1. ۱چمن شکفت و گل آراست بزم روحانیرساند باغ به ساغر شراب ریحانی
2. ۲زمانه بوقلمون جلوه شد ز حسن بهارکشید نامیه طرح هزار دستانی
3. ۳رسید هودج بلقیس گل زطرف سباهزار زد به چمن نوبست سلیمانی
4. ۴سپاه اوزبک دی گشت مستعد گریزرسید خیل قزلباش گل به سلطانی
5. ۵چو جم به کف گل رعنا گرفت ساغر زرسمن فکند منقش بساط سامانی
6. ۶زغنچه تاج کیانی به تارک گلبنبه خدمتش صف اشکانیان نیسانی
7. ۷زبرق قبه ی چتر سحاب نوروزیجبین شاهد نشو و نما است نورانی
8. ۸محیط نشو و نما را تلاطمی است که شدسفینه ی فلک از موج سبزه طوفانی
9. ۹خطیب نامیه را بر منابر اشجارسواد خطبه شداملا به خط ریحانی
10. ۱۰ز بس که شد مترشح سحاب فیض هوازبال بلبل پوشید غنچه بارانی
11. ۱۱زموج لاله شفق پوش گشت مدنگاهسحاب کرد ترشح به رنگ سیلانی
12. ۱۲ز بس که مرتبه ی انسباط اوج گرفتشکفت همچوگل از سینه راز پنهانی
13. ۱۳هوا زخنده ی دندان نمای گل تر شدتنور لاله زشبنم به جوش طوفانی
14. ۱۴ز موج سبزه زمرد فروغ شبنم گلز عکس گل شفقی رنگ اشک نیسانی
15. ۱۵ز بحر نشاه چنان موج زد تبسم گلکه گشت دختر رز را جهاز طوفانی
16. ۱۶گلاب نغمه ی بلبل به شیشه منقارچوغنچه چهره گشای نسیم روحانی
17. ۱۷نمود شبنم گل شیشه های بوقلمونزعکس سبزه و گل بر بساط بستانی
18. ۱۸زغنچه محمل خود ساخت لیلی نکهتبه بلبلان چمن رسم شد حدی خوانی
19. ۱۹به خواب شبنم تر است در نهالی گلمکید لعل لب غنچه را به تر خانی
20. ۲۰برای خواب جگر گوشه ی بهار به باغبه شاخ گل پر بلبل به مهد جنبانی
21. ۲۱به هند نغمه طرازی هزاره شد بلبلبه لولیان گل ولاله در دهن خوانی
22. ۲۲به فرق خرمی اورنگ زیب ریحان راچوچتر سایه فکن لاله های نعمانی
23. ۲۳هوا به نشاه ی موج نگاه نرگس حورچمن تخلد حسن ریاض رضوانی
24. ۲۴اگر چه تازه نهالان باغ موزونندبه عندلیب رسد منصب غزلخوانی
25. ۲۵سخنورانه بساطی بهار چیده به باغکه برگ برگ چو طوطی است در زبان دانی
26. ۲۶کند تخلص خود را بهار فردوسیزنظم تحقه ملقب چمن به خاقانی
27. ۲۷به باغ عقده ی دل شد ز فیض نشو و نماچو غنچه ای لب جانان من بخندانی
28. ۲۸زبان خامه چو منقار عندلیب مراکند ز شوخی شاخ گلی عزلخوانی
29. ۲۹زهی نگاه تو در دیر دل به رهبانیفرنگ چشم تو برهان نامسلمانی
30. ۳۰به خاک پای تو روی نیاز آب حیاتبه سایه ات قسم آفتاب نورانی
31. ۳۱نگاه گرم تو هم چشم نشاه ی اقبالتبسم تو نسیم بهشت روحانی
32. ۳۲زده است سکه ی تسخیر عالم از خط سبزنگین لعل تو چون خاتم سلیمانی
33. ۳۳پی نیاز به دل غمزه ی تو می گویدکه ابلق سرناز است چین پیشانی
34. ۳۴کشیده مردمک دیده را به قید فرنگخط لب تو چو زنار بر سلیمانی
35. ۳۵زشرم لعل روان پرور تو آب کندز جدول رگ یاقوت عزم جویانی
36. ۳۶به تند شستی نظاره تیر مژگانتگذشت از سپر آسمان به آسانی
