1. ۱شکست رنگ شباب و هنوز رعناییدر آن دیار که زادی هنوز آنجایی
2. ۲بحیرتم که چه دارو رهاندت زین دردکه عین جهلی و داری گمان که دانایی
3. ۳خراب کرده جهلی و فارغ از دانشعظیم دردی داری و بس شکیبایی
4. ۴اگر در آینه بینی ز شرم زشتی خویشبچاه ویل در افتی چو دیده بگشایی
5. ۵زمانه بهر تو تابوت میدهد سامانتو خود ز گوشه مسند فرو نمیآیی
6. ۶هزار مغلطه داری در آستین پنهانکلاه گوشه دانش بعرش اگر سایی
7. ۷شکسته اندودواشان همین شکستگی استتو تندرستی و بر مومیایی افزایی
8. ۸مگو که جوهر الماسم و مصون از سنگکه دهر سنگ بکف حاضر و تو مینایی
9. ۹سپهر بیضه عنقا بود، کنون دریابکه تو بدعوی هستی چه ژاژ میخایی
10. ۱۰بتلخی غم اگر آشنا کنی کامتگمان برم که به از بیغمان بیاسایی
11. ۱۱سپیده موی شدی ای عروس طبع و هنوزبطالع من بد روز فتنه میزایی
12. ۱۲همه بهشت مجو قرب دوست هم چیزی استقدم فراز ترک نه چو گرم سودایی
13. ۱۳بکودکی شده مویت سپید و بیخردیاز آن ز بطن هوس در بهشت میزایی
14. ۱۴مبصران همه تن چشم در حریم وصالتو جمله دست و شکم پیش من و سلوایی
15. ۱۵از آن حساب تو هر دم تفاوتی داردکه قد سرو نبینی و سایه پیمایی
16. ۱۶بزیر جامه نهان کرده ای برص لیکنبچشم اهل بصارت برهنه میآیی
17. ۱۷چگونه شاهد عصمت ز تو نپرهیزدکه در شکستن ناموس ناشکیبایی
18. ۱۸چه عذرهای موجه نهی معاصی رابچش لعاب دهانت که قند میخایی
19. ۱۹تمام عرصه محشر مگس فرو گیرداگر چنین بقیامت شکر فروش آیی
20. ۲۰سبک عنان شو و خود را بملک علم رسانازین چه سود که انگشت جهل میخایی
21. ۲۱جنون ز سر بنه و دست عقل گیر و بیاکزین بهانه مسلم نه ای که شیدایی
22. ۲۲عصا بکف نه و تکبیر فتح خوان و بروکه نشنود ز تو همت که ناتوانایی
23. ۲۳دو شیوه داری و در هر دو عرفی از توبه استکه ترهات فروشی و عمر فرسایی
24. ۲۴سخن دراز شد افسانه تا بکی خوانماگر سخن شنوی بس همینکه خودرایی
25. ۲۵گرت هواست که گویم چگونه میباشیبگویمت بنگر واژگونه می‌آیی