1. ۱ای متاع درد در بازار جان انداختهگوهر هر سود در جیب زیان انداخته
2. ۲نور حیرت در شب اندیشهٔ اوصاف توبس همایون مرغ عقل از آشیان انداخته
3. ۳از کمان تا جسته در چشم تحیر کرده جامعرفت کاو تیر حکمی بر نشان انداخته
4. ۴ای به طبع باغ کون از بهر برهان حدوثطرح رنگ آمیزی از فصل خزان انداخته
5. ۵سرعت اندیشه را افکنده در دامان تیرعادب خمیازه در جیب کمان انداخته
6. ۶در چمن‌های محبت هر قدم چون کربلااز نسیم عشوه فرش ارغوان انداخته
7. ۷مرغ طبع اندر هوای معصیت نگشوده بالعفو تو شاهین رحمت را بر آن انداخته
8. ۸سایه پرورد غمت در آفتاب رستخیزفرش استبرق به زیر سایبان انداخته
9. ۹طعمهٔ عشق تو را از مغز جان آورده‌امآن هما تا سایه بر این استخوان انداخته
10. ۱۰ای مذلت را روایی داده در بازار عشقعزت و شان را از اوج عز و شان انداخته
11. ۱۱هر کجا تاثیر غم را داده‌ای اذن عمومشادی راحت فشان را ناتوان انداخته
12. ۱۲زین خجالت چون برون آیم که دل در موج خوننو عروسان غمت را مو کشان انداخته
13. ۱۳فیض را نازم که هر کس پا به راهت مانده استدل به دست آورد و جان را از میان انداخته
14. ۱۴صید دل را بهر آگاهی ز صیاد ازلدر کمند طرهٔ عنبر فشان انداخته
15. ۱۵کرده از عرفان لباس عجز را دامن درازکوتهی در جیب عقل نکته‌دان انداخته
16. ۱۶طعمه‌ای کز خوان عشق افکنده‌ام در کام دلریزهٔ آن را جحیم اندر دهان انداخته
17. ۱۷شرع گوید منع لب کن، عشق گوید نعره زنکای تو هم در راه عشق خود عنان انداخته
18. ۱۸دولت وصلت که دریابد که با آن محرمیجوهر اوّل عَلَم بر آستان انداخته
19. ۱۹حیرت حسن تو را نازم که در بزم وصالجام آب زندگی از دست جان انداخته
20. ۲۰وصف صُنعت کز لب هر ذره می‌ریزد بروننطق را در معرض عقداللسان انداخته
21. ۲۱در ثنایت چون گشایم لب که برق ناکسیمنطقم را آتش اندر خان و مان انداخته
22. ۲۲من که باشم؟ عقل کل را ناوک‌انداز ادبمرغ اوصاف تو از اوج بیان انداخته
23. ۲۳مست ذوق عرفی‌ام کز نغمهٔ توحید تولذت آوازه در کام جهان انداخته