1. ۱صباح عید که در تکیه گاه ناز و نعیمگدا کلاه نمد کج نهاد و شه دیهیم
2. ۲نشاط طبع بحدی که نشنود دانابجز ترانه اطفال و ترهات ندیم
3. ۳بساط مجلس دهر آنچنان نشاط آمودکه دست را بسماع آستین دهد تعلیم
4. ۴براز معانقه ناز کان بلمس شجاعلب از مصاحفه شاهدان ببوسه کریم
5. ۵نوای مرثیه صوم و شادیانه عیدگشاد از اثر انبساط گوش صمیم
6. ۶بخوان مائده شد دست اشتها ، مطلقبکام و معده عداوت فزود طبع لئیم
7. ۷بچشم و هم ز فیض شکفته رویی دهرنمود چهره امید داشت ، صورت بیم
8. ۸جهان چنین خوش و من خوشتر از جهان بوثاقنشسته با خرد اندر تعلم و تعلیم
9. ۹که ناگهان ز درم در رسید مژده دهیچنانکه از چمن طالعم بمغز شمیم
10. ۱۰چه گفت ؟ گفت که ای مخزن جواهر قدسچه گفت؟ گفت که ای مطلب بهشت نعیم
11. ۱۱بیا که از گهرت یاد می کند دریابیا که تشنه لبت را طلب کند تسنیم
12. ۱۲زلال چشمه امید پور اکبر شاهطراز دولت جاوید شاهزاده سلیم
13. ۱۳ازین پیام دلم شد شکفته و شادابچنانکه باغ زشبنم ، چنانکه گل زنسیم
14. ۱۴بره فتادم وگشتم چنان شتابزدهکه دست اهل کرم در نثار گوهر و سیم
15. ۱۵چو روزگار رسیدم بدرگهی که کندزمانه طوف حریمش بدیده تعظیم
16. ۱۶رسیدن من و اقبال آن همایون فالچنان فتاد مطابق در آن خجسته حریم
17. ۱۷که گرادب نکشیدی عنان من ، قدمشببوسه گاه همی کرد بر لبم تقدیم
18. ۱۸مرا چو دوش بدوش ادب بدید استادبلطف خاص بدل کرد التفات عمیم
19. ۱۹رموز کرنش و تسلیم را ادا کردمبدأب مردم دانا نه بذله سنج ، ندیم
20. ۲۰چه گویمت که بکامم چه مایه لذت دادگزیده نوبرکرنش نمک چش تسلیم
21. ۲۱نگفت و من بشنودم هر آنچه گفتن داشتکه در بیان نگهش کرد بر زبان تقدیم
22. ۲۲لبش چو نوبت خویش از نگاه باز گرفتفتاد سامعه در موج کوثر و تسنیم
23. ۲۳بخنده گفت که در عذر این گناه بزرگکه رفته نام تو بی حکم ما بهفت اقلیم
24. ۲۴همین که رفتی ازین آستان نوشته بیارگزیده نسخه ای از زادهای طبع سلیم
25. ۲۵ازین سخن سرو دستار من گلستان شدز بسکه چیدم و بر سر زدم گل تسلیم
26. ۲۶چو باز گشتم از آن آستان، خرد جزوینوشته داد که این تحفه گل و تو نسیم
27. ۲۷بگیر و زود ببر با قصیده ای که بودبشاخ و برگ سخن نسخه ریاض نعیم
28. ۲۸ز جام شدم که کدامین قصیده باید گفتبه لهجه‌ای که دمد روح در عظام رمیم