37. ۳۷چه مانع نگه ای آتشین عذار شویکند بر آتش حسنت نظاره دامانی
38. ۳۸ز اشتیاق خدنگ نگاه دل دوزتمرا است دیده بدخشان لعل پیکانی
39. ۳۹دل از تبسم لعلت چو آب دریاقوتبه مهد خون جگر شیر مست حیوانی
40. ۴۰چرا ز حسرت لعل تو خون شود جگرمچرا دل از تو شود خانه خواه ویرانی
41. ۴۱دلی که گشته رقم سنج حسن می داندبه حکم ناز تو طغرا است چین پیشانی
42. ۴۲بهار سنبل خط و فروغ آن دُر گوشسرشته صبح امیدم به شام ظلمانی
43. ۴۳زند به جان و دلم هر دم از تطاول نازهزار زخم نمایان نگاه پنهانی
44. ۴۴به خاک جلوه کند صفحه ی سیاه قلمچو کاکل تو مرا سایه از پریشانی
45. ۴۵چو زلف نال خورد تاب خامه ی تحریرکنم چو شرح دل خود رقم زپیچانی
46. ۴۶مرا چو مهر و وفای تونیست در طالعز مطلعی به تو سر می کنم نواخوانی
47. ۴۷زهی وکیل نگاه تو نامسلمانیبه دست عهد تو دایم دل پشیمانی
48. ۴۸چه مطلب است که مذهب کنی جگر کاویچه مشرب است که دل را به خون بغلطانی
49. ۴۹چو زلف سایه مشوش مرا به خاک افتدنشسته بی تو چنین نقشم از پریشانی
50. ۵۰شکفته همچو بناگوشت از بهار چمندر این بهار نکردی هوس گل افشانی
51. ۵۱بر آ به سیر چمن شوخ تر زخنده ی گلچو بو به غنچه ی گل من مباش زندانی
52. ۵۲وگرنه شکوه ی جور تو می برم به دریکه نه سپهر بر آن سوده اند پیشانی
53. ۵۳شکفته شد گل طبع از بهار تقریبمچنین شکفتنم از غمت باد ارزانی
54. ۵۴کند به دفتر فکر بلند مدحت شاهمجره ام قلمی آسمان قلمدانی
55. ۵۵نهان لطیفه ی مدحش به دود قلممبود به پرده ی ظلمت چو آب حیوانی
56. ۵۶شهنشی که غبار درش ز قدر سزدکه پای تخت کند ز افسر سلیمانی
57. ۵۷خدیو خطه ی ایجاد فخر دوده ی دینچراغ دیده ی حق نور شمع یزدانی
58. ۵۸امام مفترض الطاعه قبله گاه اممکه برافراشت خدایش لوای سلطانی
59. ۵۹نگین خاتم ایمان عیار سکه ی دینمحیط گوهر عصمت به نص قرآنی
60. ۶۰فروغ حسن الهی سمی رب جلیلعلی موسی جعفر عزیز ربانی
61. ۶۱چو آفتاب در انشای اولین مطلعجهان کنم به قنادیل نکته نورانی
62. ۶۲زهی جمال تو مرآت حسن سبحانیخیال مدح تو معراج قدر انسانی
63. ۶۳تو آن شهی که به خاک درت ز خلق جمیلنشسته نقش سر خسروان به آسانی
64. ۶۴زهی به ناقه ی قدر تو نه فلک محملبر آن به وضع جرس آفتاب نورانی
65. ۶۵به درگه تو که دارای الشفای ایمان استغبار دیده شود عینک جهان بانی
66. ۶۶نداشت طاقت جاه تو را چو عالم خاکفتاخت رایض عزمت ز تنگ میدانی
67. ۶۷به خود فرو رود از شرم بحر چون گردابکند کف تو چو انشای گوهر افشانی
68. ۶۸سرحباب ز باران فتنه تر نشوداگر زحفظ تو سازد کلاه بارانی
69. ۶۹حسود جاه تو در موج خیز قلزم اشکبه خود فرو رود از لنگر گران جانی
70. ۷۰چو کوه حلم تو بر حسن گشت سایه فکنبه پای گاو زمین ثور سود پیشانی
71. ۷۱چو صبحدم نفسم کرده عالم افروزیزآفتاب جهانتاب مطلع ثانی
