1. ۱صبحدم کز دریچه ادراکنگرستم به ساحت افلاک
2. ۲شاهد طبع خویشتن دیدمرسته از قید آب و آتش و خاک
3. ۳بند برقع گشاده و سرمستنیم پوشیده حله دیباک
4. ۴گاه اندیشمند و حیران وشگه عبارت نورد و زمزمه ناک
5. ۵گاه چین یرجبین و از نایافتزده بر فهم طعنه امساک
6. ۶گاه ابرو گشاده از دریافتغزل شکر خوانده بر ادراک
7. ۷حله لفظ بر قد معنیصد روش دوختی و کردی چاک
8. ۸گوهر نیم سفته را هر دمسونش از گرد بیش گردی پاک
9. ۹رفتم آهسته پیش و بنمودمخویش را در مقام استدراک
10. ۱۰خنده آمیز و چین بابرو گفتکای کهن محرم من و ادراک
11. ۱۱چیست کاندر چنین دم آوردیکه نفس راست از شداید پاک
12. ۱۲گفتمش عفو کن که ممکن نیستاز تو دوری باحتمال هلاک
13. ۱۳تویی امروز در ممالک فضلناگزیر طبایع ادراک
14. ۱۴نطق ما گوش و گوش ما هوشتتا گرفتی بنطق عرصه خاک
15. ۱۵روی اندیشه از تو در مقصودطره دانش از تو در پیچاک
16. ۱۶داری اندیشه ای بگوی و مپوشمحرمم خود تو از که داری باک
17. ۱۷تلخ شدگفت ابنت حدس آتگهاز سمک لاف فضل تا بسماک
18. ۱۸این ندعید است و من نه مادح میراو نه صراف نظم و من سباک
19. ۱۹روشن است این که بی ثناش امروزکار اندیشه میکشد بهلاک
20. ۲۰باز گفتم دلیر و شرم زدهکای تو گلزار فضل و ما خاشاک
21. ۲۱لطف کن تا ببینم آن معجونشهدش افزون تر است یا تریاک
22. ۲۲بپذیرفت چون از آن تلخیاندکی گشته بود خجلت ناک
23. ۲۳مطلعش گوئیا بلند نبودچنک در بیت اسم زد چالاک
24. ۲۴میر ابوالفتح آنکه از قلمشلؤلؤ آید برون چو خوشه تاک
25. ۲۵گوهرش دست برده از دریاسایه اش نور بسته برفتراک
26. ۲۶قهر او بی ستم برانگیزدفعل زهر از طبیعت تریاک
27. ۲۷جود او بی نفاق بنمایدنام حاتم ز نامه امساک
28. ۲۸چون دمد لطف او درآتش دمماهی از کوره برکشد سکاک
29. ۲۹چون کند نام او بخاتم نقشخامه دزدد عطارد از حکاک
30. ۳۰عرش در فرش خانه قدرشآستان را گزیده بر افلاک
31. ۳۱چرخ در ملک نامه عزشحرکت را نوشته از املاک
32. ۳۲رمح او کز انامل عدل استهفت اندام ظلم را شباک
33. ۳۳بخت او کز نژاد توفیق استزر و سیم مراد راسباک
34. ۳۴جبروتش نپوشد آن نعلینکه زقوس النهار یافت شراک
35. ۳۵آسمان در رفاقت عزشبتواضع کند بچرخ سواک
36. ۳۶چرخ در عرض لشکرش میگفتهست بهرام رزم اورا شاک
37. ۳۷دست مظلوم راچو کرد درازصد شبیخون بشعله زد خاشاک
38. ۳۸ای ابد را بعهدت استظهاروی ازل را بعلمت استمساک
39. ۳۹بزمگاه تو حجله یوسفرزمگاه تو شانه ضحاک
40. ۴۰از خم مدت تو جام نخستجرعه ای دور آخر افلاک
41. ۴۱از نشاط زمانه تو خجلنشئه روز اول تریاک
42. ۴۲بذل گوهر بس است از حد رفتشورش بحر ممسک غراک
43. ۴۳فقر از زر غنا شد اکنون بسکاوش کان کاسب کاواک
44. ۴۴بر حسود تو رحم جایز بودگر نمی بود احتمال هلاک
45. ۴۵دست رفعت دراز کن تاچندکهنه دلق فلک نگردد چاک
46. ۴۶داورا عرفی از از ثنای تو رفتاز حضیض سمک بر اوج سماک
47. ۴۷معنی از کلک او چنان باردکه سوانح ز گردش افلاک
48. ۴۸زد در آن بحر غوطه کز آتشبوالفرج را نشد گلو نمناک
49. ۴۹بدعا میرود کنون که دهدخصم را زهر و دوست را تریاک
50. ۵۰تا توان گفت زهره را رقاصتا توان گفت غنچه را ضحاک
51. ۵۱رقص عیش تو باد گردش چرخگور خصم تو باد خنده خاک