1. ۱دوش چون آفتاب روشن رایسوی مغرب کشید رایت رای
2. ۲عرصهٔ ملک شام را بگشادخسرو چین به تیغ قلعه گشای
3. ۳فلک از سرخ و زرد و سبز و بنفشعلمی برفراخت گردون سای
4. ۴در سیاهی شب کمین کردندصف مه پیکران مهر آرای
5. ۵همه عریان نمای پوشیدهاز صفا پیرهن ز نور قبای
6. ۶غرهٔ ماه گشت چون افکندزردهٔ مهر نعل زر از پای
7. ۷هیات ماه عید شمسهٔ زرصورت طاق چرخ پرده سرای
8. ۸ماه نور است در سرای سپهرکژ چو آبروی مهوشان سرای
9. ۹حلقهٔ گوش دلبران ختنبارهٔ دست لعبتان خطای
10. ۱۰بر افق زهره می‌نواخت نوابا دف و چنگ و عود و بربط و نای
11. ۱۱نیزهٔ شاه بود شکل سماککرده از ماه عید حلقه ربای
12. ۱۲خسرو بحر و بر جلال‌الدینآنکه بر تخت ملک دارد جای
13. ۱۳ماه اوج سریر شیخ حسینآفتاب ملوک و ظل خدای
14. ۱۴پادشاهی که از حمایت اونکشد کاه جور کاهربای
15. ۱۵علمش را مزاج کین عقابچتر او را خواص ظل همای
16. ۱۶صبح و شام از هوای همت اوستدل پر خون آسمان دروای
17. ۱۷فلک آئینه‌ای ست زنگ پذیرتیغ او صیقلی‌ست زنگ زدای
18. ۱۸چون زمین از تو شد بهشت آسادر بهشت زمان خود آسای
19. ۱۹گر چه ظلمی به روزگار تو نیستتا توانی به سوی عدل گرای
20. ۲۰ای مکان تو به ز روح، بزیوی زمان تو خوش چو عمر بپای
21. ۲۱تا چو غربال درع بدخواهتگردد از نیزهٔ تو خون پالای
22. ۲۲آتش قهر تو چو برخیزدخاره را نرم کند چون لای
23. ۲۳ای چو آب حیات عمر افزاوی چو باد سموم جان فرسای
24. ۲۴باد بر عزم تو نیابد دستکوه با حزم تو ندارد پای
25. ۲۵همچو خورشید تیغ زن امروزبرنشین بر سمند و بیرون آی
26. ۲۶آن فلک جنبش ملک منظرآن زمان سرعت زمین پیمای
27. ۲۷کرهٔ باد پای آتش نعلکوههٔ خارهٔ سم آهن خای
28. ۲۸مجمع عید را چو شمع افروزطاق محراب را بر وی آرای
29. ۲۹ماه از رأی تو نتابد رویمهر جز روی تو ندارد رأی
30. ۳۰شهریاران به منت تو اسیرپادشاهان به سدهٔ تو گدای
31. ۳۱در دولت سرای تو گویدبخت را مرحبا بیا و در آی
32. ۳۲بحر بر گوهرش همی‌لرزدکه از او دست تو بر آرد لای
33. ۳۳از کفت بحر و کان همی‌نالدبحر و کان را تلطفی فرمای
34. ۳۴بر یتیمان بحر رحمت کنبر جگر گوشگان کان بخشای
35. ۳۵ناصرا شکر نعمت شه گویبه شکایت مگرد یاوه درای
36. ۳۶بار هایل ز دهر کش چو هیونچه درائی به هرزه همچو درای
37. ۳۷چشم نه بر رضای خسرو، هانگوش دار از ملال سلطان، های
38. ۳۸این‌قدر گوی اگر مجال بودکای به عدلت خدای راهنمای
39. ۳۹دست سلطان چو ابر گوهر بخشطبع چاکر چو بحر گوهر زای
40. ۴۰حیف باشد که همچو زلف بتانافکند دهر کار او در پای
41. ۴۱تا بود تیز کلک صورتگرتا بود چنگ زهره پرده سرای
42. ۴۲باد ایمن ز چنگ محنت و غمصورت و معنی تو در دو سرای