1. ۱این کهن گیتی ببرد از تازه فرزندان اویما کهن گشتیم و او نو اینت زیبا جادوی!
2. ۲مادری دیدی که فرزندش کهن گردد هگرزچون کهن مادرش را بسیار باز آید نوی؟
3. ۳هرکه را نو گشت مادر او کهن گردد، بلیهمچنین آید به معکوس از قیاس مستوی
4. ۴کی شوی غره بدین رنگین مزور جامه‌هاشچون ز فعل زشت این بد گنده پیر آگه شوی؟
5. ۵کدخدائی کرد نتوانی بر این ناکس عروسزانکه کس را نامده است از خلق ازو کدبانوی
6. ۶تا نخوانیش او به صد لابه همی خواند تو راراست چون رفتی پس او پیشت آرد بدخوی
7. ۷اژدهائی پیشه دارد روز و شب با عاقلانباز با جهال پیشه‌ش گربگی و راسوی
8. ۸حال او چون رنگ بوقلمون نباشد یک نهادگاه یار توست و گه دشمن چو تیغ هندوی
9. ۹سایهٔ توست این جهان دایم دوان در پیش تودر نیابد سایه را کس، بر پیش تا کی دوی؟
10. ۱۰بر امید آنکه ترکی مر تو را خدمت کندبندهٔ خانی و خاک زیر پای یپغوی
11. ۱۱ای کهن گیتی کهن کرده تو را، چون بیهشیبر زمان تازگی و بر نوی تا کی نوی؟
12. ۱۲آنچه زیر روز و شب باشد نباشد یک نهادراه از اینجا گم شده‌است، ای عاقلان، بر مانوی
13. ۱۳چون گمان آید که گشته است او یگانه مر تو راآنگهی بایدت ترسیدن که پیش آرد دوی
14. ۱۴گر همی دانی به حق آن را که هرگز نغنودگشت واجب بر تو کاندر طاعت او نغنوی
15. ۱۵راه طاعت گیر و گوش هوش سوی علم دارچند داری گوش سوی نوش خورد و راهوی؟
16. ۱۶ای هنر پیشه، به دین اندر همیشه پیشه کننیکوی، تا نیکوی یابی جزای نیکوی
17. ۱۷شاد گردی چون حدیث از داد نوشروان کننددادگر باش و حقیقت کن که نوشروان توی
18. ۱۸گر همی خواهی که نیکوگوی باشی گوش‌دارکی توانی گفت نیکو تا نخستین نشنوی؟
19. ۱۹هر که او پیش خردمندان به زانو نامده استبر خردمندان نشاید کردنش هم زانوی
20. ۲۰دل قوی باشد چو دامن پاک باشد مرد راایمنی، ایمن، چو شد دامنت پاک و دل قوی
21. ۲۱نیک خو گشتی چو کوته کردی از هر کس طمعپیش رو گشتی چو کردی عاقلان را پس روی
22. ۲۲کشتمند توست عمرو تو به غفلت برزگرهرچه کشتی بی‌گمان، امروز، فردا بدروی
23. ۲۳گندمت باید شدن تا در خور مردم شویکی خورد جز خر تو را تا تو به سردی چون جوی؟
24. ۲۴نیست مردم جز که اهل دین حق ایزدیتو از اهل دین به نادانی شده‌ستی منزوی
25. ۲۵از پس شیران نیاری رفتن از بس بد دلیاز پس شیران برو، بگذار خوی آهوی
26. ۲۶طبع خرماگیر تا مردم به تو رغبت کنندکی خورد مردم تو را تا بی‌مزه چون مازوی؟
27. ۲۷تا نیاموزی، اگر پهلو نخواهی خسته کرد،با خردمندان نشاید جستنت هم پهلوی
28. ۲۸زانکه سنگ گرد را هر چند چون لولو بودگرش نشناسی تو بشناسدش مرد لولوی
29. ۲۹خویشتن را ز اهل بیت مصطفی گردان به دیندل مکن مشغول اگر با دینی، از بی گیسوی
30. ۳۰قصهٔ سلمان شنوده‌ستی و قول مصطفیکو از اهل‌البیت چون شد با زبان پهلوی
31. ۳۱گر بیاموزی به گردون بر رسانی فرق خویشگرچه با بند گران و اندر این تاری گوی
32. ۳۲سست کردت جهل و بد دل تا نیارد جانت هیچگرد مردان به نیرو گشتن از بی‌نیروی
33. ۳۳داروت علم است، علم حق به سوی من، ولیکتو گریزنده و رمنده روز و شب زین داروی
34. ۳۴هر که بوی داروی من یابد از تو بی‌گمانگویدت تو بر طریق ناصربن خسروی
35. ۳۵شعر حجت بایدت خواندن همی گرت آرزوستنظم خوب و وزن عذب و لفظ خوش و معنوی