1. ۱کس به مشهد پروانه ام نماید راهکه خون بمسل من نیست زیب این درگاه
2. ۲به دست و خنجر او صد هزار اسماعیلبه خون خویش نویسند: عبده و فداه
3. ۳به هر قدم که روم پیش دورتر افتمکه وحشی است غزل و کمند من کوتاه
4. ۴هنوز ناشد گامی به سوی او نزدیکهزار مرحله در خون دل شدم به شناه
5. ۵به گرد وادی این ره نمی توان گشتنز وهم عقده او شیر می شود روباه
6. ۶یکی ز قافله پس مانده از دلیل ضعیفیکی به بادیه گم گشته از قیاس تباه
7. ۷ز کشته گشته بیابان پر و نشسته دروبه شکل ماتمیان کعبه در لباس سیاه
8. ۸صفا ز محنت این تیه غصه می آرمچو آهن از دم مصقل چو نقره از دل کاه
9. ۹به حسن غارت خود ناز بیشتر دارمز چشم شوخ که ره می زند به حسن نگاه
10. ۱۰امیدوار به عجز خودم که آسان ترز پا فتاده این ره رسد به منزلگاه
11. ۱۱مبر امید که گامی به پای توفیقستاگر به مرحله یک فرسخست اگر پنجاه
12. ۱۲رسیدگان حقیقت نشسته در سیرانددرآن مقام که سالک همی رسد گه گاه
13. ۱۳ز بس که تارک مغرور خاک ره شده استزبان عذر بروید زمین به شکل گیاه
14. ۱۴بنه کلاه و کمر گر سر سفر داریکه راه سخت مخوفست و روز بس کوتاه
15. ۱۵هزار بار خرد گفت هان به حرمت روکه نیست جای قدم در ره از نشان جباه
16. ۱۶تو خیره توسن جهل و غرور می تازیبه حضرتی که به سر می رود سپهر دوتاه
17. ۱۷متاع بتکده داری به سوی کعبه مبرسر معامله داری ز حج قبول مخواه
18. ۱۸من از فریب طمع در جواب می گفتمکه سعی و طوف حرم را زیان ندارد جاه
19. ۱۹نگشتم از روش خویش تا برآوردمبه جای نعره لبیک بانگ واویلاه
20. ۲۰من از کمینگه دولت مراد می جستمنشانه تفکرم کرد بخت دولتخواه
21. ۲۱ز حسن تربیت فطرتم چه سود که هستبه هر ترقی او آفتی مرا در راه
22. ۲۲حیات نقد عزیزی دهد به باد فنابه هر قدم که کشد یوسفی نفس از چاه
23. ۲۳فلک غنیمت عمرم برون برد همه شببدان کمند که در روزنم بتابد ماه
24. ۲۴قضا به وقت خوشم کرد آن ستم که نکردخزان به سایه بید و صبا به برگ گیاه
25. ۲۵کجاست جذبه حبل المتین توفیقی؟که تار طاقتم از بار چرخ شد یکتاه
26. ۲۶به سیر مروه و طوف مدینه مشتاقمکجاست جاذبه ای؟ یا رسول واشوقاه
27. ۲۷دلم ز هند و سموم نگر گداخته شددر آرزوی نشابورم و شمال هراه
28. ۲۸گرم به مخلب طایر توان برون آوردز چنگ هند جگرخواره یا نبی الله
29. ۲۹بشو چو دیده اعرابیم به شیر سفیدکه همچو مردمک هندویم به خاک سیاه
30. ۳۰تویی که در شب اسری گذشتی از کونینچنان که بگذرد از مردمان دیده نگاه
31. ۳۱براق برق عنان توبی چرا طی کردرهی که داشت مه سنبله میاه و گیاه
32. ۳۲به دلو ماه عطارد گلاب می افشاندحمل به نغمه ناهید می نمودش راه
33. ۳۳اسد به خنجر مریخ شد عنان گیرشکه آفتاب به پایش فکنده بود کلاه
34. ۳۴ز بیم حدت مریخ مشتری آوردبه منزل زحلش آن غلام بی اکراه
35. ۳۵گذشت از ملکوت و ملک تکاور توکه گشت دست دو کون از رکاب او کوتاه
36. ۳۶عنان به پایه کرسیش بستی و رفتیچنان که این قدمت زان قدم نشد آگاه
37. ۳۷نشان پای تو بر رهگذار دیده بیافتکه تاج فرق خودش ساخت عرش والاگاه
38. ۳۸حدیث دل ز دل و وصل جان ز جان برخاستکه بود رؤیت و گفتار بی عیون و شفاه
39. ۳۹گشاده شد درجنت به روی بی برگانبه نزد حق چو گشودی لب شفاعتخواه
40. ۴۰سر تفاخر کرسی ز دوش عرش گذشتکف قدوم تو سودند بر جبین و جباه
41. ۴۱به هم ز شوق سرودند کاین همان شخص استکه نور او به جهان داده این جلالت و جاه
42. ۴۲ملک به سجده گل سر فرو نمی آوردسپهر صورت فضلش نگاشت بر درگاه
43. ۴۳بدن ز رشحه رحمت به هم نمی آمیختجهان نوید وفاقش فکنده در افواه
44. ۴۴به صدق دعوت حق او شهادت آوردهز بعد اشهد ان لا الاه الا الله
45. ۴۵ز بس بلند بود همتش گه بخششگنه برند برش عاصیان به عذر گناه
46. ۴۶سبک عتاب شفیعا! گران خطا بخشا!که هست مهر تو طاعت فزای و عصیان کاه
47. ۴۷تو را که قدرت قرب این بود نجاتی دهمرا که ظلمت شب می فزایم از دم آه
48. ۴۸به قدر خود که مرا همت بلندی دهکه سر فرود نیارم به صدر و منصب شاه
49. ۴۹ز هند سفله به جز سفلگی نمی زایدکراهتست همه حاصل طبیعت و آه!
