمدر که بندم، دل از تو بر گیرم
27. ۲۷شرح هجران اگر کنم، ریزدبه دل حرف، خون ز تقریرم
28. ۲۸در غمت شام تا سحر چون شمعسوزم و سوختن ز سر گیرم
29. ۲۹بی لبت تلخ کامم از شکربی‌رخت از حیات دلگیرم
30. ۳۰گر بخوانی ز شوق، میسوزمور برانی ز ذوق، میمیرم
31. ۳۱دامن از من مکش که در محشرخیزم از خاک و دامنت گیرم
32. ۳۲همه حیرانی و جنون آردگوش کس مشنواد تقریرم
33. ۳۳هرگزم دل به هیچ در نگرفتگرچه هر دم چو شعله در گیرم
34. ۳۴غم بی‌درد میکشد زودمچه غم ار درد میکشد دیرم
35. ۳۵هیچم از هیچکس نبودی کمگر بدی زهد و زرق و تزویرم
36. ۳۶اشک و آهم رضی جهانگیر استشاید ار گوییم جهانگیرم