1. ۱خدایا چون گِلِ ما را سرشتیوثیقت‌نامه‌ای بر ما نوشتی
2. ۲به ما بر خدمت‌ِ خود عرض کردیجزای آن به خود بر، فرض کردی
3. ۳چو ما با ضعف خود در بند آنیمکه بگذاریم خدمت تا توانیم
4. ۴تو با چندان عنایت‌ها که داریضعیفان را کجا ضایع گذاری؟
5. ۵بدین امّید‌های شاخ در شاخکرم‌های تو ما را کرد گستاخ
6. ۶وگرنه ما کدامین خاک باشیمکه از دیوار تو رنگی تراشیم؟
7. ۷خلاصی ده که روی از خود بتابیمبه خدمت کردنت توفیق یابیم
8. ۸ز ما خود خدمتی شایسته نایدکه شادُروان‌ِ عزّت را بشاید
9. ۹ولی چون بندگی‌مان گوشه‌گیر استز خدمت بندگان را ناگزیر است
10. ۱۰اگر خواهی به ما خط در کشیدنز فرمانت که یارد سر کشیدن‌؟
11. ۱۱و گر گردی ز مشتی خاک خشنودتو را نبْوَد زیان‌، ما را بود سود
12. ۱۲در آن ساعت که ما مانیم و هوییز بخشایش فرو مگذار مویی
13. ۱۳بیامرز از عطای خویش ما راکرامت کن لقا‌ی خویش ما را
14. ۱۴من آن خاکم که مغز‌م دانهٔ توستبدین شمعی دلم پروانهٔ توست
15. ۱۵تویی که‌اوَّل ز خاکم آفریدیبه فضلم ز‌آفرینش برگزیدی
16. ۱۶چو روی افروختی، چشمم برافروزچو نعمت دادی‌ام، شکرم در آموز
17. ۱۷به سختی صبر ده، تا پای دارمدر آسانی مکن فرموش کارم
18. ۱۸شناسا کن به حکمت‌های خویشمبرافکن برقع غفلت ز پیشم
19. ۱۹هدایت را ز من پرواز مستانچو اول دادی آخر باز مستان
20. ۲۰به تقصیر‌ی که از حد بیش کردمخجالت را شفیع خویش کردم
21. ۲۱به هر سهو‌ی که در گفتار‌م افتدقلم درکش، کزین بسیارم افتد
22. ۲۲رهی دارم به هفتادو‌دو هنجاراز آن‌، یک ره گُل و هفتادودو خار
23. ۲۳عقیدم را در آن ره کش عماریکه هست آن راه‌، راه رستگاری
24. ۲۴تو را جویم ز هر نقشی که دانمتو مقصود‌ی ز هر حرفی که خوانم
25. ۲۵ز سرگردانی توست این که پیوستبه هر نااهل و اهلی می‌زنم دست
26. ۲۶به عزمِ خدمتت برداشتم پایگر از ره یاوه گشتم راه بنمای
27. ۲۷نیت بر کعبه آورده‌ست جانماگر در بادیه میرم ندانم
28. ۲۸به هر نیک و بدی کاندر میانه استکرم بر توست، وآن دیگر بهانه است
29. ۲۹یکی را پای بشکستی و خواندییکی را بال و پر دادی و راندی
30. ۳۰ندانم تا من مسکین کداممز محرومان و مقبولان چه نامم؟
31. ۳۱اگر دین دارم و گر بت‌پرستمبیامرزم به هر نوعی که هستم
32. ۳۲به فضل خویش کن فضلی مرا یاربه عدل خود مکن با فعلِ من کار
33. ۳۳ندارد فعلِ من آن زور بازوکه با عدل تو باشد هم‌ترازو
34. ۳۴بلی از فعل من، فضلِ تو بیش استاگر بنوازی‌ام بر جای خویش است
35. ۳۵به خدمت خاص کن خرسند‌ی‌ام رابه کس مگذار حاجتمند‌ی‌ام را
36. ۳۶چنان دارم که در نابود و در بودچنان باشم کزو باشی تو خشنود
37. ۳۷فراغم ده ز کارِ این جهانیچو افتد کار با تو، خود تو دانی
38. ۳۸مَنِه بیش از کشش تیمار بر منبه قدر زورِ من نِه بار بر من
39. ۳۹چراغم را ز فیضِ خویش دِه نورسرم را ز‌آستان خود مکن دور
40. ۴۰دل مست مرا هشیار گردانز خواب غفلتم بیدار گردان
41. ۴۱چنان خسبان چو آید وقت خوابمکه گر ریزد گلم ماند گلابم
42. ۴۲زبانم را چنان ران بر شهادتکه باشد ختم کارم بر سعادت
43. ۴۳تنم را در قناعت زنده‌دل دارمزاجم را به طاعت معتدل دار
44. ۴۴چو حکمی راند خواهی یا قضا‌ییبه تسلیم آفرین در من رضا‌یی
45. ۴۵دماغ دردمندم را دوا کندواش از خاک پای مصطفی کن