1. ۱بهار زینت باغی نه باغ بلکه بهاربهار خانۀ مشکوی و مشکبوی بهار
2. ۲سرشت طبعش را هر چهار طبع هواستنهاد سالش را هر چهار فصل بهار
3. ۳ز رنگ صورت او کارنامۀ نقاشز بوی تربت او بارنامۀ عطار
4. ۴هوا ز نکهت بویندگان او تبّتزمین ز نضرت بینندگان او فرخار
5. ۵بصر ز صورت او عالم صُوَر گردداگر نگاه کنی ژرف سوی آن اشجار
6. ۶چو مرغزار یکی شیر دارد اندر برچو واق واق یکی مردم خرد آثار
7. ۷بسان کرگ یکی پیل بر گرفته به شاخبسان ارگ یکی بر هوا کشیده حصار
8. ۸حصارهای پر امثال‌های مینا رنگارم نیند و جدا هر یکی ارم کردار
9. ۹بسان قبه و ارتنگ مانویش غلافبسان کعبه و دیبای خسرویش ازار
10. ۱۰چو دیبهی که به رنگ پرند هندی هستزبرجدینش بود پود و زُمْرُدینش تار
11. ۱۱همی نشاط کند بلبل اندر او گوئیچغانه دارد در کام و در گلو مزمار
12. ۱۲نوای زیر و بم آرد ز حلق بی بم و زیرهمی فسوس کند بر نوای موسیقار
13. ۱۳درخت نارنج ، از خامه گوئیا شنگرفبریخته است کسی مشت مشت بر زنگار
14. ۱۴بسان مجمر میناست گرد مشک بر اوبخار مشگ برآید همی ز شعلۀ نار
15. ۱۵ز برگ و بار همه طوطیان پرّانندکه برگشان همه پرّست و بارشان منقار
16. ۱۶چو گنج‌خانهٔ پرویز روی تربت اوز سیم و نقره و یاقوت و زرّ مشت افشار
17. ۱۷خجسته باز گشاده دهان مشکین‌دمگشاده نرگس چشم دژم ز خواب و خمار
18. ۱۸چو جام زرّین کاندر میان او عنبرچو جام سیمین کاندر میان او دینار
19. ۱۹یکی نه چشم ولیکن بگونۀ چشمیکه دیده‌ش از شبه باشد مژه ز زرّ عیار
20. ۲۰یکی نه چتر ولیکن بگونۀ چتریکه سیم خامش و میناش چون سرین زنگار
21. ۲۱بنفشه‌زارش گوئی حریر سبزستیکه نیل ریزه برو بر پراکنی هموار
22. ۲۲چو مهره‌های کبودست بر بریشم سبزبه طبع بسته و پیوسته بی‌گره ستوار
23. ۲۳همه صحایف اقلیدس است پنداریکه شکل‌هاش دهد مر مهندسان را کار
24. ۲۴سپهر نی و بسان سپهر مرکزِ نورستاره هست ولیکن ستارۀ سیار
25. ۲۵مجرّه‌وار یکی جوی اندرو گذردبر آب خضر تبه کرد آب او بازار
26. ۲۶چو رای عالم صافی چو جان عارف پاکچو شعر نیک، روان و چو دین حق دوّار
27. ۲۷اگر بجنبد گوئی همی بجنبد جاناگر بپیچد گوئی همی بپیچد مار
28. ۲۸بسان قارون گاهی فرو شود به زمینگهی شود به هوا بر چو جعفر طیاّر
29. ۲۹گهی ببینی گشته چو پشت بازخشینگهی منقّط بینی چو پشت سنگین سار
30. ۳۰بخار او که بخیزد ز دل فروزد شمعز دیده عقد کند، عقد لؤلوی شهوار
31. ۳۱اگر زبان بگشائی به وصف خم بزرگروا بود که دهد وصف او به شعر شعار
32. ۳۲چو همت ملکانست بر گذشته ز وهمکنارۀ شرفش بر شرف گرفته قرار
33. ۳۳بزرگ طاقش را کالبد فلک بودهبلند گنبد او را قضا زده پرگار
34. ۳۴نبشته‌هاش جمال است و خشت‌هاش لقانگارهاش کمال و عیارهاش فخار
35. ۳۵لطیف‌تر ز جوانی و خوشتر از نعمتوزو برون نشود آن دو چیز را هنجار
36. ۳۶وگر به خانهٔ کافوری اندرون نگریزمان مشرق بینی در ابتدای نهار
37. ۳۷چو کف موسی کآیت همی نمود از جیبچنانکه روی بهشتی بود به روز شمار
38. ۳۸طراز زرّین بر جامۀ ملوک بودکه ماند او را زرّین طراز بر دیوار
39. ۳۹وگر کنی صفت خانۀ نگارستانبرون شود ز طبایع بر آتش تیمار
40. ۴۰بدیع گنبد او همچو جام کیخسرودر او دوازده و هفت را مسیر و مدار
41. ۴۱بسان بتکده‌ها طاق‌هاش پر صورتشکفته چون گل و بی‌عیب چون دل ابرار
