موجود
دیوان عبید
طنز، عشق، انتقاد — شاعرِ خندهی تلخ
سدهی هشتم ق.
«موش و گربه — حکایتِ ظلم به زبانِ طنز»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
عبید زاکانی
عبید زاکانی
۷۰۱–۷۷۲ ق.قزوین
خواجه نظامالدین عبیدالله زاکانی شاعر و لطیفهپرداز نامدارایران در قرن هشتم هجری است. وی ازخاندان زاکانیان بوده و زاکانیان تیرهای از اعراب هستند که به قزوین مهاجرت کرده و آنجا ساکن شده بودند. وی به لحاظ وضعیت اجتماعی آن روزگار، به طنز روی آورد و نظم و نثر خود را وسیلهٔ حمله به عرفها و عادات نادرست و مفاسد و معایب طبقهٔ مشخصی از اجتماع قرار داد. وی در حدود سالهای ۷۷۱ و ۷۷۲ هجری قمری زندگی را بدرود گفت. از آثار برگزیدهٔ او میتوان به مثنوی عشاقنامه، کتاب اخلاقالاشراف، ریشنامه، صد پند، لطایف و ظرایف، رسالهٔ دلگشا و بالاخره منظومهٔ معروف موش و گربه اشاره کرد.
کتابخانهی عبید زاکانی
جستجو در آثار عبید زاکانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۱۰۶ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
بکشت غمزهٔ آن شوخ، بیگناه مرا • فکند سیب زنخدان او به چاه مرا
۲
غزل شمارهٔ ۲
ز حد گذشت جدائی ز حد گذشت جفا • بیا که موسم عیشست و آشتی و صفا
۳
غزل شمارهٔ ۳
شوریده کرد شیوهٔ آن نازنین مرا • عشقش خلاص داد ز دنیا و دین مرا
۴
غزل شمارهٔ ۴
در ما به ناز مینگرد دلربای ما • بیگانهوار میگذرد آشنای ما
۵
غزل شمارهٔ ۵
ای خط و خال خوشت مایهٔ سودای ما • ای نفسی وصل تو اصل تمنای ما
۶
غزل شمارهٔ ۶
میکُند سلسلهٔ زلف تو دیوانه مرا • میکِشد نرگس مست تو به میخانه مرا
۷
غزل شمارهٔ ۷
میزند غمزهٔ مرد افکن او تیر مرا • دوستان چیست در این واقعه تدبیر مرا
۸
غزل شمارهٔ ۸
کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را • کفر زلف تو برآورد ز ایمان ما را
۹
غزل شمارهٔ ۹
دلا با مغان آشنائی طلب • ز پیر مغان روشنائی طلب
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
دارم بتی به چهرهٔ صد ماه و آفتاب • نازکتر از گلِ تر و خوشبوتر از گلاب
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
لطف تو از حد برون حسن تو بی منتهاست • نیش تو نوش روان درد تو درمان ماست
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست • غمش ز رندی و میلش به پارسایی نیست
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
جفا مکن که جفا رسم دلربایی نیست • جدا مشو که مرا طاقت جدایی نیست
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
دلداده را ز تیر ملامت گزند نیست • دیوانه را طریقهٔ عاقل پسند نیست
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
ما را ز شوق یار به غیر التفات نیست • پروای جان خویش و سر کاینات نیست
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
ترک سرمستم که ساغر میگرفت • عالمی در شور و در شر میگرفت
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت • چه چاره سازم از این پس چو چارهساز برفت
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
سیاه چرده بتم را نمک ز حد بگذشت • عتاب او چو جفای فلک ز حد بگذشت
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت • مرا به بیخودی آوازه در جهان انداخت
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
مرا ز وصل تو حاصل به جز تمنا نیست • خیال زلف تو بستن خلاف سودا نیست
دربارهی عبید زاکانی
خواجه نظامالدین عبیدالله زاکانی شاعر و لطیفهپرداز نامدارایران در قرن هشتم هجری است. وی ازخاندان زاکانیان بوده و زاکانیان تیرهای از اعراب هستند که به قزوین مهاجرت کرده و آنجا ساکن شده بودند. وی به لحاظ وضعیت اجتماعی آن روزگار، به طنز روی آورد و نظم و نثر خود را وسیلهٔ حمله به عرفها و عادات نادرست و مفاسد و معایب طبقهٔ مشخصی از اجتماع قرار داد. وی در حدود سالهای ۷۷۱ و ۷۷۲ هجری قمری زندگی را بدرود گفت. از آثار برگزیدهٔ او میتوان به مثنوی عشاقنامه، کتاب اخلاقالاشراف، ریشنامه، صد پند، لطایف و ظرایف، رسالهٔ دلگشا و بالاخره منظومهٔ معروف موش و گربه اشاره کرد.
۲۲۶
شعر در دیوان
۱۰۶
غزلیات
۴۲
قصاید
۵۱
رباعیات