در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
رضیالدین آرتیمانی
رضیالدین آرتیمانی
۹۶۰–۱۰۳۷ ق.آرتیمان
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
جستجو در آثار رضیالدین آرتیمانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۱۱۴ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
زهی طراوت حسن و کمال نور و صفا • که از جمال تو بیناست چشم نابینا
۲
غزل شمارهٔ ۲
شوری نهچنان گرفت ما را • کز دست توان گرفت ما را
۳
غزل شمارهٔ ۳
آنچنان داده عشق جوش مرا • که ز سر رفته عقل و هوش مرا
۴
غزل شمارهٔ ۴
نقابی بر افکن ز پی امتحان را • که تا بینی از جان لبالب جهان را
۵
غزل شمارهٔ ۵
چون مهر بر آی بام و ایوان را • بگداز چو موم سنگ و سندان را
۶
غزل شمارهٔ ۶
خون شد دل پاره پارهٔ ما • مردیم و نکرد چٰارهٔ ما
۷
غزل شمارهٔ ۷
جاه دنیا سر بسر نوک سنان و خنجر است • پا بدین ره کی نهد آنرا که چشمی بر سر است
۸
غزل شمارهٔ ۸
داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است • که خرابات و حرم غیر در و دیوار است
۹
غزل شمارهٔ ۹
بهشت است آن ندانم یا بهار است • غلط کردم غلط، دیدار یار است
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
کسی که در رهش از پا و سر خبردار است • نه عاشق است که در بند کفش و دستار است
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
چشم من چون به روی او باز است • در ندانم که بسته یا باز است
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
مهر بر روی یار باخته رنگ است • ماه پس از حسن آن نگار به تنگ است
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
چو در دور لبش تقوی حرام است • خدایا، دور میخواران کدام است
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
عشقی بتازه باز گریبان گرفته است • آه این چه آتش است که در جان گرفته است
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
نه پر ز خون جگرم از سپهر مینائی است • هلاک جانم ازین بیوفای هر جائی است
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
مرا در دل غم جانانهای هست • درون کعبهام بتخانهای هست
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
در خاطر آنشوخ مگر ناله اثر داشت • کامشب دلم از نالهٔ خود شوق دگر داشت
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
شورت در سر خمار نگذاشت • شوقت در دل قرار نگذاشت
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
تا از بر چشم آن جوان رفت • بینائی چشم ما از آن رفت
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
کنم از شام تا سحر فریاد • کس بدادم نمیرسد صد داد
دربارهی رضیالدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
۲۲۹
شعر در دیوان
۱۱۴
غزلیات
۶
قصاید
۱۰۰
رباعیات