1. ۱ای تو را آروزی نعمت و نازآز کرده عنان اسپ نیاز
2. ۲عمرت از تو گریزد از پس آزتو همی تاز در نشیب و فراز
3. ۳بر در بخت بد فرود آیدهر که گیرد عنان مرکبش آز
4. ۴چونکه سوی حصار خرسندینستانی ز شاه آز جواز؟
5. ۵ز آرزوی طراز توزی و خززار بگداختی چو تار طراز
6. ۶زانچه داری نصیب نیست تو راجز شب و روز رنج و گرم و گداز
7. ۷چون نپوشی، چه خز و چه مهتابچون نبوئی، چه نرگس و چه پیاز
8. ۸با تو انباز گشت طبع بخیلنشود هر کجا روی ز تو باز
9. ۹رنج بی‌مال بهرهٔ تو رسیدمال بی‌رنج بهرهٔ انباز
10. ۱۰آن نه مال است که‌ش نگه‌داریتا نپرد چو باز بر پرواز
11. ۱۱آن بود مال که‌ت نگه دارداز همه رنجها به عمر دراز
12. ۱۲بفزاید اگر هزینه کنیشبا تو آید به روم و هند و حجاز
13. ۱۳نتواند کسیش برد به قهرنتواند کسش برید به گاز
14. ۱۴جز بدین مال کی شود بر مردبه دو عالم در سعادت باز؟
15. ۱۵کی تواند خرید جز دانابه چنین مال ناز بی‌انداز؟
16. ۱۶در نگنجد مگر به دل، که دل استکیسهٔ دانش و خزینهٔ راز
17. ۱۷گر بدین مال رغبت است تو راکیسه‌ت از حشوها بدو پرداز
18. ۱۸کیسهٔ راز را به عقل بدوزتا نباشی سخن‌چن و غماز
19. ۱۹وز نماز و زکات و از پرهیزکیسه را بندهای سخت بساز
20. ۲۰چون به حاصل شودت کیسه و بندبه تو بدهم من این دلیل و جواز
21. ۲۱بر کشم مر تو را به حبل خدایبه ثریا ز چاه سیصد باز
22. ۲۲بنمایمت حق غایب رادر سرائی که شاهد است و مجاز
23. ۲۳تا ببینی که پیش ایزد حقایستاده است این جهان به نماز
24. ۲۴بنمایم دوانزده صف راستهمه تسبیح‌خوان بی‌آواز
25. ۲۵چون ببینی از این جهان انجامبشناسی که چیستش آغاز
26. ۲۶این طریقی است که‌ش نبیند چشموین شکاری است که‌ش نگیرد باز
27. ۲۷بر پی شیر دین یزدان رواز پی خر گزافه اسپ متاز
28. ۲۸این رمهٔ بی‌کرانه می‌بینیکور دارد شبان و لنگ نهاز
29. ۲۹گرد ایشان رمنده کرد مرااز سر خان و مان و نعمت و ناز
30. ۳۰چه کند مرد جز سفر چو گرفتگرگ صحرا و مرغزار گراز؟
31. ۳۱گر ستوهی ز «قال حدثنا»سر به سر خدای دار فراز
32. ۳۲که مرا دید رازدار خدایحاجب کردگار بنده‌نواز
33. ۳۳امت جد خویش را فریاداز فریبنده زوبعهٔ هماز
34. ۳۴خار یابد همی ز من در چشمدیو بی‌حاصل دوالک باز
35. ۳۵از سخن‌های من پدید آمدبر تن آستین حق طراز
36. ۳۶سخنم ریخت آب دیو لعینبه بدخشان و جرم و یمگ و براز
37. ۳۷مرد دانا شود ز دانا مردمرغ فربه شود به زیر جواز