1. ۱گه آن آراسته زلفش زره گردد گهی چنبرگه آن پیراسته جعدش ببارد مشگ و گه عنبر
2. ۲رخی چون نو شکفته گل ، همه گلبن برنگ ملهمه شمشاد پر سنبل ، همه بیجاده پر شکر
3. ۳برو از نیکوئی معنی ، بغمز از جادوئی دعویبچهره حجت مانی ، بخوبی حاجت آزر
4. ۴شکفته لاله رخساره ، حجاب لاله جرّارهبر از عاج و دل از خاره ، تن از شیرو لب از شکر
5. ۵زمن طاعت و زو فرمان ، همو وصل و همو حرمانهمو درد و همو درمان ، همو دزد و همو داور
6. ۶سرشته رویش از رحمت ، همیدون گنج پر نعمترخ از نور و خط از ظلمت ، لب از مرجان دل از مرمر
7. ۷سمن بوئی شبه موئی ، بلا جوئی جفا گوئیپریزادی پریروئی ، پری چهری پری پیکر
8. ۸دل آرامی دل آرائی ، غم انجامی غم افزائینکو نامی نکو رأی ، بحسن اندر جهان سرور
9. ۹بپردازی دل از روئی که گاه آمد که حق جوئیغزل چندین چرا گوئی ز عشق آن بت دلبر
10. ۱۰ثنا جوی از غزل پاسخ ، کت این هر دو بود فرخغزل بر ماه زیبا رخ ثنا بر شاه نیک اختر
11. ۱۱امیر عادل عالم که جود از کف او قایمقوام دولت دائم ، نظام دین پیغبر
12. ۱۲همه کردار او عبرت خرد را حکمتش فکرتملک نصر ملک سیرت ، سپه سالار حق گستر
13. ۱۳نه خشمش را ز کس مانع ، نه رنج کس بدو ضایعهمی چون زهرۀ طالع بتابد مدحش از دفتر
14. ۱۴چو بیند مر هزاهز را ، نجوید مرد عاجز رابسنبد دل مبارز را ، بتیر و نیره و خنجر
15. ۱۵بفخر از خلق بی همتا ، بفضل از خسروان یکتابدل معطی تر از دریا ، بکف کافی تر از کوثر
16. ۱۶خرد را تاج و پیرایه ادب را جوهر و مایهبدل با فخر همسایه بهمت با قضا همبر
17. ۱۷بپاکی چون دل بخرد ، تهی از غش بری از بدجهان را سایۀ ایزد امید راحت محشر
18. ۱۸نخواهد جز همه رادی ، ازو گیتی بآزادیبزرگان را بدو شادی ، بزرگی را بدو مفخر
19. ۱۹بجای جنگ و خونریزش ، چو گردد تیز شبدیزشبپیشش گاه آویزش ، چه یکمرد و چه یک لشکر
20. ۲۰فعالش در خور نصرت خصالش زیور دولتکمالش دفتر حکمت ، کلامش رشتۀ گوهر
21. ۲۱بساط رادی افکنده ، ز نعمت گیتی آگندهشده نامش پراکنده ز چین تا گنگ و تا نیسر
22. ۲۲همش قدر و همش قدرت همش رتبتهمش رحمت همش خدمت همش منظر همش مخبر
23. ۲۳قضا را عزم او حاجب ، بقا را حزم او خاطببلا را رزم او نائب ، سخا را بزم او افسر
24. ۲۴بحلم احنف ، بتن آرش ، بطبع آب و بخشم آنشرهی جوی و رهی برکش رهی دار و رهی پرور
25. ۲۵اساس عدل او محکم ، لباس فضل او معلمهنر در فعل او مدغم ، خرد در لفظ او مضمر
26. ۲۶ز غم جودش برات آرد ، سوی مرده حیات آردعدو را کی نجات آرد ز زخمش گر بود عنتر
27. ۲۷جوانمردی ازو حاصل ، خردمندی ازو کاملجهانگیری بدو مایل ، جهانداری بدو درخور
28. ۲۸که باید جود را حاتم ، جز او از تخمۀ آدمکه هر دستش یکی عالم ، هر انگشتش یکی کشور
29. ۲۹ز جودش هر که بشتابد ز گیتی روی برتابدبعمر نوح دریابد ز بحر جود او معبر
30. ۳۰بباده افراه و پاداشن نبشته دو خط روشنبتیغش بر که : « لاتأمن » بگنجش بر که « لا تحذر »
31. ۳۱ایا هر دشت و هر پشته ، بخون دشمن آغشتهبفظلت یک سخن گشته ، اگر مؤمن و گر کافر
32. ۳۲ز گنجت زائران قارون ، ز جنگت قلعه ها هامونز جودت بادیه جیحون ، ز خشمت خاره خاکستر
33. ۳۳توئی از مردمان سابق توئی بر میهمان عاشقتوئی در قولها صادق ، توئی در صدرها مهتر
34. ۳۴دل مدحت سرای تو ، چنان گشت از عطای توکه نشاسد سرای تو ، ز کان سیم و کان زر
35. ۳۵خداوندا ! بزی شادان ، برسم و سیرت رادانابا شادی تو آبادان ، بمشکین بادۀ احمر
36. ۳۶بگیر ای شاه آزاده ، ملک طبع و ملک زادهز دست دلبران باده ، بدین هر مزد شهریور
37. ۳۷بمان تا این جهان باقی ، بجای ملک مشتاقیببزم اندر ترا ساقی ، بتی چون لعبت بربر
38. ۳۸بمجلس با خردمندان ، همیشه دو لبت خنداندو چشمت سوی دلبندان ، دو گوشت سوی خنیاگر