1. ۱تنم چو ذرهٔ خاک است و دل چون قطرهٔ‌ خونبه شکل نقطه که باشد میان حلقهٔ‌ نون
2. ۲شده است خرقهٔ نُه توی چرخ زنگاریز بس که آه زدم بر سپهر آینه گون
3. ۳به انقلاب سفر دورم از دیار فکندجهان منقلب و روزگار بوقلمون
4. ۴مرا خون جگر نیل و دجله پیش استهنوز در نظر م همی‌رود جیحون
5. ۵سرشک دیدهٔ من قطره‌ای و صد دریاغبار خاطر من ذره‌ای و صد هامون
6. ۶ترا ببیند و از تو خجل شود لیلیمرا ببیند و بر من حسد برد مجنون
7. ۷ز بس که گرد سر کوی تو بر آمده‌امبر آمده است به آفاق نام من مجنون
8. ۸کشیده پای قناعت به دامن خارافشانده دست فراغت بر اطلس و اکسون
9. ۹ترا وظیفهٔ ناز و مرا وظیفهٔ نیازهمه فنون جنونست و الجنون فنون
10. ۱۰چو قامت تو بلند است همت ناصرعبارت سخنش چون شمایلت موزون
11. ۱۱زمان معدلت خواجه بر نتابد ظلمبه چشم مست بگو تا دگر نریزد خون
12. ۱۲خدایگان افاضل جلال دولت و دینکه هست نامهٔ دولت به نام او محشون
13. ۱۳چو آفتاب سر از جیب خرقه تا برکردفشاند دامن همت بر اطلس و اکسون
14. ۱۴اگر حدیث ز تفسیر او بگویم، نیستبه یک دقیقهٔ او جمله شروح و متون
15. ۱۵دهد به علم و عمل خلق را نجات و شفاچرا که جمله اشارات اوست بر قانون
16. ۱۶بسی نماند که گردد به یمن اقبالشچهار ربع زمین در زمان او مسکون
17. ۱۷زهی جمال معانی تو بدیع چنانکه در بیان جمالت زبان شدست زبون
18. ۱۸ز عزم تست که آمد سپهر در حرکتز حزم تست که جرم زمین گرفت سکون
19. ۱۹به زیر زین مراد تو رام خواهد شداگر چه ابلق ایام توسن است و حرون
20. ۲۰درون دایرهٔ کون بدعتی نامدکه از حدود جهاتش نکرده‌ای بیرون
21. ۲۱طبیب حاذق عدل از برای حفظ مزاجز لطف و مهر تو ترکیب می‌کند معجون
22. ۲۲اگر نه عدل تو بودی ضمان دور زمانسجل چرخ شدی خط ز اختر وارون
23. ۲۳چنین که فتنه به خواب است و بخت تو بیدارمگر که بخت تو دادست فتنه را افیون
24. ۲۴ز بس که دست چو دریای تو گهر بخشیدنماند در دل کان هیچ خرده‌ای مدفون
25. ۲۵سحاب هایل از رعد می‌کند نالهبه زیر پای عطای تو بر مثال هیون
26. ۲۶فضایل تو ز دیباچهٔ هنر عنوانفواضل تو ز سرنامهٔ سخا مضمون
27. ۲۷چو بدر خصم تو هر روز کمتر است، آن بهکه چون هلال بود دولت تو روز افزون
28. ۲۸فرو رود به زمین همچو گنج آخر کارحسود تو به مثل گر همی‌شود قارون
29. ۲۹ستاره از نظر سعد تو سعادت یافتکه طالع تو کند حل عقدهٔ گردون
30. ۳۰مکان قدر تو هم در زمان قدرت تستنه همچو زلف بتان بخت او شدست نگون
31. ۳۱هنر پناها در مدح تو جواهر لفظبه سلک نظم کشیدم چو لؤلؤ مکنون
32. ۳۲چو زیور سخنم گوهر مدیح شماستعروس معنی بر لفظ تو شده مفتون
33. ۳۳اگر به عین عنایت نظر کنی شایدکه در دلم ز ثنایت عیان شده است عیون
34. ۳۴همیشه تا به محاق و زوال در مه مهرپدید گردد نقصان به امر کن فیکون
35. ۳۵چو مهر باد وجود تو از محاق ایمنچو ماه رأی منیر او از زوال مصون