50. ۵۰بضاعت ره دین داده ام به غارت کفرز من مربی دین را که می کند آگاه
51. ۵۱ستون شرع محمد عزیز اعظم خانپناه دین نبی پاس دار قول الاه
52. ۵۲نمود بدرقه همتش مدد ورنههزار گونه خطر بود شرع را در راه
53. ۵۳در آن دیار که خورشید فصل او تابدبه ذره درزند آتش فروغ سایه جاه
54. ۵۴سپهر و هرچه خدا آفرید سایه تستشبیه نیست تو را لا الاه الا الله
55. ۵۵به خوف گاه نبوت حمایت تو رسیدوگرنه یوسفش افتاده بود اندر چاه
56. ۵۶ز طبع و رای تو خورشید آسمان داردهمان حجاب که اشباه دارد از اشباه
57. ۵۷به شیر بیشه گردون دلیر حمله کندگر آهویی خورد از وادی تو آب و گیاه
58. ۵۸متاع دهر نمی ارزد التفات تو رابه سلطنت فکنی سایه از سر اکراه
59. ۵۹اگر به هم نکشد همت تو چین جبینز نه فلک به سرش برنهد زمانه کلاه
60. ۶۰وگر تو نقد شب و روز را به خرج دهیزمانه کیسه کند خالی از سفید و سیاه
61. ۶۱به رای از ملکان ملک آن چنان گیریکه باد از نفس کهربا رباید کاه
62. ۶۲ندیده هیبت تو در نبرد روی غنیمندیده دولت تو در مصاف پشت سپاه
63. ۶۳چو آتش که به خود در تن چنار افتدکند عدوی تو را قطع نسل قوت باه
64. ۶۴به عهد دولتت آن را که دل غمین گرددچو ریسمان سیاست به حلق پیچد آه
65. ۶۵ز همت تو چه گویم امل دراز شودبه سایه تو چو آیم سخن شود کوتاه
66. ۶۶بهار طبع امیرا که در حدیقه ملکنگشته سرو تو از بار «من خلق » دوتاه
67. ۶۷سپهر منزلتا بر درت «نظیری » رانماز شام مصیبت دمید صح پگاه
68. ۶۸مخند گر شب ماتم نشاط عید کندکه دیده است به سلخ حیات غره ماه
69. ۶۹به درگهت ز بد و نیک داد ازان داردکه دیده مسند پاداش و بند پادافراه
70. ۷۰سخن که خسته افتاده می کند بپذیرکه لخت دل به رخ بسترست و گل درگاه
71. ۷۱رخیست غرقه به خونم نثار درگه توسزای سکه برآورده ام زری از کاه
72. ۷۲امید هست که بر درگه کریم کنندقبول هدیه ناچیز و تحفه مزجاه
73. ۷۳به گوشه نظر التفات محتاجمبه زارییی که توان کشتنم به نیم نگاه
74. ۷۴ز بی بضاعتی خود چنان هراسانمکه بهر توشه ره بازگردم از درگاه
75. ۷۵به سیل مرحمت از خاک ذلتم بردارکه همچو ماهی عطشان فتاده ام در راه
76. ۷۶همیشه تا نشود کشته شمع مهر از بادمدام تا نشود تیره روی روز از آه
77. ۷۷شکوه روی تو آرایش کلاه تو بادچو نور ماه که بر آسمان زند خرگاه
78. ۷۸چراغ عمر تو پرنور تا صباح نشورکه روشنست به نور تو شرع را بنگاه