1. ۱آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیابتا روشنت شود سخن گنج در خراب
2. ۲او را ز خود چو بازشناسی درو گریزخود را ازو چو فرق کنی، رخ ز خود بتاب
3. ۳سرچشمهٔ تویی تو، آن نور راستیستوان کش توظن بری که تویی لمعهٔ سراب
4. ۴از بهر آبروی مجازی، چو خاک پستخود را مکن چو باد بهر آتشی کباب
5. ۵پیوسته باژگونه نظر می‌کنی به خودخود شخص باژگونه نماید ترا ز آب
6. ۶خوابیست این حیوة طبیعی، ز روی عقلمرگ اندر آورد سرت، ای بیخبر، ز خواب
7. ۷گفتی که: عقل ما و تن ما و جان مااین ماو ما که گفت؟ به من باز ده جواب
8. ۸آن گرتو بودی آن دگران چیستند پس؟ور غیرتست، در طلبش باش و بازیاب
9. ۹فصلی از آن کتاب به دست آور، ای حکیمتا نسخه‌ای ز خیر ببینی هزار باب
10. ۱۰نیکی ستاره‌ایست کزو می‌کند طلوعانسان حقیقتی که بدو دارد انتساب
11. ۱۱هر شربتی که او ندهد نیست خوشگوارهر دعوتی که او نکند نیست مستجاب
12. ۱۲فعلش کمال ویژه و قولش صواب صرفعهدش وفای خالص و حسنش حباب ناب
13. ۱۳عقلش وزیر و روح مشیرست و دل سریرتن بارگاه میر و ازو میر در حجاب
14. ۱۴راه موحدان همه زو پیش رفت، اگرتوحیدت آرزوست بدان آستان شتاب
15. ۱۵وهم و خیال حس تو من ذلکی دوانداندر حساب هستی و او صدر آن حساب
16. ۱۶او لب هستی تو و اکنون تو قشر اوزین قشر نا گذشته کجا بینی آن لباب؟
17. ۱۷معراج واصلان تو بدین آستان طلبور نه چو دیو سوخته گردی بهر شهاب
18. ۱۸او را اگر بجای بمانی، بماندتهمواره در مذلت و جاوید در عذاب
19. ۱۹پیری به من رسید، لقب نور و چهره نورو آن نور عرضه کرد برین چشم پر ز آب
20. ۲۰سرش به حال من نظر لطف برگماشتکز وی مرا معاینه شد سر صد کتاب
21. ۲۱برداشت این نقاب و مرا دیده باز کردو آنگاه خود ز دیدهٔ من رفت در نقاب
22. ۲۲تا راه دل به حضرت او برد اوحدیآسوده شد ز زحمت تقلید شیخ و شاب