1. ۱ای سیه مار جهان را شده افسونگرنرهد مار فسای از بد مار آخر
2. ۲نیش این مار هر آنکس که خورد میردو آنکه او مرد کجا زنده شود دیگر
3. ۳بنه این کیسه و این مهره افسون رابه فسون سازی گیتی نفسی بنگر
4. ۴بکن این پایه و بنیاد دگر بر نهبگذار این ره و از راه دگر بگذر
5. ۵تو خداوند پرستی، نسزد هرگزکار بتخانه گزینی و شوی بتگر
6. ۶از تن خویش بسائی، چو شوی سوهاندامن خویش بسوزی، چو شوی اخگر
7. ۷تو بدین بی پری و خردی اگر روزیبپری، بگذری از مهر و مه انور
8. ۸ز تو حیف ای گل شاداب که روئیدیبا چنین پرتو رخسار به خار اندر
9. ۹تو چنان بیخودی از خود که نمیدانیکه ترا میبرد این کشتی بی لنگر
10. ۱۰جهد کن تا خرد و فکرت ورائی هستآنچه دادند بگیرند ز ما یکسر
11. ۱۱نفس بدخواه ز کس روی نمیتابدگر تو زان روی بتابی چه ازین بهتر
12. ۱۲زندگی پر خطر و کار تو سرمستیاهرمن گرسنه و باغ تو بار آور
13. ۱۳عاقبت زار بسوزاندت این آتشآخر کار کند گمرهت این رهبر
14. ۱۴سیب را غیر خورد، بهر تو ماند سنگنفع را غیر برد، بهر تو ماند ضر
15. ۱۵تو اگر شعبده از معجزه بشناسینکند شعبده این ساحر جادوگر
16. ۱۶زخم خنجر نزند هیچگهی سوزنکار سوزن نکند هیچگهی خنجر
17. ۱۷دامن روح ز کردار بد آلودیجامه را گاه زدی مشک و گهی عنبر
18. ۱۸اندر آندل که خدا حاکم و سلطان شددیگر آندل نشود جای کس دیگر
19. ۱۹روح زد خیمهٔ دانش، نه تن خاکیخضر شد زندهٔ جاوید، نه اسکندر
20. ۲۰ز ادب پرس، مپرس از نسب و ثروتز هنر گوی، مگوی از پدر و مادر
21. ۲۱مکن اینگونه تبه، جان گرامی راکه بتن هیچ نداری تو ز جان خوشتر
22. ۲۲پنجهٔ باز قضا باز و تو در بازیوقت چون برق گریزان و تو در بستر
23. ۲۳تیره رائی چه ز جهل و چه ز خود بینیغرق گشتن چه برود و چه ببحر اندر
24. ۲۴تو زیان کرده‌ای و باز همیخواهیمشکت از چین رسد و دیبه‌ات از ششتر
25. ۲۵رو که در دست تو سرمایه و سودی نیستسود باید که کند مردم سوداگر
26. ۲۶تو نه‌ای مور که مرغان بزنندت رهتو نه‌ای مرغ که طفلان بکنندت پر
27. ۲۷سالکان پا ننهادند بهر برزنعاقلان باده نخوردند ز هر ساغر
28. ۲۸چه بری نام ره خویش بر شیطانچه نهی شمع شب خود بره صرصر
29. ۲۹عقل را خوار کند دیدهٔ ظاهر بینروح را زار کشد مردم تن‌پرور
30. ۳۰چون تو، بس طائر بی تجربه خوشخوانصید گشته است درین گلشن خوش منظر
31. ۳۱دامها بنگری ای مرغک آسودهاگر از روزنهٔ لانه بر آری سر
32. ۳۲این کبوتر که تو بینیش چنین بیخودشاهبازیش گرفتست بچنگ اندر
33. ۳۳آخر ای شیر ژیان، بند ز پا بگسل،آخر ای مرغ سعادت، ز قفس برپر
34. ۳۴به چراغ دل اگر روشنی افزائیجلوهٔ فکر تو از خور شود افزونتر
35. ۳۵دامنت را نتواند که بیالایدهیچ آلوده، گرت پاک بود گوهر
36. ۳۶کله از رتبت سر مرتبه‌ای داردچو سر افتاد، چه سود از کله و افسر
37. ۳۷سوخت پروانه و دانست در آن ساعتکه شد اندام ضعیفش همه خاکستر
38. ۳۸هر چه کشتی، ملخ و مور بیغما بردوین چنین خشک شد این مزرعهٔ اخضر
39. ۳۹به تن سوختگان چند شوی پیکانبه دل خسته‌دلان چند زنی نشتر
40. ۴۰تو دگر هیچ نداری ز سلیمانیاگر این دیو ز دستت برد انگشتر
41. ۴۱دلت از روشنی جانت شود روشنزانکه این هر دو قرینند بیکدیگر
42. ۴۲در گلستان دلی، گلبنی از حکمتبه ز صد باغ گل و یاسمن و عبهر
43. ۴۳چه کشی منت دونان بسر هر رهچه روی در طلب نان بسوی هر در
44. ۴۴آنکه زر هنر اندوخت، نشد مفلسآنکه کار دل و جان کرد، نشد مضطر
45. ۴۵پر طاوس چه بندی بدم کرکسچو دم آراسته گردد، چه کنی با پر
46. ۴۶آنچه آموخت بما چرخ، سیه کاریستگرچه کردیم سیه بس ورق و دفتر
47. ۴۷اوستادی نکند کودک بی استاددرس دانش ندهد مردم بی مشعر
48. ۴۸جسم چون کودک و جانست ورا دایهعقل چون مادر و علم است ورا دختر
49. ۴۹علم نیکوست، چه در خانه چه در غربتعود خوشبوست، چه در کاسه چه در مجمر
50. ۵۰کاخ دل جوئی از کوی تن مسکینشمش زر خواهی از کورهٔ آهنگر
51. ۵۱کاردانان نگزینند تبه‌کارینامجویان ننشینند بهر محضر
52. ۵۲آغل از خانه بسی دور و شبان در خوابگرگ بددل بکمین و رمه اندر چر
53. ۵۳جای آسایش دزدان بود این وادیمسکن غول بیابان بود این معبر
54. ۵۴خون دلهاست درین جام شقایق گونتیرگیهاست درین نیلپری چادر
55. ۵۵بهر وارون شدن افراشت سر این رایتبهر ویران شدن آباد شد این کشور
56. ۵۶خانه‌ای را که نه سقفی و نه بنیادیستاین چنین خانه چه از خشت و چه از مرمر
57. ۵۷سور موش است اگر گربه شود بیمارعید گرگ است اگر شیر شود لاغر
58. ۵۸پاک شو تا نخوری انده ناپاکینیک شو تا ندهندت ببدی کیفر
59. ۵۹همه کردار تو از تست چنین تیرهچه کنی شکوه ز ماه و گله از اختر
60. ۶۰وقت مانند گلوبند بود، پروینچو شود پاره، پراکنده شود گوهر