1. ۱به چه ماند جهان مگر به سرابسپس او تو چون دوی به شتاب؟
2. ۲چون شدستند خلق غره بدوهمه خرد و بزرگ و کودک و شاب؟
3. ۳زانکه مدهوش گشته‌اند همهاندر این خیمهٔ چهار طناب
4. ۴گر ندیدی طناب‌هاش، ببینجملگی خاک و باد و آتش و آب
5. ۵بر مثال یکی پلیته شدیچند گردی به سایه و مهتاب؟
6. ۶از چه شد همچو ریسمان کهنآن سر سبز و تازه همچو سُداب
7. ۷خوش خوش این گَنده‌پیر بیرون کرداز دهان تو درّهای خوشاب
8. ۸وآن نقاب عقیق‌رنگ تو راکرد خوش خوش به زرّ ناب خضاب
9. ۹چند گفتی و بر رباب زدیغزل دعد بر صفات رباب
10. ۱۰بس کن از قصهٔ رباب کنونکزرد و نالان شدی چو رود رباب
11. ۱۱چون نبینی که می‌بدرّندتطمع و حرص و خوی بد چو کلاب؟
12. ۱۲پس خویشت کشید پنجه سالبر امید شراب و آب سراب
13. ۱۳گر نه‌ای مست، وقت آن آمدکه بدانی سراب را ز شراب
14. ۱۴همه بگذشت بر تو پاک چو بادمال و ملک و تن درست و شباب
15. ۱۵وین ستمگر جهان به شیر بشستبر بناگوش‌هات پرّ غراب
16. ۱۶ماندی اکنون خجل، چو آن مفلسکه به شب گنج بیند اندر خواب
17. ۱۷چشمت از خواب بیهشی بگشایخویشتن را بجوی و اندریاب
18. ۱۸سپس دین درون شو ای خرگوشکه به پرواز بر شده‌است عقاب
19. ۱۹هر زمان برکشد به بام بلندزین سیه چاه ژرفت این دولاب
20. ۲۰آنگهیت ای پسر ندارد سودبا تن خویش کرد جنگ و عتاب
21. ۲۱همه آن کن که گر بپرسندتزان توانی درست داد جواب
22. ۲۲گر بترسی ز تافته دوزخاز ره طاعت خدای متاب
23. ۲۳سوی او تاب کز گناه بدوستخلق را پاک بازگشت و متاب
24. ۲۴گنه ناب را ز نامهٔ خویشپاک بستر به دین خالص ناب
25. ۲۵ز آتش حرص و آز و هیزم مکردل نگه‌دار و چون تنور متاب
26. ۲۶کآتش آز چون فروخته شدکرد بایدْت روی خویش کباب
27. ۲۷نیک بنگر به رو...مهٔ خویشدر مپیمای خاک و خس به خراب
28. ۲۸با تن خود حساب خویش بکنگر مقرّی به روز حشر و حساب
29. ۲۹به حرام و خطا چو نادانانمفروش ای پسر حلال و صواب
30. ۳۰مرغ درویش بی‌گناه مگیرکه بگیرد تو را عُقاب عِقاب
31. ۳۱ای سپرده عنان دل به خطاتنت آباد و دل خراب و یباب
32. ۳۲بر خطاها مگر خدای نکردبا تو اندر کتاب خویش خطاب؟
33. ۳۳همچو گرگان ربودنت پیشه‌ستنسبتی داری از کلاب و ذئاب
34. ۳۴خوی گرگان همی کنی پیداگرچه پوشیده‌ای جسد به ثیاب
35. ۳۵در ثیاب ربوده از درویشکی به دست آیدت بهشت و ثواب
36. ۳۶کارهای چپ و بلایه مکنکه به دست چپت دهند کتاب
37. ۳۷تخم اگر جو بود جو آرد بربچه‌سنجاب زاید از سنجاب
38. ۳۸خود نبینی مگر عذاب و عناچون نمائی مرا عنا و عذاب
39. ۳۹چون از آن روز برنیندیشیکه بریده شود درو انساب؟
40. ۴۰واندرو بر گناه‌کار، به عدلقطره ناید مگر بلا ز سحاب
41. ۴۱چونکه از خیل دیو نگریزیدر حصار مسبب الاسباب؟
42. ۴۲بر پیِ اسپ جبرئیل بروتا نگیردت دیو زیر رکاب
43. ۴۳بس نمانده‌است کآفتاب خدایسر به مغرب برون کند زحجاب
44. ۴۴تو ز غوغای عامه یک چندیخویشتن را حذر کن و مشتاب
45. ۴۵سپس یار بد نماز مکنکه بخفته است مار در محراب
46. ۴۶که شود سخت زود دیو لعینزیر نعلین بوتراب، تراب
47. ۴۷بر ره دین حقّ، پیش از صبحخوش همی رو به روشنی مهتاب
48. ۴۸اندر این ره ز شعر حجت جویچو شوی تشنه با جلاب گلاب
49. ۴۹نو عروسی است این که از رویشخاطر او فرو کشید نقاب