1. ۱ای عجب ار دشمن من خود منمخیره گله چون کنم از دشمنم؟
2. ۲دشمن من این تن بد مهر مستکرده گره دامن بر دامنم
3. ۳وایم از این دشمن بدخو که هیچزو نشود خالی پیراهنم
4. ۴جامه بدرند از اعدا و آنکجامه‌ش بدرید ز خود، خود منم
5. ۵دشمن من چاهی و تیره است و منبرتر از این تیزرو روشنم
6. ۶این فلکی جان مرا شصت سالداشت در این زندان چاهی تنم
7. ۷گر نشدم عاشق و بی‌دل چرامانده به چاه اندر چون بیژنم؟
8. ۸چونکه در این چاه چو نادان به بادداده تبر در طلب سوزنم
9. ۹نیست جز آن روی که دل زین خسیسخوش خوش بی‌رنج و جفا برکنم
10. ۱۰پیش ازین سفله به چاه اوفتدمن سر از این چه به فلک برکنم
11. ۱۱در طلب دانش و دین چند گاهدامن مردان به کمر در زنم
12. ۱۲گرد کسی گردم کز بند جهلطاعتش آزاد کند گردنم
13. ۱۳آنکه چو آب خوش علمش بکرداز تعب آتش جهل ایمنم
14. ۱۴تا تن من گشت به پیرامنشدیو نگشته است به پیرامنم
15. ۱۵تا دل من طاعت او یافته استطاعت من دارد آهرمنم
16. ۱۶پیش‌رو خلق پس از مصطفیکز پس او فخر بود رفتنم
17. ۱۷بوالحسن آن معدن احسان کزودل به سخن گشته است آبستنم
18. ۱۸گرت به سیم و زر دین حاجت استبر سر هر دو من ازو خازنم
19. ۱۹عالم و افلاک نیرزد همیبی‌سخن او به یکی ارزنم
20. ۲۰آتشم ار آهن و روئی وگرآب شوی آب تورا آهنم
21. ۲۱بیخ سفاهت ز دل تو به پندبرکنم و حکمت بپراگنم
22. ۲۲وز سر جاهل به سخن تاج فخرپیش خردمند به پای افگنم
23. ۲۳مرد تؤی گر نه چنین یابیمور نه چنینم که بگفتم زنم
24. ۲۴شاد شدی چون بشنیدی که پاربیران شد گوشه‌ای از مسکنم
25. ۲۵شادیت انده شود امسال اگربرگذری بر درو بر برزنم
26. ۲۶نیستم آن من که سلاح فلککار کند بر زره و جوشنم
27. ۲۷چرخ مرا بنده بود چون ازوایزد دادار بود ضامنم
28. ۲۸شاد من از دین هدی گشته‌امپس که تواند که کند غمگنم؟
29. ۲۹گر تنم از جامه برهنه شودعلم و خرد گرد تنم بر تنم
30. ۳۰گرچه زمان عهدم بشکست منعهد خداوند زمان نشکنم
31. ۳۱روی خدا و دل عالم معدکز شرفش حکمت را معدنم
32. ۳۲آنکه چو بگذارم نامش به دلفرخ نوروز شود بهمنم
33. ۳۳خلق به رنج است و من از فر اوهم به دل و هم به جسد ساکنم
34. ۳۴خلق مرا گفت نیارد که خیزجز به گه «قدقامت» مذنم
35. ۳۵میوهٔ معقول به دست خرداز شجر حکمت او می‌چنم
36. ۳۶سوزن سوزانم در چشم جهللیکن در باغ خرد سوسنم
37. ۳۷گوئی ک«ز خلق جدا چون شدی؟»زشت نشایدت بدین گفتنم
38. ۳۸روغن و کنجاره بهم خوب نیستویشان کنجاره و من روغنم
39. ۳۹از فلک ریمن باکیم نیسترام بسی بود همین ریمنم
40. ۴۰گر تنم از گلشن دورست مناز دل پر حکمت در گلشنم
41. ۴۱دهر بفرسود و بفرسودمانبر فلک جافی ازین خشمنم
42. ۴۲شصت و دو سال است که بکوبد همیروز و شبان در فلکی هاونم
43. ۴۳چشم همی دارم همواره تاکی بود از کوفتنش رستنم
44. ۴۴تاش نسائی ندهد مشک بویفضل ازین است فرو سودنم