1. ۱صبحدم مژدهٔ وصل تو همی‌داد صباعالم پیر همی‌یافت از او عهد ضیا
2. ۲هدهدی هادی سرنامهٔ بلقیس آوردمنطق‌الطیر به نزدیک سلیمان ز سبا
3. ۳روی بنما نظری و نظری با ما کنکه مرا چهرهٔ زرد است ز راز روی شما
4. ۴راست چون سرو نشین خوش به کنار چشممراستی خوش نبود سرو روان خود بی ما
5. ۵چه عجب نقش دهان تو اگر پیدا نیستذره در پرتو خورشید بود نا پیدا
6. ۶کوی تو کعبهٔ جان است و من از خون جگرمی‌خورم آب ز سرچشمهٔ زمزم به صفا
7. ۷از خطا نافه به چین سر زلفت دم زدموی‌ها خاست بر اندامش از این فکر خطا
8. ۸کفر را قصه هم از زلف تو گشته است درازفتنه را کار هم از قد تو گیرد بالا
9. ۹از جفای تو بر آنم که حمایت طلبمدر پناه کرم و تربیت مولانا
10. ۱۰صدر برجیس محل، قطب هدی شمس‌الدینآنکه نعمان جهان است ز جمع عُلما
11. ۱۱آنکه با‌غیرت او تاب ندارد آتشو آنکه با گوهر او آب ندارد دریا
12. ۱۲عالم علم و جهان عمل، وجودی جودعلم حلم و محیط کرم و کان سخا
13. ۱۳ماه را رؤیت او درشکند طرف کلاهچرخ را رفعت او چاک زند بند قبا
14. ۱۴دوش در دفتر مدحش نظری می‌کردمتا برم پیشکش او به طریق شعرا
15. ۱۵منهی غیب خبر داد که در ساعت سعداختری کرد علو از افق عز و علا
16. ۱۶غنچه‌ای در چمن دولت او نو بشکفتبخت گفت انبته‌الله نباتا حسنا
17. ۱۷ای که در مدرسه علم ادنی در علمهست در مدرسهٔ علم آدم اعلی
18. ۱۸هرکه افعال پسندیدهٔ تو دید چه گفتآدم است اینکه رسیده است به علم اسما
19. ۱۹پیش صیت تو بود شهرت بدخواه چنانکه بسازد مگس از نغمه نوای عنقا
20. ۲۰قاضی چرخ به جان مشتری قدر تو شدنشدی تابع و خود نیستش این‌ قدر و بها
21. ۲۱حد مدح تو به اندازهٔ فکر ما نیستگر همه صنعت ما هست به شعر تنها
22. ۲۲این‌ قدر هست که تا قاضی اسلام شدیباز بسته است به نوک قلمت حکم قضا
23. ۲۳هر که در علم اشارات به قانون تو دیداز بلا جست نجات و ز مرض یافت شفا
24. ۲۴ای جوانمرد ز فرط کرمت نحل و نخیلوی توانگر ز عموم نعمت خاص و گدا
25. ۲۵در سراپردهٔ افلاک نهان شد زهرهز احتساب تو که در پرده بود پرده‌سرا
26. ۲۶ابر از بحر کفت تند بر آمد لیکناز گهرباری تو غرق عرق شد ز حیا
27. ۲۷کان ز دست دل دریای تو خون در جگر استکوه می‌نالد و آوازه بر آمد به صدا
28. ۲۸داورا بندهٔ خاکی چو زمین در پیشتتشنه افتاده و فیض کرمت ابر عطا
29. ۲۹گر شود بر سر من ابر عطایت بارانبس که روید ز دل من گل و ریحان ثنا
30. ۳۰ناصر از بیم ملال تو ز تطویل سخنبه از آن نیست که آید به سوی ختم و دعا
31. ۳۱نا زمان لازم دور است تو را باد زمانتا بقا ممکن ذات است تو را باد بقا