1. ۱شبی رو از گلاب صبح شستهچو رخ ز آئینه خورشید رسته
2. ۲نظر پیرایه چون سیمای معشوقطرب سرمایه چون سودای معشوق
3. ۳گشاده رو تر از آغوش مستاننشاط افزا تر از گلگشت بستان
4. ۴بهاراندودچون بام بر دوستگلاب آلوده همچون بستر دوست
5. ۵طرب معمار شب بی رنج مزدورسرشته کرد مشک از مغز کافور
6. ۶چو گل گردیده گرد شبنم آلودبه آن گل کرد عالم را گل اندود
7. ۷زبس روشن زمین آسمان تابفکنده سایهٔ وی عکس مهتاب
8. ۸زمین از لاله و چرخ از ستارهچراغان کرد بازار از نظاره
9. ۹هوا و جلوه و گلگشت مهتابهمی شست از نظرها سرمهٔ خواب
10. ۱۰طروات چین ز روی آب می ریختصبا موج و نظر مهتاب می ریخت
11. ۱۱طرب ره بسته برغم شش جهت رادر آن شب زاد گیتی عافیت را
12. ۱۲جهان بزم و شرابش آب دیدهز مستی اهل بزمش آرمیده
13. ۱۳من و دل در چنین شب هردو بیدارز خود مخمور و مست از جام دیدار
14. ۱۴نظر غارت گر دیدار کردهبه من هر سو تجلی زار کرده
15. ۱۵هوا در سر هوس در دل شکستهچو پای خفته در دامن نشسته
16. ۱۶به ناگه حلقه ای در ناله برداشتبه لحنی کز برون جا در جگر داشت
17. ۱۷ز چاک در نسیم دلگشائیدرون آورد بوی آشنائی
18. ۱۸از آن نکهت که مغزم را بخاریددماغم صد گلستان تازگی دید
19. ۱۹به مژگان قفل در را باز کردمرهین مژده را آواز کردم
20. ۲۰در آمد از درم هد هد سرشتیچه هدهد بلکه طاووس بهشتی
21. ۲۱چو طوطی لب به شکر چاشنی دادکه شد مجنون صفت از عشق فرهاد
22. ۲۲تمنا شام غم صبح طرب کردشه فرخنده اقبالت طلب کرد
23. ۲۳نشستن را به رفتن بایدت بستکه گر برخاستی فرصت شد از دست
24. ۲۴بکن پای طلب از خواب بیدارکه خواب آلوده آرد گمرهی بار
25. ۲۵تو خدمت نا صبور و شاه مشتاقبه این نسبت رسد نازت به آفاق
26. ۲۶هنوز این مژده آور در سخن بودکه شوقم بر در شه بوسه زن بود
27. ۲۷چنان شوقم به سرعت گشت همدوشکه هم از خانه پایم شد فراموش
28. ۲۸سراسیمه چنان از جای جستمکه سر برجای پا آمد به دستم
29. ۲۹سوار سر شدم چون افسر بختسر و افسر کشیدم بر در تخت
30. ۳۰ز مغرب گاه غم تا مشرق شوقرسیدم چون هوس در یکقدم ذوق
31. ۳۱چو بر درگاه شه تاج سرم سودزمین تا آسمان صد سجده اندود
32. ۳۲چنان با سجده ام سر اشتلم کردکه افسر در میان سجده گم کرد
33. ۳۳پرستاران شاهم چون بدیدندچو بختم پیش و از پس می دویدند
34. ۳۴ز خاکم همچو گوهر برگرفتندسرم چون تاج زر در برگرفتند
35. ۳۵به دامن گردم از مژگان ستردندچو گل بر روی دستم پیش بردند
36. ۳۶شدم بر کبریا آباد معراجشکیبم رفته از دهشت به تاراج
37. ۳۷ز بینایی نظر بیگانهٔ چشمنزول آباد حسرت خانهٔ چشم
38. ۳۸زجام بیخودی در سر هواییفتادی سر به جایی سجده جایی
39. ۳۹به جای موز فرقم سجده می رستغبار سجده شرم از دیده می شست
40. ۴۰ز بس حیرت به حیرت در فزودمچنان گشتم که پنداری نبودم
41. ۴۱قضا فرمان شهنشاه جوان بختفلک خرگاه ماه آسمان تخت
42. ۴۲چراغ افروز مسندگاه اقبالگل خورشید رو شهزاده دانیال
43. ۴۳چو دید افتادن من قد برافراشتبه پای خود سرم از سجده برداشت
44. ۴۴نسیم خنده بر خاموشیم زدگلاب لطف بربیهوشیم زد
45. ۴۵بگفت ای برهمن زاد محبتکهن شاگرد استاد محبت
46. ۴۶تو آن بلبل نژاد گل نگاریکه از صد باغ و بلبل یادگاری
47. ۴۷هر آنکس کو ندای عشق سنجدجز آهنگ تو اش در دل نگنجد
48. ۴۸نواهای کهن خاطر خراشیدبه صد ناخن جگر را برتراشید
49. ۴۹حدیث بلبل و پروانه تاچندهوس در خواب این افسانه تاچند
50. ۵۰کهن افسانه ها نشنیده اولیسخن از هر چه گویی دیده اولی
51. ۵۱تویی مرغ بهار تازه روئیزبان سرسبز کن در تازه گویی
52. ۵۲نوای تازه ای برکش ز منقارکه گل در گل گذارد خار در خار
53. ۵۳کهن شد قصهٔ فرهاد و شیرینچو عیش رفته و تقویم پارین
54. ۵۴به جز نامی ز لیلی بر زبان نیستبه جز حرفی ز مجنون در میان نیست
55. ۵۵یکی برطرف آتش خانه بگذربر آیین بت و بتخانه بنگر
56. ۵۶ببین رونق گه آتش پرستیگل افشان خس و خاشاک هستی
57. ۵۷گروهی از تعلقهای جان فردکباب شعلهٔ آتش زن و مرد
58. ۵۸ز هر خوش روی در ناخوش گرفتهچو هیزم انس با آتش گرفته
59. ۵۹چو بر مردان سرآید عمر سرکشچو خس بنهند شان در کام آتش
60. ۶۰به آتش جسم خاکیشان بسوزندچراغ روح علوی برفروزند
61. ۶۱عجب تر آنکه بعد از مرگ مردانزنان بر شیوهٔ همت نوردان
62. ۶۲ز آتش دامن غیرت نچینندجوانمردانه در آتش نشینند
63. ۶۳رخ از جام سمندر بر فروزندز بهر مرده ای خود را بسوزند
64. ۶۴پس از مردن رخ از هم بر نتابندبه هم در بستر آتش بخوابند
65. ۶۵تعجب نیست کز دعوی صادقبسوزد درغم معشوق عاشق
66. ۶۶لوای این عجب ساید به عیوقکه سوزد بهر عاشق زنده معشوق
67. ۶۷همین باشد همین معراج همتنثار جان و تاراج محبت
68. ۶۸کسی نوعی نمی آساید از عشقاز اینها هر چه گویی آید از عشق