1. ۱خدایگان جهان رکن دین عمیدالملکتوئی که چرخ به جاه تو التجا دارد
2. ۲قضا به هرچه اشارت کنی مطیع شودقدر به هرچه رضا باشدت رضا دارد
3. ۳کسیکه پرتو رای تو در ضمیر آردچه التفات به جام جهان نما دارد
4. ۴به دست هرکه فتد خاک آستانهٔ تونظر حرام بود گر به کیمیا دارد
5. ۵توئی که پشت فلک با همه بلندی قدرز بار بر تو پیوسته انحنا دارد
6. ۶حمایت تو کسی را که در پناه آردچه غم ز گردش ایام بی‌حیا دارد
7. ۷جهان پناها ده سال بیش میگذردکه بنده نام دعاگوئی شما دارد
8. ۸نه جز شماش مربی نه جز شما مخدومنه جز شما به جهان یار و آشنا دارد
9. ۹نه جز به لطف تو کان در بیان نمیگنجدبه کس توقع اهلا و مرحبا دارد
10. ۱۰نه همچو مردم دیگر به هر کجا که رسددری گشاده ببیند سری فرا دارد
11. ۱۱ز آستان تو هرگز به هیچ جا نروداگرچه پیش وضیع و شریف جا دارد
12. ۱۲به عهد چون تو وزیری و این چنین شاهیروا بود که ورا چرخ در عنا دارد
13. ۱۳گهم به سلسله قرض پای بند کندگهم به منت و افلاس مبتلا دارد
14. ۱۴نه خواجه تربیتی میکند مرا هرگزنه پادشه نظری سوی این گدا دارد
15. ۱۵عبید لاجرم اکنون چو دشمن خواجهنه زر نه جامه نه چادر نه چارپا دارد
16. ۱۶نه برگ آنکه تواند ملازمت کردننه ساز و آلت و اسباب انزوا دارد
17. ۱۷ز بخت خویش برنجم که از نحوست اوهمیشه کارک من رو به قهقرا دارد
18. ۱۸کمان چرخ به من تیر نکبت اندازدکمند دهر مرا بستهٔ بلا دارد
19. ۱۹ز روزگار فراغت چگونه دارم چشمچنین که خواجه فراغت ز حال ما دارد
20. ۲۰روا بود که چنین خوار و بی‌نوا باشدکسیکه همچو تو مخدوم و مقتدی دارد
21. ۲۱به لطف خاطر یاران و بندگان دریابکه کار همت یاران باصفا دارد
22. ۲۲به وقت فرصت اگر مصلحت بود با شاهبگو فلان به جنابت امیدها دارد
23. ۲۳هزار سال بمان کامران که روح‌الامینمزید جاه ترا دست در دعا دارد