1. ۱ای آفتاب حسن به دوران روزگارچون مه بر آر سر ز گریبان روزگار
2. ۲بگشا چو غنچه پرده ز رویت که کس ندیدیک گل به رنگ تو ز گلستان روزگار
3. ۳بنشین بر آب چشمهٔ چشمم که بر نخاستسروی به قامت تو ز بستان روزگار
4. ۴یکدانه همچو خال تو ایام بر نداشتهر چند کشت سنبله دهقان روزگار
5. ۵چوگان زلف، گوی زنخدان تو ربودای گوی حسن برده ز میدان روزگار
6. ۶دستی زنم چو صبح و بر آرم دمی چو مهرچون نیست پای صبر به دامان روزگار
7. ۷بشکست از تو گرمی بازار آفتاببر بست آسمان در دکان روزگار
8. ۸با عاشقان چرا ستم از حد همی بریما را بس است جور فراوان روزگار
9. ۹پایم ببست رشتهٔ حرمان روزگاردستم شکست پنجهٔ پیچان روزگار
10. ۱۰در مصر ملک حیف بود دیگران عزیزیوسف بمانده خوار به زندان روزگار
11. ۱۱در چاه آرزو ز پی آن فتاده‌امکازرده‌ام ز صحبت اخوان روزگار
12. ۱۲خون می‌دهد به جای می از سرخی شفقچرخ سیاه کاسه بر این خوان روزگار
13. ۱۳صد شور در سرم ز چه افتاد چون هنوزدستی نبرده‌ام به نمکدان روزگار
14. ۱۴قرص شکسته را بکند هر مهی درستدندان من ندیده لب نان روزگار
15. ۱۵دایم حمل قرار در آتش گرفته استاین دیده‌ایم برهٔ بریان روزگار
16. ۱۶در بیشهٔ فلک چو اسد می‌کنم شکارکی شیر شد چو گربه در انبان روزگار
17. ۱۷ناصر ز روزگار شکایت چه می‌کنیچون هیچ حکم نیست به فرمان روزگار
18. ۱۸بگذار هفت پرده ز حکم سرای دهربگذر ز چار گوشهٔ ارکان روزگار
19. ۱۹گر نیست گرد عارضه در دیدهٔ سپهررو نیست درد حادثه در جان روزگار
20. ۲۰این باد نیست آه و دم سرد آسماناین ابر چیست دیدهٔ گریان روزگار
21. ۲۱چون مرغ خوش نوا شده‌ای از لسان طیربرگو حکایتی به سلیمان روزگار
22. ۲۲شاه جهان محمد غازی کز آسمانآمد بدو خطاب که سلطان روزگار
23. ۲۳تا نُه رواق گنبد فیروزه بسته‌اندماهی چو او نتافت در ایوان روزگار
24. ۲۴ثعبان نیزه در ید بیضای او خردچون دید گفت موسی عمران روزگار
25. ۲۵چرخش چو داد منصب افراسیاب، گفتباز آمدست رستم دستان روزگار
26. ۲۶آن سلطنت پناه که چون ملک ایمن استدر سایهٔ عنایت خاقان روزگار
27. ۲۷سلطان معزالدین که غبار سمند اوشد توتیای دیدهٔ اعیان روزگار
28. ۲۸از نوک تیغ قهر و سر کلک لطف اوستدرد دل زمانه و درمان روزگار
29. ۲۹با عدل او عمارت عالم همی کندمعمور گشته خانهٔ ویران روزگار
30. ۳۰کمتر غلام هندوی او از مفاخرتبنهاد پای بر سر کیوان روزگار
31. ۳۱ای شاه شاهزاده به پیشت چنین پدربشکن سر زمانه و دندان روزگار
32. ۳۲ای شهسوار بر سر میدان ربوده‌ایگوی سپهر در خم چوگان روزگار
33. ۳۳چون هیچ نکته پیش ضمیرت نهفته نیستدانسته‌ای تو ظاهر و پنهان روزگار
34. ۳۴مردم به خواب و دولت بیدار تو مدامشب تا به روز گشته نگهبان روزگار
35. ۳۵چون بر براق برق عزیمت شوی سواردر یاب آنچه رفت ز دوران روزگار
36. ۳۶شاها توئی محمد ثانی به خُلق و ناممن بنده در مدیح تو سحبان روزگار
37. ۳۷سودم ز مدح تو تست و گرنه زیان بودنقد هنر به قیمت ارزان روزگار
38. ۳۸خود را به نظم و نثر پدیدار کرده‌اندآن‌ها که بوده‌اند سخندان روزگار
39. ۳۹من هم به نام شاه جهان یک دو شاه بیتبنوشته‌ام به دفتر و دیوان روزگار
40. ۴۰تا خنگ چرخ غره همی‌یابد از هلالبادا نشان حکم تو بر ران روزگار
41. ۴۱پایان مباد عمر تو را تا شوی محیطبر ابتدای عالم و پایان روزگار