1. ۱جهان خوشست و چمن خرمست و بلبل شادببار بادهٔ گلرنگ هرچه بادا باد
2. ۲به شش جهت چو از این هفت چرخ بوقلموناز آنچه هست مقدر نه کم شود نه زیاد
3. ۳به نای و نی نفسی وقت خویشتن خوش دارچو نای و نی چه دهی عمر خویشتن بر باد
4. ۴بگیر دست بتی وز زمانه دست بدارغلام سرو قدی باش و از جهان آزاد
5. ۵زمین که بود زتاثیر زمهریر خرابز یمن مقدم نوروز می‌شود آباد
6. ۶به شاهدان چمن صد هزار لخلخه حوربه دست پیک نسیم بهار بفرستاد
7. ۷چو نقشبند ریاحین قبای غنچه ببستصبا به لطف سر نافهٔ ختن بگشاد
8. ۸میان سبزه و گل رقص میکند لالهبه پیش آب روان جلوه میکند شمشاد
9. ۹درم فشانی بر فرق سبزه‌ها کاریستکه باز لطف نسیم بهار را افتاد
10. ۱۰ز رنگ و بوی چمن جنتیست پنداریکه هست درگه اعلای شاه شاه نژاد
11. ۱۱جهانگشای جوانبخت شیخ ابواسحاقکه چرخ پیر جوانی چو او ندارد یاد
12. ۱۲کمینه بندهٔ او صد چو رستم دستانکهینه چاکر او صد چو کیقباد و قباد
13. ۱۳مهابتیست سر تیغ آبدارش راکه از صلابت او آب میشود فولاد
14. ۱۴خدایگانا تا روز حشر لطف خدایزمام دولت و حکمت به دست حکم تو داد
15. ۱۵چو شمع هر که کند سرکشی در این حضرتعجب مدار گرش آتش اوفتد به نهاد
16. ۱۶سمند باد مسیر تو، با صبا هم تکسنان صاعقه بار تو با قدر همزاد
17. ۱۷همیشه شیر فلک آرزوی آن داردکه با سگان درت دوستی کند بنیاد
18. ۱۸به روز معرکه صد خصم را به هم بر دوختهر آن خدنگ که از بازوی تو یافت گشاد
19. ۱۹مراد خلق ز جود تو میشود حاصلز روی لطف مراد دلت خدا بدهاد