72. ۷۲تویی تو باعث ایجاد انسی و جانیثنای ذات واجب به خیل امکانی
73. ۷۳زدست جود تو آسود چشم حرص و طمعکند به چشم امل پنجه ی تو مژگانی
74. ۷۴گرفت مردمک اندازه چرخ سنجابیکجا به خرقه ی قدرت شود گریبانی
75. ۷۵به دور حفظ تو گردد چو ابر دریا باربه بر شرار کند از حباب بارانی
76. ۷۶کند زطول زمان چرخ عرض دامن خویشبه دست جود تو چون آستین برافشانی
77. ۷۷ز سهم شست گشا چون سیاست تو شودبه خون خویش خورد غوطه لعل پیکانی
78. ۷۸مگر زبانه ی تیغ تو را تصور کردکه شعله شد به دل سنگ خاره زندانی
79. ۷۹سخن چو می رود از فتح دست و بازویتشود دو شاخه ی لب داستان دستانی
80. ۸۰علم به حول یدالله در کمان داریاگر به عالم ارواح شست خوابانی
81. ۸۱ز نوک کلک خدنگم به رسم ببر بیانکشد به سینه الف رستم سجستانی
82. ۸۲برآرد از کف مریخ رعشه خنجر راسنان به چنگ چو در روز کین بگردانی
83. ۸۳به پای معرکه از دست و تیغ خونریزتدوان شود سر خصم از فراخ میدانی
84. ۸۴تو چون سوار درآیی به عرصه گاه نبردفلک رقاب تو گیرد به بنده فرمانی
85. ۸۵تبارک الله از آن اشهبت سپهر خرامکه می چکد گهر کوکبش ز پیشانی
86. ۸۶کشیده چابکی اش خنجر از دو گوش قلمبه فرق نه فلک از حکم برق جولانی
87. ۸۷سپهر نقطه ی پرکار پای او گردداگر به رسم عنان گردشش بگردانی
88. ۸۸پری شمایل و زیبق عنان غزال نه املطیف شکل و قوی تن گشاده پیشانی
89. ۸۹شود چو طایر اندیشه لامکان پروازدمی که می کند آهنگ گرم جولانی
90. ۹۰به حکم شوخی او در گه عنان گردشمحیط زلزله گردد جهات ارکانی
91. ۹۱به نیم لحظه ازل تا ابد نماید طیبه سوی ازمنه اش چون روانه گردانی
92. ۹۲به قدر طرفه ی عین از بسیط عالم خاکعنان به سیر سماواتش اربجنبانی
93. ۹۳مسیح در قدم اولش دود به رکاببه دوش غاشیه ی آفتاب نورانی
94. ۹۴شمرده وهم صفت جزء جزء گردد طیبساط نه فلک او را به پای آسانی
95. ۹۵ز وصف قصر جلال تو من زنم که کندنهم سپهر به درگاه او جلو خوانی
96. ۹۶به مطلع سیوم از اوج عرش فوج ملکرسیده اند مهیای آفرین خوانی
97. ۹۷زهی ضمیر تو صراف نقد تر آنیبه لب حدیث تو سبع المثانی ثانی
98. ۹۸به سده ی حرمت بهر اکتساب شرفنهاده عرش به تقریب سجده پیشانی
99. ۹۹مثال آب زخجلت فرو رود به زمینبه پیش خاک درت سرمه ی سلیمانی
100. ۱۰۰شود شدید به داود کار صوت زبورچو حافظ تو کند شهد نوای فرقانی
101. ۱۰۱غبار راه تو را گر نمی نمود شفیعنصیب خضر نمی شد شراب حیوانی
102. ۱۰۲بود تولد امر تو موسی عمرانعصا به دست شبان تو گرد شعبانی
103. ۱۰۳بود ولای تو مستمسک خلیل که نارکند به حشر محب تو را گلستانی
104. ۱۰۴به احتیاط نفس می کشد مسیح دمیکه از لب تو برآید نسیم روحانی
105. ۱۰۵ز بس که از تو به محشر حساب بردارندکند به نامه ی جرمم بهشت عنوانی
106. ۱۰۶به جنب نور خیرت خط شعاعی مهرچو پیش قطعه ی نورس خطوط دیوانی
