1. ۱روزی چو بازمانده ضعیفان ز کارواندل واله بسیج یساق خدایگان
2. ۲گه وعده ای نهاده گرو در فریب اینگه مرکبی گرفته به وام از قبول آن
3. ۳صد رنگ فکر بافته نساج آرزومن آسمان نهاده گرو پیش ریسمان
4. ۴چشمم ز اشگ آبله باریده در قدمپایم ز شوق مرحله پیموده در مکان
5. ۵می دید در جریده حالم برادرمگفت ای کمال طبع تو نقصان خاندان
6. ۶تو در نشیب ظلمت و عدی آفتابتو در حضیض صورت و معنی به آسمان
7. ۷صد دفتر از ثنای تو شد هدیه در وطنیک کاغذ عطای تو نامد به ارمغان
8. ۸از بعد چارده سنه خدمت درین رکابچون ماه شانزده شبه ای روی در زیان
9. ۹ذوق حضور کلبه من هیچ کس نداشتاز شهرت تو گشته ام آواره جهان
10. ۱۰فرزند و مادرند کباب از فراق و مندر سایه همای تو محتاج استخوان
11. ۱۱داری سمند قدرت ازین سیل در گذرهستی سوار همت ازین صف برو جهان
12. ۱۲از خامه گیر نیزه خطی برو ز جنگوز طبع آر توسن تازی به زیر ران
13. ۱۳جهدی که معنیی ز تو ماند به روزگاررستم نیی که از تو نویسند هفت خوان
14. ۱۴اکنون که انتظام اقارب به نظم تستفکری که منتشر نشود عقد دودمان
15. ۱۵دستی به نظم رفتنم از آستین برآرتا همچو گوهر از سرکلکت شوم روان
16. ۱۶می گفت و من به عربده می گفتمش خموشسستی مکن که دولت صاحب بود جوان
17. ۱۷اقبال رفته رفته رساند به کام دلبر بام پایه پایه توان شد به نردبان
18. ۱۸زشتست ما به راحت و صاحب به کارزاردر خانه میزبان نه و بر سفره میهمان
19. ۱۹قوت به قدر پرورش شهریار نیستبرخیز تا رویم به جایی که می توان
20. ۲۰گفتیم و عزم جزم نمودیم کز قضاآمد نشان خاص هنر فهم غیب دان
21. ۲۱اعراض بر برادر و تخفیف من غرضتعطیل بر وظیفه و تعزیل ترجمان
22. ۲۲خواندیم و از خجالت هم برفروختیماو شمع خاندان شد و من برق خانمان
23. ۲۳بر عزم خانه جنس غریبی ببار بستآمد به حضرت تو که گیرد خط امان
24. ۲۴شد مدتی که خدمت درگاه می کندممتاز نکته ای نشد از لفظ درنشان
25. ۲۵هرگه نوشته ام که در رجعتی بزنپاسخ شود که از تو شود این غرض بیان
26. ۲۶با صد زبان فصاحت هارون نمی خردگوشی که از کلیم خرد لکنت زبان
27. ۲۷آنجا ز گوش تا بگریبان صدف پرستگوهر به بحر ابر چه ریزد به رایگان
28. ۲۸گفتم مرا مشور که این آب نظم منبر جویبار خاطر او تیره شد روان
29. ۲۹برگ گلی به جایزه ام هیچ کس ندادبا آن که چار فصل سرودم به گلستان
30. ۳۰بگذار این تجارت ناسودمند راجنسی مخر که مایه کنی در سر زبان
31. ۳۱ور زانکه ثابتی که کنی جرئتی چنینیا آن که واثقی که بری بهره ای چنان
32. ۳۲عهد قدیم اختر بختم قصیده ایآورده وقت اوج عطارد بر آسمان
33. ۳۳این شیوه رسم بود که هرگاه بشنودتصحیح حاجتی کندم در ازای آن
34. ۳۴اکنون گدای جایزه رخصت توامبرخی ازان قصیده نوشتم ببر بخوان