1. ۱مرغ خوش الحان دلم غوغای رضوان خوش نکردهم نغمه با مرغی نشد گل های بستان خوش نکرد
2. ۲گفتی برین در دل نشد با عمر خصمی کرد و رفتزآتش سمندر دور شد خضر آب حیوان خوش نکرد
3. ۳ذوقی و کنج خلوتی از هرچه گویی خوشترستجغد آمد از ویرانه ام بزم سلیمان خوش نکرد
4. ۴زین دل که من در آتشم تا بود آسایش ندیدزین سر که من سرگشته ام تا هست سامان خوش نکرد
5. ۵می زد رهم را برهمن کفری به رغبت گفته شدچون یافت در دینم خلل تاراج ایمان خوش نکرد
6. ۶باشد قبول خدمتم در کفر و ایمان باختناین دین که من خوش کرده ام گبر و مسلمان خوش نکرد
7. ۷تا هست با من یک رمق با روزگارم تیرگی استهمزاد محنت آمدم آن شب که پایان خوش نکرد
8. ۸زان شب که ساعت کرد خوش بهر فراغت طالعمچون خنده یک صبح مرا طبع پریشان خوش نکرد
9. ۹صد تیر آهم در جگر وز کس نجستم جرعه ییزخم نهانم را دهن جز زهر پیکان خوش نکرد
10. ۱۰از جامه شد عریان تنم وز عار نگشودم دهنبر قامت فقرم حیا چاک گریبان خوش نکرد
11. ۱۱شد جیب و دامان هر طرف دریا و کان را پر گهریک بار کام این صدف باران نیسان خوش نکرد
12. ۱۲از کس ندارم شکوه ای از تلخی عیش منستگر طوطی طبعم دهن زین شکرستان خوش نکرد
13. ۱۳رد کرده شهر خودم مقبول غربت چون شومزین در صدف بیزا شد این لعل را کان خوش نکرد
14. ۱۴گر طبع ابجدخوان من آزادیی خواهد مرنجبیهوده حرفی می زنم طفلی دبستان خوش نکرد
15. ۱۵هر گوشه باشد منتظر از بهر احیا مرده ایدریای رحمت را چه غم گر قالبی جان خوش نکرد
16. ۱۶نتوان به عیب دلستان زد طعنه عشق ذره راگر در بیابان تشنه ای خورشید تابان خوش نکرد
17. ۱۷آمد به سودای گهر با ابر نیسان قطره ایچون دید جیحون غرقه شد دریای عمان خوش نکرد
18. ۱۸بهر عزیمت طالعم صد ره به هر در قرعه زدغیر از حریم درگه شاه خراسان خوش نکرد
19. ۱۹حاجی محروم از وطن مسموم غربت بوالحسنکایام بی امداد او شام غریبان خوش نکرد
20. ۲۰شاهی که در روز جزا بی وزن بار مهر اوسنجیدن طاعات را از ننگ میزان خوش نکرد
21. ۲۱از فیض اعجاز و کرم باشد مماتش چون حیاتچون ذات واحد حالتش تغییر و نقصان خوش نکرد
22. ۲۲از جویبار لطف او سیراب سلطان و گداابرست او بر خار و گل تنها گلستان خوش نکرد
23. ۲۳نخلی که غیر از میوه امیدواری برندادگنجی که جز معماری دل های ویران خوش نکرد
24. ۲۴در ساحت لطفش کسی تخم تمنایی نکشتکان مزرع امید را از ابر نیسان خوش نکرد
25. ۲۵شیرین و شور بحر و بر دنیا کشیدش در نظردستی نیالودش به خون لب از نمکدان خوش نکرد
26. ۲۶دنیا برو یکروزه شد آن روز هم در روزه شدالوان نعمت چیده شد یک تره از خوان خوش نکرد
27. ۲۷مأمون جمال و جاه و جا بهر فریبش عرضه کردمحو شهودش بود دل این خوش مگردان خوش نکرد
28. ۲۸هرچند پیمان در میان آورد در کار جهانجز بیعت و پیوند حق در حفظ ایمان خوش نکرد
29. ۲۹عاجز نوازا گر فلک طبعی به بخشش کرده خوشجز همچو ابر تنگدل نالان و گریان خوش نکرد
30. ۳۰از رغبت احسان تو امید گل گل بشکفدصبح این چنین ایام را پر ذوق وخندان خوش نکرد
31. ۳۱جز ریش های ظلم را عدلت چو مرهم به نساختجز مبتلای درد را لطفت چو درمان خوش نکرد
32. ۳۲نظمی که نی بر رسم تو طبع جهان داد انتظامآن نظم را کلک قضا در سلک دیوان خوش نکرد
33. ۳۳دوری که پرگارش روش بر مرکز امرت نکردآن دور بر هم خورده شد کس طبع دوران خوش نکرد
34. ۳۴هر نفس را کز خدمتت حسن ترقی رو ندادتفریح دل حاصل نشد ترکیب ارکان خوش نکرد
35. ۳۵جرمی که آدم کرده بود از آب رویت شسته شدبر روی اولاد بشر حق خال عصیان خوش نکرد
36. ۳۶نور دل افروز تو را در جبهه آدم ندیدروز خطاب اصطفی زان سجده شیطان خوش نکرد
37. ۳۷تا پا نهادی از وطن در غربت و آوارگییک شب سکون در هیچ جا ریگ بیابان خوش نکرد
38. ۳۸با آنکه طوس از مقدمت پر ارغوان و لاله شدپای تو را از زحمت خار مغیلان خوش نکرد
39. ۳۹از ناف دنیا زادی و بر صدر دنیا آمدیجز سینه مادر بلی موسی عمران خوش نکرد
40. ۴۰آورد شیر از مهر تو صدر عنب پستان خاکچون بود شیرش از عنب صدر تو پستان خوش نکرد
41. ۴۱تا دشمن از زهر عنب کام تو زهرآلود ساختدل شهد را پر نیش شد نحل عسل شان خوش نکرد
42. ۴۲ای جرم شوی صد جهان همچون «نظیری » زاب عفوآلوده عصیان شدم صورت مرا زان خوش نکرد
43. ۴۳رخسار خاکی بر درت مژگان خونین عرضه کردغم نامه درد مرا از وضع عنوان خوش نکرد
44. ۴۴افتادم از لوث هوا دور از طواف مرقدتپروانه آلوده پر شمع شبستان خوش نکرد
45. ۴۵از ناسپاسی گشته ام محروم از آن جنت بلیآدم اسیر هند شد چون خلد رضوان خوش نکرد
46. ۴۶از شوق طوف مشهدت بنشینم از سعی و سفرباری به وادی جان دهم گر کعبه قربان خوش نکرد
47. ۴۷از باد طوسم تازه کن در آتش هندم مسوزکز خاک و ابل خاطرم تا آب ملتان خوش نکرد