1. ۱دل مرا عجب آید همی ز کار هواکه مشک‌بوی سلب شد ز مشک‌بوی صبا
2. ۲ز رنگ و بوی همی دانم و ندانم از آنکچنین هوا ز صبا گشت یا صبا ز هوا
3. ۳درخت اگر عَلَم پرنیان گشاد رواستکه خاک باز کشیدست مفرش دیبا
4. ۴به نور و ظلمت ماند زمین و ابر همیبه درّ و مینا ماند سرشک ابر و گیا
5. ۵فریفته است زمین ابر تیره را که ازوهمی ستاند درّ و همی دهد مینا
6. ۶به زیر گوهر الوان و زیر نقش بدیعنهفته گشت دِرازای عالم و پهنا
7. ۷اگرچه گوهر و نقش جهان فراوانستهمه صناعت ابرست و دستبرد صبا
8. ۸چه فایده‌ست ز نقش بهار و پیکر اوکه از هواش جمالست و از بخار نوا
9. ۹اگر هواش بدین روزگار تازه کندبه روزگار خزان هم هوا کندش هبا
10. ۱۰بهار نعت خداوند خسرو عجم استکه بوستان شد ازو طبع و خاطر شعرا
11. ۱۱بهار معنی رنگ و بهار حکمت بویبهار عقل ثبات و بهار کوه بقا
12. ۱۲بلی بدین صفت و جایگاه و مرتبت استمدیح شاه جهان شهریار بی‌همتا
13. ۱۳یمین دولت مجد و امین ملت صدقامیر غازی، محمود، سیّدالامرا
14. ۱۴از آفتاب جهان مردمیش پیداتراز آنکه در همه احوال در خلا و ملا
15. ۱۵بود پدید شب و روز مردمیش همیبه شب ز دیده بود آفتاب ناپیدا
16. ۱۶چهار وقتش پیشه چهار کار بودکسی ندید و نبیندش ازین چهار جدا
17. ۱۷به وقت قدرت رحم و به وقت زلت عفوبه وقت تنگی رادی به وقت عهد وفا
18. ۱۸اگرچه جود و سخاوت ز قدر بر فلکندفرود سایۀ انگشت اوست جود و سخا
19. ۱۹مدیح بازوی او کن که پیش بازوی اوقوی‌ترین کس باشد ز جملهٔ ضعفا
20. ۲۰خدای دادش هرچ آن سزا و درخور اوستمثل زنند که درخور بود سزا بسزا
21. ۲۱شناخته است که منّت خدایراست همیبه خلق برننهد منّت او ز بهر عطا
22. ۲۲به عزم کردن او کارهای خرد و بزرگچنان برآید گویی که عزم اوست قضا
23. ۲۳رضا دهند به امرش ملوک، وین نه عجببدو شوند بزرگ ار بدو دهند رضا
24. ۲۴سما چو بنگری اندر میان همت اوستاگرچه پیکر او هست در میان سما
25. ۲۵مبارزان را شمشیر او طلسمی شدکه سوی او نبودشان مگر که پشت و قفا
26. ۲۶بزرگواری و آزادگی و نیکی راز هر که یاد کنی مقطع است ازو مبدا
27. ۲۷گرش بتانی دیدن همه جهانست اوبرین سخن هنر و فضل او بس است گوا
28. ۲۸کس از خدای ندارد عجب اگر داردهمه جهان را اندر تنی همی تنها
29. ۲۹صلاح دین را امروز نیّت و فکرشز دی به است و ز امروز به بود فردا
30. ۳۰به نام ایزد چونان شده‌ست هیبت اوکه نیست کس را کردن خلاف او یارا
31. ۳۱بهای او نه به ملک است نی معاذ اللهکه ملک را به بزرگی و نام اوست بها
32. ۳۲گهر بدست کسی کو نه اهل آن باشدچو آبگینه بود بی‌بها و پست‌نما
33. ۳۳خدایگانا هر جا که در جهان ملکی استبطاعت تو گراید همی بخوف و رجا
34. ۳۴تو رنجه از پی دینی نه از پی دنیاز بهر آنکه نیرزد به رنج تو دنیا
35. ۳۵چو کم ز قدر تو باشد جهان و نعمت اوبه کم ز قدر تو چون تهنیت کنیم تو را
36. ۳۶به آفرین و دعایی مگر بسنده کنیمبه دست بنده چه باشد جز آفرین و دعا