1. ۱بسوز اندرین تیه، ای دل نهانیمخواه از درخت جهان سایبانی
2. ۲سبکدانه در مزرع خود بیفشانگر این برزگر میکند سرگرانی
3. ۳چو کار آگهان کار بایست کردنچه رسم و رهی بهتر از کاردانی
4. ۴زمانه به گنج تو تا چشم داردنیاموزدت شیوهٔ پاسبانی
5. ۵سیاه و سفیدند اوراق هستییکی انده و آن یکی شادمانی
6. ۶همه صید صیاد چرخیم روزیبرای که این دام میگسترانی
7. ۷ندوزد قبای تو این سفله درزیبگرداندت سر به چیره زبانی
8. ۸چو شاگردی مکتب دیو کردیببایست لوح و کتابش بخوانی
9. ۹همه دیدنیها و دانستنیهاببین و بدان تا که روزی بدانی
10. ۱۰چرا توبهٔ گرگ را میپذیریچرا تحفهٔ دیو را میستانی
11. ۱۱چو نیروی بازوت هست، ای توانابدرماندگان رحم کن تا توانی
12. ۱۲درین نیلگون نامه، ثبت است با همحساب توانائی و ناتوانی
13. ۱۳جوانا، بروز جوانی ز پیریبیندیش، کز پیر ناید جوانی
14. ۱۴روانی که ایزد ترا رایگان دادبگیرد یکی روز هم رایگانی
15. ۱۵چو کار تو ز امروز ماند بفرداچه کاری کنی چون بفردا نمانی
16. ۱۶غرض کشتن ماست، ورنه شب و روزبخیره نکردند با هم تبانی
17. ۱۷بدزدد ز تو باز دهر این کبوترگرش پر ببندی و گر برپرانی
18. ۱۸بود خوابهای تو بیگاه و سنگینبود حمله‌های قضا ناگهانی
19. ۱۹زیان را تو برداشتی، سود را چرخشگفتی است این گونه بازارگانی
20. ۲۰تو خود میروی از پی نفس گمراهبدین ورطه خود را تو خود میکشانی
21. ۲۱ندارد ز کس رهزن آز پرواز بام اوفتد، گرْش از در برانی
22. ۲۲چه میدزدی از فرصت کار و کوششتو خود نیز کالای دزد جهانی
23. ۲۳ترازوی کار تو شد چرخ اخضرز کردارها گه سبک، گه گرانی
24. ۲۴بتدبیر، مار هوی را فسونیبه تمییز، تیغ خرد را فسانی
25. ۲۵بسی عیبهای تو پوشیده مانداگر پردهٔ جهل را بردرانی
26. ۲۶ز گرداب نفس ارتوانی رهیدنز گردابها خویش را وارهانی
27. ۲۷همی گرگ ایام بر تو بخنددکه چون بره، این گرگ میپرورانی
28. ۲۸میان تو و نیستی جز دمی نیستبسیجی کن اکنون که خود در میانی
29. ۲۹ز روز نخستین همین بود گیتیتو نیز از نخست آنچه بودی همانی
30. ۳۰به سرچشمهٔ جان، شکسته سبوئیبه میخانهٔ تن، ز دردی کشانی
31. ۳۱بدوک وجود آنچنان کار میکنکه سر رشتهٔ عقل را نگسلانی
32. ۳۲دفینه است عقل و تو گنجور عاقلسفینه است عمر و تواش بادبانی
33. ۳۳بصد چشم می‌بیندت چرخ گردانمپندار کاز چشم گیتی نهانی
34. ۳۴درین دائره هر چه هستی پدیدیدرین آینه هر که هستی عیانی
35. ۳۵تو چون ذره این باد را در کمندیتو چو صعوه این مار را در دهانی
36. ۳۶شنیدی چو اندرز من، از تو خواهمکه بشنیدهٔ خویش را بشنوانی
37. ۳۷ترا سفره آماده و دیو ناهاربر این سفره بنگر کرا مینشانی
38. ۳۸از آن روز برنان گرمی رسیدیکه گر ناشتائیست نانش رسانی
39. ۳۹زمانه بسی بیشتر از تو داندچه خوش میکنی دل که بسیار دانی
40. ۴۰کشد کام و ناکام، چرخت بمیدانکشد گر جبانی و گر پهلوانی
41. ۴۱کمان سپهرت بیندازد آخرتو مانند تیری که اندر کمانی
42. ۴۲مه و سال چون کاروانیست خامشتو یکچند همراه این کاروانی
43. ۴۳حکایت کند رشتهٔ کارگاهتاگر دیبه، گر بوریا، گر کتانی
44. ۴۴هنرها گهرهای پاک وجودندتو یکروز بحری و یکروز کانی
45. ۴۵نکو خانه‌ای ساختی ای کبوترندیدی که با باز هم آشیانی
46. ۴۶بما جهل زان کرد دستان که هرگزنکردیم با عقل همداستانی
47. ۴۷برآنست دیو هوی تا بسوزیتو نیز از سیه روزگاری برآنی
48. ۴۸در این باغ دلکش که گیتیش نامستقضا و قدر میکند باغبانی
49. ۴۹بگلزار، گل یک نفس بود مهمانفلک زود رنجید از میزبانی
50. ۵۰بیا تا خرامیم سوی گلستانبنظارهٔ دولت بوستانی
51. ۵۱سحر ابر آذاری آمد ز دریابطرف چمن کرد گوهر فشانی
52. ۵۲زمین از صفای ریاحین الوانزند طعنه بر نقش ارژنگ مانی
53. ۵۳نهاده بسر نرگس از زر کلاهیببر کرده پیراهن پرنیانی
54. ۵۴ازین کوچگه کوچ بایست کردنکه کردست بر روی پل زندگانی
55. ۵۵قفس بشکن ای روح، پرواز میکنچرا پایبند اندرین خاکدانی
56. ۵۶همائی تو و سدره‌ات آشیانستمکن خیره بر کرکسان میهمانی
57. ۵۷دلیران گرفتند اقطار عالمبشمشیر هندی و تیغ یمانی
58. ۵۸از آن نامداران و گردنفرازاننشانی نماندست جز بی نشانی
59. ۵۹ببین تا چه کردست گردون گردانبه جمشید و طهمورث باستانی
60. ۶۰گشوده دهان طاق کسری و گویدچه شد تاج و تخت انوشیروانی
61. ۶۱چنین است رسم و ره دهر، پروینبدینگونه شد گردش آسمانی