1. ۱ای کهن گشته در سرای غرورخورده بسیار سالیان و شهور
2. ۲چرخ پیموده بر تو عمر درازتو گهی مست خفته گه مخمور
3. ۳شادمانی بدان که‌ت از سلطانخلعتی فاخر آمد و منشور
4. ۴تا به پیشت یکی دگر فاسقبیش و بهتر رودت فسق و فجور
5. ۵یات شاعر به مدح در گویدشاد بادی و قصر تو معمور
6. ۶قصر تو زین سخن همی خنددبر تو، ای فتنه بر سرای غرور
7. ۷بر تو خندد که غافلی تو ازانکدر سرای غرور نیست سرور
8. ۸چند رفتند از آن قصور بلندبهتر و برتر از تو سوی قبور؟
9. ۹چرخ گردان بسی برآورده‌استنوحهٔ نوحه‌گر ز معدن سور
10. ۱۰شهر گرگان نماند با گرگیننه نشابور ماند با شاپور
11. ۱۱بر کهن کردن همه نوهاای برادر موکل است دهور
12. ۱۲عسلش را به حنظل است نسبشکرش را برادر است کژور
13. ۱۳که شناسد که چیست از عالمغرض کردگار فرد غیور؟
14. ۱۴چون زمین پر شکستگی است چراآسمان بی تفاوت است و فطور؟
15. ۱۵تو چه گوئی، که مر چرا بایستاین همه خاک و آب و ظلمت و نور؟
16. ۱۶تا پدید آید اشتر و خر و گاومار و ماهی و گزدم و زنبور؟
17. ۱۷یا یکی برجهد چو بوزنگانپای کوبد به نغمت تنبور‌؟
18. ۱۸یا ز بهر یکی که پنجه سالعمر بگذاشت بی‌نماز و طهور‌؟
19. ۱۹مر تو را خانه‌ای دریغ آیدزین فرومایگان و اهل شرور
20. ۲۰پس چه گوئی ز بهر ایشان کردآسمان و زمین غفور شکور؟
21. ۲۱تو یکی هندباج ندهی‌شانچون دهدشان خدای حور و قصور؟
22. ۲۲این گمانی خطا و ناخوب استدور باش از چنین گمانی دور
23. ۲۳گرت هوش است و دل ز پیر پدرسخنی خوب گوش‌دار، ای پور
24. ۲۴عالمی دیگر است مردم راسخت نیکو ز جاهلان مستور
25. ۲۵اندرو بر مثال جانورانمردمانند از اهل علم نفور
26. ۲۶غرض ایزد این حکیمانندوین فرومایگان خسند و قشور
27. ۲۷دزد مردان به سان موشانندوین سبکسار مردمان چو طیور
28. ۲۸غمر مردان چو ماهی‌اند خموشژاژخایان خلق چون عصفور
29. ۲۹حکمت و علم بر محال و دروغفضل دارد چو بر حنوط بخور
30. ۳۰خامشی از کلام بیهده بهدر زبور است این سخن مسطور
31. ۳۱کار تو کشت و تخم او سخن استبدروی بر چو در دمندت صور
32. ۳۲گر بترسی ز ناصواب جوابوقت گفتن صبور باش صبور
33. ۳۳به زن و کودک کسان منگراگرت رغبت است صحبت حور
34. ۳۴تا تو بر سلسبیل بگزیدیگنده و تیره شیرهٔ انگور
35. ۳۵چه خطر دارد این پلید نبیدعند کاس مزاج‌ها کافور؟
36. ۳۶دل و جان را همی بباید شستاز محال و خطا و گفتن زور
37. ۳۷تا به هنگام خواندن نامهخجلی نایدت به روز نشور
38. ۳۸از بد و نیک وز خطا و صوابچیست اندر کتاب نامذکور؟
39. ۳۹همه خواندند، بر تو چیز نماندیاد نکرده از صحاح و کسور
40. ۴۰با دل و عقل و با کتاب و رسولروز محشر که داردت معذور
41. ۴۱بنده‌ای کار کن به امر خدایبنده با بندگی بود مامور
42. ۴۲جز به پرهیز و زهد و استغفارکار ناخوب کی شود مغفور؟
43. ۴۳گر نباشی از اهل ستر به زهدخواند باید بسیت ویل و ثبور
44. ۴۴باز کی گردد از تو خشم خدایبه حشم یا به حاجبان و ستور؟
45. ۴۵ای پسر، شعر حجت از برکنکه پر از حکمت است همچو زبور