42. ۴۲فروغ روی چو مه‌ْشان همی نماید گلشکنج زلف سیه‌ْشان همی فشاند قار
43. ۴۳نه وشّی و همه با جامه های وشّی رنگنه جانور همه باغمزگان جان اوبار
44. ۴۴نه کان زرّ و همه زرّ سرخ بی تخلیطنه کان سیم و همه سیم نقرۀ بی بار
45. ۴۵درو نگاشته بر فال نیک و اختر سعدخدایگانرا بر بزم و رزم و گاه شکار
46. ۴۶شکار: دولت عالی و رزم: قهر عدوبقا و نعمت را کرده بزمگاه اظهار
47. ۴۷قرار دلشدگانست و گنج بی درباننجات ممتحنانست و داروی بیمار
48. ۴۸وگر به‌ گنبد فروار خانه آری دلسخن منقش گردد ز فرّ آن فروار
49. ۴۹چو جعد زلف بتانست در شکسته بهمگره گرهْش میان و شکن شکنش کنار
50. ۵۰شکن یکی و گره برشکن هزار افزونگره یکی و شکن بر گره فزون ز هزار
51. ۵۱وگر ز صفۀ خانه نظر کنی سوی باغزبرجدین شود اندر دو چشم تو دیدار
52. ۵۲اثر اثیر کند بر زمین ز بهر چراکه عکس او به اثیر اندرون کند آثار
53. ۵۳ز حسن گوئی پیوسته گوهرش به هنرز لطف گوئی پرورده دولتش به کنار
54. ۵۴درخت او که بروید لطیف‌تر ز نجومبخار او که بخیزد شریف‌تر ز فخار
55. ۵۵بدین صفات به میمند باغ خواجۀ ماستکه کدخدای جهانست و سیّد احرار
56. ۵۶عمید دولت ابوالقاسم احمد بن حسنکه هست طاعت او بر سر زمانه فسار
57. ۵۷چنار کرد دعا تا مگر بود سخنشاز آن چو پنجۀ مردم شدست برگ چنار
58. ۵۸سیاست و کرم خواجه گردش فلک استکزو سوار پیاده شود، پیاده سوار
59. ۵۹به خواجه عیب و عوار زمانه گشت هنرگرفت از آن هنر خواجه جای عیب و عوار
60. ۶۰ز نور روز گریزد همیشه ظلمت شب چو فخر پیدا گردد نهفته ماند عار
61. ۶۱ز خواجه جود پدید آید و ز گردون بخلز ابر آب پدید آید و ز خاک غبار
62. ۶۲زمین که کوه کشد بار آن کسی نکشدکه او به عمر یکی پیش خواجه یابد بار
63. ۶۳چو دیده چهرش در چشم مردمست مقیم چو عقل مهرش با جان کند همیشه جوار
64. ۶۴همه ستایش آفاق خواجه را صفت استهمی کنند ستایندگان ازو تکرار
65. ۶۵بسی کس است که منکر بود به صانع خویش همی دهد به بزرگی و فضل او اقرار
66. ۶۶بایستند بزرگان چو پیش او برسند چو در شوند به دریا بایستند انهار
67. ۶۷کفش پدید به مقدار و جود ازو خیزداگر چه نیست پدیدار جود را مقدار
68. ۶۸مثالش آنکه سخن خیزد از حروف همیاگر چه هست حروف اندک و سخن بسیار
69. ۶۹چو بدره مهر کند مهر اوست للشعراءچو باره داغ کند داغ اوست للزّوار
70. ۷۰بصورت لب مردم بود ز بوس کرامبه هر کجا شود ، او را همه زمین و دیار
71. ۷۱از آنکه چشم شقاوت بود عداوت اوشود به دیدن اعدای او دو دیده فگار
72. ۷۲که داندش که نیارد حسد ز دانش خویشکه بیندش که نخواهدش چشم خویش نثار
73. ۷۳ز دوستی که عفو دارد از گنهکارانسپاس دارد و گیرد ز دیگران آزار
74. ۷۴نبود و هم نبُوَد جز به عرض خویش بخیلنکرد و هم نکند جز برای دین پیکار
75. ۷۵چنان بداند احکام بودنی گوئینهفته نیست ازو مر زمانه را اسرار
76. ۷۶به نقش سیرت او مهر کرده شد معنیبه نام مدحت او داغ کرده شد اشعار
77. ۷۷از ایمنی که کندشان عجب نباشد اگرکند روان بر زنهاریان خود زنهار
78. ۷۸به چوب ماند هر دو خلاف و طاعت اوازین: ولی را منبر . وزان: عدو را دار
79. ۷۹به یک عطاش چنان سائلس غنی گرددکه بدره‌هاش بود گنج و کیسه‌ها قنطار
80. ۸۰همیشه تا همی امروز باشد از پس دیهمیشه تا همی امسال باشد از پس پار
81. ۸۱بقاش باد و سرش سبز باد و کار به کامفلک مساعد و دولت رفیق و ایزد یار