1. ۱دل من باغبان عشق و حیرانی گلستانشازل دروازه باغ و ابد حد خیابانش
2. ۲چنان باغی کزو گلچین نیارد گل برون بردننه آن باغی که یابد خارچین از بیم دورانش
3. ۳گلی کز خرمی وی را بخنداند چو فروردیننه آن گل کزو داع شاخ گریاند زمستانش
4. ۴گلی زین باغ گر چینی بیاور دستی از بینشکه نقش لوح محفوظ است بر اوراق اغصانش
5. ۵اگر سردر هوا گردد کسی باری دراین وادیکه گر در چه فتد همدرد باشد ماه کنعانش
6. ۶نثار محرمان بزم عشق آیا چها باشدکه درد و داغ می ریزند بر بیرون نشینانش
7. ۷فشاندم در ازل گردی ز دامن این زمان بینمکه نامش عالم است و می کشد در دیده خاقانش
8. ۸اگر طفل دلم رادایه حور آید و گر مریمبهنگام مکیدن زهر می جوشد ز پستانش
9. ۹دلت ریش است و رو، زنجیر الماسش بهر مونهمکن در کشت عیش آباد دوشادوش درمانش
10. ۱۰دلی شوریده خوانندش که در بازار معشوقیخریدار پریشانی است صد زلف پریشانی
11. ۱۱مسلمانی کسی داند که در یکرنگی وحدتز هر موچشمه خون ریزد ار خوانی مسلمانش
12. ۱۲نیابت ز آن معلم جوی اندر حکمت آموزیکه لوح جوهر کل ساده یابی در دبستانش
13. ۱۳صفا می جوید از قصر دلی معموره جنتکه انواع خرابیها بود معمار ایوانش
14. ۱۴حرامست اهل معنی را چشیدن نعمت خوانیکه نبود سینه نان گرم و دلریشی نمکدانش
15. ۱۵دماغ آن کی از بوی محبت عطسه ریزاندکه می سوزند عود عافیت در زیر دامانش
16. ۱۶از آن نفست بطور اهل ایمان خنده ها داردکه پروردی به عهد کودکی در کافر ستانش
17. ۱۷وفا را یادگیر از دوست کز ماتم سیه سازدلباس کعبه در مرگ شهیدان بیابانش
18. ۱۸چراغ دل بیفروزند در بزم سیه روییکه شمع آفتاب از دود میرد درشبستانش
19. ۱۹برآن شاید گشودن چشمه معنی که چون برویفشانی قطره ذوق افکند در قعر عمانش
20. ۲۰ز ایمان گر دلت آسیب می یابد بدیرش برکه بر بندند حرز کفر بر بازوی ایمانش
21. ۲۱بدرس عشق خواندن گر کلیم و گر خلیل آیدبدون گریه و زاری نیاید ذوق وجدانش
22. ۲۲بروح الله نخندانند حسن آفتاب مامگر بینند گریانش مگر یابند بریانش
23. ۲۳بر نجوری کسی ارزد که هر گه میرد از شادیدر آن مردن بود صاحب عزا صد عید قربانش
24. ۲۴وصال آفتاب ما کسی یابد که از مژگانسهیل و ماه و زهره دامن افشاند ز هجرانش
25. ۲۵نثار دل کن آن گوهر که ملک وی تواند شدنه آن گوهر که دست مرگ برچیند ز دامانش
26. ۲۶چو نازش تیغ بردارد چه جای سد ره طوبیکه گردد عرش و کرسی صرف تابوت شهیدانش
27. ۲۷ز گنج عشق دامان گهر بستان که چون دل رابتارک بر فشانی اوفتد بر جیب ایمانش
28. ۲۸محبت درس معنی گوید افلاطون مطلب کوکه صغری خندد و کبری فرو گرید به برهانش
29. ۲۹فغان از عشق می خیزد که هر دل کز چراغ مانکرد آرایش هر مو بداغی وای برجانش
30. ۳۰کدامی آرزو بر سفره چیند نعمت کامیکه صد نوبت دمی اندیشه ما نیست مهمانش
31. ۳۱باین بی رنگی و بی قیمتی آن طرفه یاقوتمکه لعل آفتاب این آب و رنگ آورد از کانش
32. ۳۲اگر بی قیمتم تحصیل ارزش می کنم کاخررسد این قطره را روزی که خواهی در غلطانش
