1. ۱نوبهار آمد که افشاند چو حسن یار گلچون وصال یار ریزد هر خس و هر خار گل
2. ۲گلفروشی بود مخصوص دل پر داغ ماکرد بی عزت بهار آخر بهر بازار گل
3. ۳بسکه طبع کاینات از خرمی آبستن استبر دماند باد زآه مجرمان بردار گل
4. ۴بعد ازین از فیض رنگ آمیزی فصل بهارخامه نیرنگ ریزد بر در و دیوار گل
5. ۵از نهال قامت خوبان در این موسم رواستگر بجای عشوه ریزد در دم رفتار گل
6. ۶مشهد بخت مرا پژمرده گلبرگی رسیدبسکه از بذل چمن گردید بی مقدار گل
7. ۷در چنین فصلی که از فیض هوای نوبهاردر زمین شوریده میروید زنوک خار گل
8. ۸شاید ار گلبن صفت بر گلخن از فیض هواپرده های عنکبوت انگیزد از هر کار گل
9. ۹گرچه مستغنی بود عاشق ز فیض هر هواروید از نور نگاهش در دم دیدار گل
10. ۱۰سایه گردد موج زن بی جنبش گل از نسیمچون کند با این رطوبت سایه بر دیوار گل
11. ۱۱گرهمی داند که تاراج خزانی در پی استاز چه مینازد بمشتی درهم و دینار گل
12. ۱۲مغز عالم را معطر کرد و بویا میکنداز شمیم خلق داور شمه ای اظهار گل
13. ۱۳گلشن اقبال و دولت شاه اکبر کز ازلبوی خلقش کرد از خواب عدم بیدار گل
14. ۱۴گر صبا از رزمگاه او درآید در بهشتاز دهانش خون چکد در خواهش زنهار گل
15. ۱۵خلق او گر توبه فرمای گنهکاران شوداز لب تائب دمد هنگام استغفار گل
16. ۱۶جاه او دید آسمان و چشمه خورشید ، گفتبلبلی از باغ ما بگرفته در منقار گل
17. ۱۷گر نسیم باد لطف او وزد در صحن دیربردمد مانند شاخ از رشته زنار گل
18. ۱۸جوهر اول طلب کرد از ضمیر او گلیمهر و مه را پا بسر برزد که هان بردار گل
19. ۱۹در گلستانی که باد لطف او جان پرور استاز دم عیسی شود پژمرده و بیمار گل
20. ۲۰عزم او گر باغبان دهر گردد دور نیستگر شود چون آفتاب اندر جهان بسیار گل
21. ۲۱ای که از اندیشه عدل صلاح اندیش توبر نفس بندد ره غمازی اسرار گل
22. ۲۲از دماغ باغ بگشاید شمیمش سیل خونگر ز آب چشمه تیغت شود نمدار گل
23. ۲۳گر ز راه کوی خصمت رو بگلزار آوردگردد از فیض نسیم صبحدم بیزار گل
24. ۲۴ور بیاد روی اعدای تو گل بر سر زنندرنگ نیلوفر برآرد بر سر دستار گل
25. ۲۵گر نگردد طبع رنگ آمیز تو گلشن طرازای ز فیضت خرم و خندان بهر گلزار گل
26. ۲۶در حریم روضه ارکان کجا از یک نهالبر خلاف رنگ و بوی هم بروید چارگل
27. ۲۷باد خشمت گروزد بد گلشن از تحریک برگچون دل بلبل کند الماس را افکار گل
28. ۲۸گر ضمیرت مایه آرایش بستان دهدآسمان آسا شود سرچشمه انوار گل
29. ۲۹باد اگر با مژده لطفت بعالم سر نهدصورت چین را دهد از گوشه دستار گل
30. ۳۰مرگ در عهدت بخلد از بهر گلچیدن رودتا برد ، گاه عیادت بر سر بیمار گل
31. ۳۱در دل تنگ شهیدان از نشاط عهد توروید از پیکان ناوک غنچه وز سوفار گل
32. ۳۲تا در افشانی کند بر شاهدان بزم تواین غزل در باغ طبعم می‌کند تکرار گل