107. ۱۰۷از این جهت که مقام تو در خراسان استمرا تن است عراقی و دل خراسانی
108. ۱۰۸شهنشاها زخلوصی که دارم از کرمتمرا است چشم که منظور خویش گردانی
109. ۱۰۹غبار مشهدت اینجا است توتیای نظرچرا به دیده کشم سرمه ی صفاهانی
110. ۱۱۰چو شد زگرد ضریح تو دیده ام روشنفتاد از نظرم سرمه ی سلیمانی
111. ۱۱۱ز رحمت تو به دیوان حشر می خواهمکه بی عتاب دهندم خطاب غفرانی
112. ۱۱۲سپرده ام به تو ایمان خود ز فتنه ی خصمتو یی تو چو متولی به امر ایمانی
113. ۱۱۳سه مطلب است مرا ای شه غریب نوازکه هر سه را به اجابت قریب گردانی
114. ۱۱۴یکی است آنکه دهی مدفنم به حضرت خویشدمی که قبض شود روح من به آسانی
115. ۱۱۵دویم غنی کنی از هر چه آرزو است مراکه وارهم چو دل از مالش پریشانی
116. ۱۱۶سیوم زیاد کنی ذوق دین و دانش منکه تن زند دلم از تر هات نفسانی
117. ۱۱۷منم غریب و دخیلت کرم دریغ مدارکه نیست جز تو امیدم به کس تو می دانی
118. ۱۱۸در این زمانه اعانت کسی به کس نکندکه بر طرف شده آداب و رسم انسانی
119. ۱۱۹خراش در دلم افتاده از کشاکش غمکه چین جبهه ی خلقم نموده سوهانی
120. ۱۲۰سواد خوان خط سرنوشت می خواندخط غبار دلم را زلوح پیشانی
121. ۱۲۱تو واقفی که چه کردند ناکسان با منتو آگهی چه دیدم رنج دورانی
122. ۱۲۲تویی شفیعم و مقصود من همین باشدکه کامکار دو کونم زلطف گردانی
123. ۱۲۳اگر زمشرب من ناقصان رمند چه باکچه می کنند بهایم شراب حیوانی
124. ۱۲۴ز دین و دانش من می کنند رم چو مراکمال فضل فلاطونی است و سحبانی
125. ۱۲۵چو شمع گشت هنر بوته ی گداز مراشده است کشتی ام از موج نور طوفانی
126. ۱۲۶زدم به مدح تو چون سکه ی جهان داریبه من جهان نفوس و عقول ارزانی
127. ۱۲۷چرا به خویش بنالند نه فلک چو زدندبه نام طالع من نوبت ثنا خوانی
128. ۱۲۸چرا چو صبح نخندم که بر سپهر کمالچو آفتاب زدم تکیه ی جهانبانی
129. ۱۲۹رسیده ماهچه ی رایتم به چرخ برینبه خطه ی هنر و کشور سخن دانی
130. ۱۳۰سخنوران به مقامی که نغمه سنج منمچو افکند(؟)محیر نوای حیرانی
131. ۱۳۱چو پیشخدمت طبع من انوری باشدرکابداری فکرم نموده خاقانی
132. ۱۳۲زالتفات شه دین به بام هفت اختراز این قصیده زنم کوس اعظم الشانی
133. ۱۳۳نگاشت کلک قضا بر بیاض دیده ی حورکه نقش حسن بیاضی بود نه دیوانی
134. ۱۳۴ملقب است به فخر المناقب از الهامچو ختم یافت به اقبال منقبت خوانی
135. ۱۳۵شهنشاها به تو خود را سپارم از همه راهکه وارهم ز خود و فتنه های نفسانی
136. ۱۳۶همیشه تا ز سفیداب صبح و صفدل مهرعروس دهر شود زیب بخش پیشانی
137. ۱۳۷مرا فقان تو بار حور در هم آغوشیمنافقان تو در چاه ویل زندانی
138. ۱۳۸مدام تا زفیوضات ابرو پرتو مهرشود شکفته گل چار باغ ارکانی
139. ۱۳۹موالیان تو را قرب درگهت روزیمخالفان تو را دوری تو ارزانی