1. ۱سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
2. ۲روح زان کاسته گردید و تن افزونی خواستکه نکردیم حساب کم و بسیاری چند
3. ۳زاغکی شامگهی دعوی طاوسی کردصبحدم فاش شد این راز ز رفتاری چند
4. ۴خفتگان با تو نگویند که دزد تو که بودباید این مسئله پرسید ز بیداری چند
5. ۵گر که ما دیده ببندیم و بمقصد نرسیمچه کند راحله و مرکب رهواری چند
6. ۶دل و جان هر دو بمردند ز رنجوری و ماداروی درد نهفتیم ز بیماری چند
7. ۷سودمان عجب و طمع، دکه و سرمایه فسادآه از آن لحظه که آیند خریداری چند
8. ۸چه نصیبت رسد از کشت دوروئی و ریاچه بود بهره‌ات از کیسهٔ طراری چند
9. ۹جامهٔ عقل ز بس در گرو حرص بماندپود پوسید و بهم ریخته شد تاری چند
10. ۱۰پایه بشکست و بدیدیم و نکردیم هراسبام بنشست و نگفتیم بمعماری چند
11. ۱۱آز تن گر که نمیبود، بزندان هویهر دم افزوده نمیگشت گرفتاری چند
12. ۱۲حرص و خودبینی و غفلت ز تو ناهارترندچه روی از پی نان بر در ناهاری چند
13. ۱۳دید چون خامی ما، اهرمن خام فریبریخت در دامن ما درهم و دیناری چند
14. ۱۴چو ره مخفی ارشاد نمیدانستیمبنمودند بما خانهٔ خماری چند
15. ۱۵دیو را گر نشناسیم ز دیدار نخستوای بر ما سپس صحبت و دیداری چند
16. ۱۶دفع موشان کن از آن پیش که آذوقه برند،نه در آن لحظه که خالی شود انباری چند
17. ۱۷تو گرانسنگی و پاکیزگی آموز، چه باکگر نپویند براه تو سبکساری چند
18. ۱۸به که از خندهٔ ابلیس ترش داری رویتا نخندند بکار تو نکوکاری چند
19. ۱۹چو گشودند بروی تو در طاعت و علمچه کمند افکنی از جهل به دیواری چند
20. ۲۰دل روشن ز سیه کاری نفس ایمن کنتا نیفتاده بر این آینه زنگاری چند
21. ۲۱دفتر روح چه خوانند زبونی و نفاقکرم نخل چه دانند سپیداری چند
22. ۲۲هیچکس تکیه به کار آگهی ما نکندمستی ما چو بگویند به هشیاری چند
23. ۲۳تیغ تدبیر فکندیم به هنگام نبردسپر عقل شکستیم ز پیکاری چند
24. ۲۴روز روشن نسپردیم ره معنی راچه توان یافت در این ره بشب تاری چند
25. ۲۵بسکه در مزرع جان دانهٔ آز افکندیمعاقبت رست بباغ دل ما خاری چند
26. ۲۶شوره‌زار تن خاکی گل تحقیق نداشتخرد این تخم پراکند به گلزاری چند
27. ۲۷تو بدین کارگه اندر، چو یکی کارگریهنر و علم بدست تو چو افزاری چند
28. ۲۸تو توانا شدی ایدوست که باری بکشینه که بر دوش گرانبار نهی باری چند
29. ۲۹افسرت گر دهد اهریمن بدخواه، مخواهسر منه تا نزنندت بسر افساری چند
30. ۳۰دیبهٔ معرفت و علم چنان باید بافتکه توانیم فرستاد ببازاری چند
31. ۳۱گفتهٔ آز چه یک حرف، چه هفتاد کتابحاصل عجب، چه یک خوشه، چه خرواری چند
32. ۳۲اگرت موعظهٔ عقل بماند در گوشنبرندت ز ره راست بگفتاری چند
33. ۳۳چه کنی پرسش تاریخ حوادث، پروینورقی چند سیه گشته ز کرداری چند