33. ۳۳لب داوود دستی می نهد بر سینه نغمهدل تنگم همانا گرد لب می گردد افغانش
34. ۳۴دلم آهنگ افغان دارد و لب شکر غم گویدلبی خواهم که بفرستم باستقبال افغانش
35. ۳۵سلامت رابدار نیستی بر می کشد شاهیکه فرمان می رود در کشور دلهای ویرانش
36. ۳۶زهر مو عالمی زنار و ناقوسش فرو ریزداگر کافر دلم در رعشه آرد بوی ایمانش
37. ۳۷کسی کز لذت طاعت بود محروم من ضامنکه بگذارند در جنت ولی با داع حرمانش
38. ۳۸بسنبل می زند چوگان زلفی سیلی خجلتکه ناف آهوی چین می تراشد گوی میدانش
39. ۳۹پریشان دیده این گوی میدان مجازی راز بام هوش سربر کن که رنگین میدهم شانش
40. ۴۰امام شهر یعنی هادی ما در دم مردنشهادت بر زبان راند مبارک باد ایمانش
41. ۴۱بصدر صفه رقصان میبری ای زرق صوفی رااز این آهسته تر میران که برهم می زنی شانش
42. ۴۲کسی کز علم منطق دم زند بی عشق می شایدکه بشماری بدون انتساب فصل حیوانش
43. ۴۳بنازم مرشد گریان و بریان را که می خنددبطوق گردن شیطان، زهی طوق گریبانش
44. ۴۴مرید مرشد ما جبه گلدوز می خواهدخر عیسی است این ، رنگین بیارایید پالانش
45. ۴۵بمیدان محبت گوی خورشید ار بیندازیکسوف جاودان یابد زسیلیهای چوگانش
46. ۴۶ببال عافیت تا کی بپرواز آوری دل رابحل کن تا ز اوج ز مهریر آریم بریانش
47. ۴۷سماع آموز زان مجنون که در هنگامه هستیبرنگ شعله دارد جنبشی با طبع رقصانش
48. ۴۸من آن دریای پرآشوبم از تأثیر خاصیتکه تسکین است موج انگیز و آرام است طوفانش
49. ۴۹عنان ار عرصه صورت بگردان کاندرین وادیز زاغ آموزد آیین روش کبک خرامانش
50. ۵۰بباغستان معنی رو که تأپیر هوا آردسراویل تذرو از بهر طاووسان بستانش
51. ۵۱بمژگان رخنه در کشتی کن ارطوفان سبک باشددرآن دریای بی ساحل که تسلیم است پایانش
52. ۵۲دل از حسن عمل بستان و بشکن در کف عصیانبعصمت هر که نازد معصیت دان نرک عصیانش
53. ۵۳مجو کوثر می لعلی طلب کز وی چوکس نوشدبرنگ لاله از تارک بروید جام مرجانش
54. ۵۴بنوش آن می که گر آیینه گردد کفر و ایمان رابچشم هم امام و برهمن گردند حیرانش
55. ۵۵بنوش آن می که گر بر صورت شیرین برافشانیبرون آرد ز قید بیستون سرمست و رقصانش
56. ۵۶بیاران می اگر تلخ است وگر شیرین بدست آوربترک دین و دل بیغش کن و بشمار ارزانش
57. ۵۷سفال از بهر می جستم در دیر مغان ناگهخضر برسنگ دلها زد سبوی آب حیوانش
58. ۵۸اگر از حرمت اندیشی بیا تا حکم بنمایمز سلطان شریعت لیک ننمایی به خاقانش
59. ۵۹شهنشاه سریر قاب قوسین احمد مرسلکه بر پیشانی تقدیر مرقوم است فرمانش
60. ۶۰شهنشاهی که فراشان بزم او بصد منتبفرش عرش میریزند گرد فرش ایوانش
61. ۶۱شهنشاهی که هست از غایت درویشی و همتوجود خود فراموش و غم عالم فراوانش
62. ۶۲شهنشاهی که چون آماده شد جمازه جاهشفرو بستند از عرش برین محمل بکوهانش
63. ۶۳بجنت گر برات نعمت جاوید بنویسدسواد از دیده آلاید بنوک خامه رضوانش
64. ۶۴درآن حالت که ریزد نوش بر نوش از لب دانشبود بال همای جوهر اول مگس رانش
65. ۶۵نسیم فیض او چون محو سازد گرد نادانیصفای جوهر آئینه علم است تاوانش
66. ۶۶ادیب عقلش ار یابد نخی بر دامن طفلانز نخ بر علم افلاطون زند شاگرد نادانش
67. ۶۷بنازم عزت و شان را که در ایوان سلطانیعلی آرایش بزم است و جبریل است مهمانش
68. ۶۸جهانی را همای فیض او در زیر پر داردکه مینازد بزاغی هدهد روح سلیمانش
69. ۶۹بهشتی نزهت گلگشت او دارد که هر ساعتز طوبی تاج می گیرد پی بازیچه ریحانش
70. ۷۰نخوردند از محبت ابنیا لذت رسان زخمیکه جان مست او نگذاشت یک زخم نمایانش
71. ۷۱کسی کز خوان نافرمانیش نعمت خورد، دوزخخلال از شعله آتش فرستد بهر دندانش
72. ۷۲گل رحمت بود خودرو گیاه گلشن طبعشصفت امکان بود حق ناشناس نعمت خوانش
73. ۷۳عتاب او بود رخشی که هر گاهش برانگیزدغبار مرگ خیزاند زآب خضر جولانش
74. ۷۴عطای او بود ابری که در صحرای ناکامیگل مقصود رویاند زخار یأس بارانش
75. ۷۵زهی عزت که بی نعت تو لوح معصیت گرددهرآن نامه که بسم الله بود تذهیب عنوانش
76. ۷۶زهی رحمت که بنمودی بخلق آییینه رویکه ایزد در نقاب حسن خود می داشت پنهانش
77. ۷۷کسی کز گلشن مهرت بمژگان خار می چیندنویسد باغبان روضه طوبی گل افشانش
78. ۷۸شها بر«عرفی» پژمرده رحمی کن که می شایدچنان پژمرده باغی ریزشی زین ابر نیسانش
79. ۷۹دهانش چشمه زهر است از لذت دری بگشاکه شیرین کام سازد میوه های باغ احسانش
80. ۸۰ز بس کز هر سر مویش تراود چامه خونیبود فواره خونجگر طوق گریبانش
81. ۸۱دل او در هوای عالم قدس است می دانمکه چون رخت از جهان بندد توان گفتی مسلمانش
82. ۸۲دلم بر هرزه گردیهای این گمراه می سوزدمهل زین بیشتر سرگشته صحرای خذلانش
83. ۸۳متاع ترهانم گر بدل ماند زیان داردبرون می ریزم از دل تا شوم فارغ زنقصانش
84. ۸۴حکیم در سخن اینک حدیثم فاش می گویدکه افلاطون بود عرفی و شیراز است یونانش
85. ۸۵دم عیسی تمنا داشت خاقانی که برخیزدبه امداد صبا اینک فرستادم بشروانش
86. ۸۶ندارد ساده زین بخشی که نظم لامکان سیرمگذار قافیه هرگز نیفتاده بسلمانش
87. ۸۷بمشرق می رود ترسم که روح انوری ناگهبرات از تنگدستی آورد ملک خراسانش
88. ۸۸میان انوری و عرفی ار جوید کسی نسبتحدیث ماه نحشب عرضه دارد ماه تابانش
89. ۸۹وگر نشنیده است این قصه را بعد از شکر خندیبگو از حالت یوسف شماری گیر از اخوانش
90. ۹۰فکندم جوشن آوازه ای بر دوش نام خودکه نشکافد بمیدان قیامت تیغ نسیانش
91. ۹۱بباغ نظم خود می نازم آخر چون ننازد کسکه دارد عطر گیسوی رسول الله ریحانش
92. ۹۲بحل باد از من آن کس کز حسد عیبش کند امازبان لفظ و معنی می کند شمشیر بارانش
93. ۹۳بصد جانش خریدم کی روا باشد که بفروشمبتحسین تنگ فهمان و احساس لئیمانش
94. ۹۴بیک ارزان گرانش می شمارم گرتو بستانیدهد گر خرمن مه آسمان بشمارم ارزانش
95. ۹۵تو دانی قیمت آبش که هم خضری و هم چشمهنه اسکندر که از لب می گریزد آب حیوانش
96. ۹۶تعالی الله چه نخل است این به آب دیده پروردهکه بی‌تحریک می‌ریزد گل معنی ز اغصانش
97. ۹۷شمار، از حد وصفش قاصر آمد این اشارت بسکه «عمان الجواهر» نام کردند اهل عرفانش